II OSK 552/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko /spr./ Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 608/04 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Na wniosek E. i I. W. z dnia 7 października 2003 r. Wójt Gminy W. wydał w dniu [...] marca 2004 r. decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz budowę garażu na działce nr ewid. 195 położonej we wsi P., wraz z urządzeniami niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania obiektów oraz budowy zjazdu z drogi powiatowej nr 346 (działka nr ewid. 80) na działkę nr 195. Od decyzji tej odwołanie wnieśli H. S. i L. S., właściciele przylegającej do terenu zamierzonej inwestycji działki nr 194. Odwołujący się podnieśli, że pomiędzy działkami nr 194 i 195 jest sporna granica, gdyż E. W. i I. W. zajęli około 3 metrów ich działki i obecnie chcą w tym miejscu urządzić zjazd na przylegającą do ich nieruchomości drogę publiczną. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania kwestia własności gruntu nie ma istotnego znaczenia, bowiem wydana w tym postępowaniu decyzja nie rodzi praw do terenu a problem własności przedmiotowej nieruchomości zostanie rozstrzygnięty na etapie ubiegania się przez inwestora o udzielenie mu pozwolenia na budowę. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Sądu wniósł L. S. Zarzucił jej naruszenie przepisów art. 60 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 7, 8 i 78 k.p.a. Skarżący podniósł, iż wobec nieustalenia prawidłowego przebiegu linii granicznej pomiędzy działkami nr 194 i nr 195 niemożliwe jest spełnienie ustawowych wymogów koniecznych dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, w szczególności wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego powodu skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie tej skargi. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skargę oddalił. Sąd podał w uzasadnieniu wyroku, że wobec tego, iż gmina W. nie posiada ważnego planu zagospodarowania przestrzennego, rozbudowa budynku mieszkalnego wnioskodawców a także budowa budynków gospodarczych i urządzenie zjazdu na działkę nr 195 musi być poprzedzona postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy tej nieruchomości. Aby została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy muszą być spełnione warunki z art. 61 ust. 1 ustawy z 27 maca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja ta nie rodzi praw do terenu, którego dotyczy i w postępowaniu o jej wydanie wnioskodawca nie musi wykazywać swego prawa do nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Dlatego dla wyniku kontrolowanego postępowania administracyjnego nie ma znaczenia spór skarżącego z właścicielami działki nr 195 o granicę obu nieruchomości. Z przepisu art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana różnym osobom i nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W postępowaniu o wydanie takiej decyzji nie jest też możliwe kwestionowanie granic nieruchomości, które przesądzają o zakresie uprawnień właścicielskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził też innych naruszeń prawa w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego, co skutkowało oddaleniem skargi. Wymieniony wyrok zaskarżył skargą kasacyjną L. S. reprezentowany przez adw. Z. G. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię. Zdaniem strony skarżącej decyzja o warunkach zabudowy jest krzywdząca i nie spełnia wszystkich wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy, gdyż spełnienie tego warunku nie jest możliwe w sytuacji, gdy sporna jest granica pomiędzy działkami nr 195 i 194. Skarżący zawarł w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Wskazując jako podstawę kasacyjną naruszenie prawa materialnego skarżący ma obowiązek wskazać konkretny przepis z wymienieniem jednostki redakcyjnej (artykułu, ustępu, paragrafu itd.) naruszonej przez Sąd I instancji, wykazać czy naruszenie nastąpiło przez błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie tego przepisu oraz stanowisko to uzasadnić (por. postanowienie SN z dnia 11 marca 1997 r. sygn. akt II CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114). Wymogu tego nie spełnia powołanie w skardze kasacyjnej art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis wymienia pięć punktów zawierających różne warunki konieczne do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednak, że skarżący w rzeczywistości zarzucił naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, mimo iż istnieje spór co do granicy działki nr 195 we wsi P. - na której ma być zlokalizowana inwestycja - z działką nr 194, należącą do skarżącego. Również tak postawionego zarzutu nie można uznać za trafny. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa". Polega ona na uzależnieniu zmiany w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Przepis ten nie zajmuje się natomiast w ogóle problemem własności nieruchomości, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, bowiem w fazie postępowania o ustalenie tych warunków problem własności nieruchomości nie ma istotnego znaczenia. Decyzje o warunkach zabudowy mogą być wydane różnym osobom i - zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie rodzą praw do terenu, którego dotyczą. Dlatego adresat decyzji nie musi legitymować się prawem do nieruchomości. Prawo to jest bowiem badane dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest stwierdzenie dopuszczalności, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu. Decyzja ta nie przesądza natomiast o możliwości realizacji inwestycji. O możliwości tej przesądzi natomiast pozwolenie na budowę, przy którym będzie również badane prawo inwestora do gruntu objętego wnioskiem o wydanie takiego pozwolenia (por. uwagi w Komentarzu - Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 2, C.H. Beck, s. 513). Problem sporu o prawidłowy przebieg granic nieruchomości oznaczonych jako działki nr 194 i 195 nie ma więc żadnego znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania. W żadnym też razie nie można uznać, że spór co do granic obu nieruchomości nie pozwala na zachowanie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem warunek określony tym przepisem w ogóle nie wiąże się z własnością nieruchomości, co do której toczy się postępowanie. Skarga kasacyjna jest więc nieuzasadniona, co skutkuje jej oddalenie na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).