III SA/Łd 588/21

SENTENCJA Dnia 17 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Asesor WSA Paweł Dańczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2021 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Decyzją z [...] nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, w imieniu którego działa Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej organ, Prezes NFZ), na podstawie art. 50 ust. 18 i ust. 19 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1398 ze zm.), dalej u.ś.o.z., oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu sprawy o ustalenie obowiązku poniesienia kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w punkcie 1 ustalił obowiązek poniesienia przez JG (dalej strona, skarżąca) kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych 4-8.07.2016 r., 11-15.07.2016 r. i 18-22.07.2016 r. przez "[...]" w [...] w łącznej wysokości 945 zł, w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, w punkcie 2 orzekł, że w przypadku nieterminowego wykonania obowiązku wymienionego w punkcie 1 decyzji, naliczone zostaną odsetki ustawowe za opóźnienie poczynając od dnia, w którym upłynął termin płatności tej należności. Niezapłacona kwota wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. W związku z powzięciem informacji o skorzystaniu przez stronę ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w ww. dniach, pomimo braku uprawnień do tych świadczeń, Prezes NFZ wszczął z urzędu postępowanie, mające na celu ustalenie obowiązku poniesienia kosztów ww. świadczeń i zobowiązanie strony do zapłaty należności. Postępowanie zostało wszczęte w trybie przepisu art. 50 ust. 18 u.ś.o.z., w oparciu o informacje zgromadzone przez Prezesa NFZ, m.in. w informatycznych systemach rozliczeniowych, jak i w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych prowadzonym przez Narodowy Fundusz Zdrowia (w myśl art. 97 ust. 4 u.ś.o.z.), a także w oparciu o elektroniczne zapytanie skierowane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) o wskazanie okresów ubezpieczenia zdrowotnego w odniesieniu do strony i uzyskaną informację zwrotną. Informacje uzyskane z powyższych źródeł pozwoliły ustalić, że strona korzystała ze świadczeń opieki zdrowotnej w postaci rehabilitacji leczniczej. Koszt poszczególnych rehabilitacji leczniczych świadczonych przez podmiot leczniczy (świadczeniodawcę) "[...]" w [...] na rzecz strony przedstawia się następująco: 4.07.2016 r. - 63 zł; 5.07.2016 r. - 63 zł; 6.07.2016 r. - 63 zł; 7.07.2016 r. - 63 zł; 8.07.2016 r. - 63 zł; 11.07.2016 r. - 63 zł; 12.07.2016 r. - 63 zł; 13.07.2016 r. - 63 zł; 14.07.2016 r. - 63 zł; 15.07.2016 r. - 63 zł; 18.07.2016 r. - 63 zł; 19.07.2016 r. - 63 zł; 20.07.2016 r. - 63 zł; 21.07.2016 r. - 63 zł; 22.07.2016 r. - 63 zł - łączna wartość świadczeń to 945 zł. Organ ustalił, że strona nie posiadała prawa do świadczeń opieki zdrowotnej realizowanych w systemie publicznym. Tym samym nie miała statusu osoby ubezpieczonej ani osoby uprawnionej w rozumieniu przepisów u.ś.o.z. Z tych względów organ przeprowadził czynności, mające na celu ustalenie obowiązku poniesienia przez stronę kosztów świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w tym również ich wysokość oraz termin płatności. Organ wskazał, iż od należnej kwoty niezapłaconej w terminie nalicza się odsetki ustawowe za opóźnienie, poczynając od dnia, w którym upłynął termin jej płatności. W toku postępowania wyjaśniającego organ zwrócił się do świadczeniodawcy o przedstawienie uwierzytelnionych kserokopii dokumentów, o których mowa w art. 50 ust. 16 u.ś.o.z., którymi okazała się strona w dniach udzielenia przedmiotowych świadczeń. Powołany świadczeniodawca przedstawił kserokopie "Oświadczeń o przysługującym świadczeniobiorcy prawie do świadczeń opieki zdrowotnej", złożonych przez stronę w dniach skorzystania z przedmiotowych świadczeń (potwierdzone za zgodność z oryginałem, opatrzone pieczątką i podpisem osoby reprezentującej ww. świadczeniodawcę). Prezes NFZ zawiadomieniem z 4.02.2021 r. poinformował stronę, że na podstawie art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. w związku z art. 50 ust. 18 u.ś.o.z. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, udzielonych na jej rzecz, we wskazanych dniach. Jednocześnie w ww. zawiadomieniu wskazał, iż zgodnie z art. 50 ust. 18a u.