II SA/Lu 308/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz M. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i B. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem w terenach zabudowy mieszkaniowej zagrodowej na działce nr ewid.[...], położonej w miejscowości K., gm. G.. W uzasadnieniu podano, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G., gdzie działka nr ewid.[...] znajduje się w terenach zabudowy zagrodowej (oznaczonych symbolem MR), z możliwością realizacji zabudowy mieszkaniowej, z dopuszczeniem lokalizacji budynków przy granicy działki (§ 3.8). Budynek posiadać będzie ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, która została zaprojektowana powyżej połaci dachowych, co zabezpieczać ma przed spływem wód opadowych i ześlizgiem śniegu na działkę nr [...]. Ponadto spełnia wymagania rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim mają odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odnośnie zacieniania otworów okiennych, pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednim budynku mieszkalnym, co wynika z załączonej do projektu budowlanego analizy zacieniania. Starosta [...] po analizie załączonej dokumentacji uznał, że spełnia ona wymagania określone przepisami art