ś.o.z. w ciągu 30 dni od dnia odebrania niniejszego zawiadomienia strona może dokonać "wstecznego" zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego w rozpatrywanych dniach. W powołanych zawiadomieniach przedstawiono stronie tabelę zawierającą koszty udzielonych ww. świadczeń. Ponadto, wezwano stronę do przedłożenia dokumentów poświadczających jej prawo w zakresie udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w rozpatrywanych dniach, a także do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, w myśl regulacji zawartej w art. 8, 9, 10 k.p.a. Powołane zawiadomienie skierowane do strony zostało skutecznie jej doręczone 17.02.2021 r. W odpowiedzi na powyższe 26.02.2021 r. do organu wpłynęły wyjaśnienia strony, w których powołuje się na posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego z uwagi na pobieranie zasiłku stałego z MOPS. Strona dołączyła kserokopię decyzji MOPS III Wydział Pracy Środowiskowej w [...] z 8.05.2015 r. nr [...], z której wynika, że na rzecz strony został przyznany zasiłek stały oraz została ona zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego od 1.05.2015 r. Zdaniem organu, w analizowanej sprawie wyjaśnieniu podlegała kwestia obowiązku poniesienia przez stronę kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej, w rozpatrywanych dniach, zrealizowanych w systemie publicznym przez osobę nieubezpieczoną, zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 18 u.ś.o.z. Art. 50 ust. 18 u.ś.o.z. stanowi, jak i stanowił w czasie udzielonych stronie świadczeń opieki zdrowotnej, że koszty udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej, w przypadkach określonych w ust. 16 tego przepisu, które Fundusz poniósł zgodnie z art. 50 ust. 15 u.ś.o.z., podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast, stosownie do treści art. 50 ust. 16 u.ś.o.z., w przypadku gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone, pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku: 1) posługiwania się kartą ubezpieczenia zdrowotnego albo innym dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej przez osobę, która utraciła to prawo w okresie ważności karty albo innego dokumentu, albo 1a) potwierdzenia prawa do świadczeń w sposób określony w ust. 3 osób, o których mowa w art. 52 ust. 1, albo 2) złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2a albo 6 - osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia, z wyłączeniem osoby, której udzielono świadczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1. W toku prowadzonego postępowania strona nie zakwestionowała przedmiotowych świadczeń udzielonych jej na koszt Funduszu, a wskazanych w treści niniejszej decyzji. Ubiegając się o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej wskazanych w sentencji niniejszej decyzji, strona podpisała oświadczenia, które zasugerowały świadczeniodawcom, że strona mogła być osobą ubezpieczoną, co jednak nie miało miejsca. Jednakże zgodnie z regulacją przewidzianą w art. 50 ust. 18a u.ś.o.z., w ciągu 30 dni od dnia odebrania zawiadomienia o wszczęciu postępowania, strona może dokonać tzw. "wstecznego" zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego. Wobec powyższego, organ wezwał stronę do skorzystania z przysługującego jej prawa do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu celem złożenia wyjaśnień, przedłożenia dokumentów, jak również ustosunkowania się co do zebranego materiału dowodowego, w tym skorzystania z możliwości przewidzianej w art. 50 ust. 18a u.ś.o.z. Strona skorzystała z prawa do wypowiedzenia się. 26.02.2021 r. do organu wpłynęły jej wyjaśnienia, w których powołuje się na posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego z uwagi na pobieranie zasiłku stałego z MOPS. Strona dołączyła kserokopię decyzji MOPS III Wydział Pracy Środowiskowej w [...] z 8.05.2015 r. nr I[...], z której wynika, że na rzecz strony został przyznany zasiłek stały oraz została ona zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego od 1.05.2015 r. Odnosząc się do wyjaśnień strony oraz dołączonego dokumentu, organ ustalił, że zgodnie z danymi zawartymi w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych prowadzonym przez NFZ (w oparciu o art. 97 ust. 3 pkt 8 u.ś.o.z.) strona faktycznie została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego od 1.05.2015 r. jako świadczeniobiorca, za którego jednostka organizacyjna pomocy społecznej albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta ma obowiązek opłacać składki, jednakże została wyrejestrowana z tego tytułu 31.03.2016 r., posiadając jeszcze 30-dniowy okres prawa do bezpłatnych świadczeń. Kolejne zgłoszenie po ww. okresie miało miejsce od 1.08.2016 r. do 11.05.2018 r. jako świadczeniobiorca, za którego jednostka organizacyjna pomocy społecznej albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta ma obowiązek opłacać składki. Powyższe oznacza, że strona w rozpatrywanych dniach udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych była osobą nieubezpieczoną i nie posiadała prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym, w ocenie organu, zasadne jest obciążenie strony kosztami udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w rozpatrywanych dniach, w łącznej wysokości 945 zł na podstawie art. 50 ust. 18 u.ś.o.z. Ponadto, organ zaznaczył, że zgodnie z art. 50 ust. 19 u.ś.o.z. w przypadku nieterminowego spełnienia ww. obowiązku, od powyższej kwoty naliczone zostaną odsetki ustawowe za opóźnienie, poczynając od dnia, w którym upłynął termin płatności wskazanej należności. W przypadku nieuiszczenia opłaty we wskazanym powyżej terminie, w sprawie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne zgodnie z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.). Organ poinformował, że istnieje możliwość złożenia wniosku o rozłożenie należnej kwoty na raty, zgodnie z art. 50 ust. 22 u.ś.o.z. W skardze z 14 maja 2021 r. JG zaskarżyła decyzję Prezesa NFZ z 31 marca 2021 r. w całości, stwierdzając, że jest ona dla skarżącej "bardzo, bardzo krzywdząca". W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z 8 września 2021 r. skarżąca stwierdziła, m.in. że korespondencja prowadzona z NFZ wpływa na nią dotkliwie i negatywnie. Poza tym, nikt jej nie poinformował o wyrejestrowaniu z prawa do korzystania ze składki zdrowotnej. O tej okoliczności dowiedziała się dopiero 6 września 2021 r. z odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie organ administracji naruszył przepisy postępowania a mianowicie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1398 ze zm.) dalej u.ś.o.z. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 16 wymienionej u.ś.o.z., w przypadku gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku: 1) posługiwania się kartą ubezpieczenia zdrowotnego albo innym dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej przez osobę, która utraciła to prawo w okresie ważności karty albo innego dokumentu, albo 1a) potwierdzenia prawa do świadczeń w sposób określony w ust. 3 osób, o których mowa w art. 52 ust. 1, albo 2) złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2a albo 6, - osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia, z wyłączeniem osoby, której udzielono świadczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1. W myśl art. 50 ust. 17 u.ś.o.z., obowiązku, o którym mowa w ust. 16, nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 18 u.ś.o.z., koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16, które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W myśl art. 50 ust. 18a u.ś.o.z., przepisów ust. 16 i 18 nie stosuje się w przypadku dopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 i 3, w terminie 30 dni od dnia udzielenia świadczenia albo 30 dni od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 18, jeżeli przyczyną braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej było niezgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego mimo podlegania takiemu zgłoszeniu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu administracji ustalająca wobec JG obowiązek poniesienia kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej w łącznej wysokości 945 zł. W ocenie sądu, organ administracji słusznie uznał, że spełnione zostały przesłanki z art. 50 ust. 16 u.ś.o.z. uzasadniające nałożenie na skarżącą obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych 4-8.07.2016 r., 11-15.07.2016 r. i 18-22.07.2016 r. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, w ww. okresach skarżąca korzystała ze świadczeń opieki zdrowotnej w postaci rehabilitacji leczniczej, udzielonych przez podmiot leczniczy "[...]" w [...]. Wymienione świadczenia zostały wykonane po złożeniu przez skarżącą oświadczeń o przysługującym jej prawie do świadczeń z publicznej opieki zdrowotnej. Zebrany materiał dowodowy wskazuje jednocześnie, że do 1 kwietnia 2016 r. skarżąca była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego. Kolejne zgłoszenie skarżącej do ubezpieczenia zdrowotnego nastąpiło począwszy od 1 sierpnia 2016 r. Oznacza to, że w okresie udzielania jej świadczeń opieki zdrowotnej (4-8.07.2016 r., 11-15.07.2016 r. i 18-22.07.2016 r.) nie była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego, a tym samym nie miała prawa do świadczeń publicznej opieki zdrowotnej. Skoro nie miała w tym czasie statusu osoby ubezpieczonej, to spełnione zostały przesłanki do obciążenia jej kosztami udzielania świadczeń, określone w art. 50 ust. 16 u.ś.o.z. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie została natomiast rozważona ewentualna możliwość odstąpienia od stosowania art. 50 ust. 16 u.ś.o.z. w oparciu o przepis art. 50 ust. 17 u.ś.o.z. Ten ostatni przepis przewiduje możliwość takiego odstąpienia, gdy osoba składająca oświadczenie działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, skarżąca w dacie składania oświadczeń o prawie do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej mogła nie mieć rozeznania co do faktu niepodlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu. Mogła być przekonana, że od 1 kwietnia 2016 r. do 30 kwietnia 2019 r. podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu. Na mocy decyzji z 14 kwietnia 2016 r. Prezydenta Miasta [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej przyznano jej zasiłek stały od 1 kwietnia 2016 r. do 30 kwietnia 2019 r. Ponadto, wcześniejszą decyzją z 8 maja 2015 r. Prezydent Miasta [...] Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej zgłosił skarżącą do ubezpieczenia zdrowotnego oraz opłacał jej składkę na ubezpieczenie zdrowotne od 1 maja 2015 r. w okresie pobierania zasiłku stałego. Natomiast dopiero z decyzji z 29 maja 2018 r. Prezydenta Miasta [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wynikało wygaśnięcie ww. decyzji z 14 kwietnia 2016 r. w części dotyczącej wypłaty zasiłku stałego od 1 czerwca 2018 r. i składki na ubezpieczenie zdrowotne od 12 maja 2018 r. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że skarżąca złożyła oświadczenie o rezygnacji od 1 czerwca 2018 r. z pomocy w formie zasiłku stałego i składek na ubezpieczenie zdrowotne i dlatego decyzja z 14 kwietnia 2016 r. stała się bezprzedmiotowa i należało ją wygasić. Wyjaśnienie, czy w okresie korzystania ze świadczeń skarżąca mogła pozostawać w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada do nich prawo, poprzedzone powinno zostać analizą treści wydawanych przez organy administracji licznych decyzji dotyczących jej uprawnień do świadczeń opieki zdrowotnej. Wielokrotne zmiany dotyczące okresów przyznanych świadczeń mogły spowodować błędne odczytanie przez skarżącą zakresu jej uprawnień. Nie jest ona osobą, która ma na co dzień do czynienia z analizą przepisów prawa. Organ powinien pouczyć skarżącą o treści art. 50 ust. 17 u.ś.o.z., umożliwiając jej tym samym wykazanie spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Reasumując, sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. W ocenie sądu, nie została rozważona możliwość odstąpienia od stosowania art. 50 ust. 16 u.ś.o.z. w oparciu o przepis art. 50 ust. 17 u.ś.o.z. Nie wyjaśniono dokładnie sytuacji osobistej skarżącej pod kątem spełnienia przesłanek określonych w tym ostatnim przepisie. Wydanie decyzji w świetle obecnie zgromadzonego materiału dowodowego jest przedwczesne. Naruszone zostały przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji uwzględni rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Przede wszystkim pouczy skarżącą o treści art. 50 ust. 17 u.ś.o.z., umożliwiając jej wykazanie okoliczności określonych w tym przepisie. Także należy zobowiązać skarżącą do uzasadnienia stanowiska, że dopiero z odpowiedzi na skargę dowiedziała się o wyrejestrowaniu z prawa do składki zdrowotnej. Po zebraniu całego materiału dowodowego należy dokonać wnikliwej jego analizy, a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej, jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczenia stron, co do możliwości technicznych uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu. AB/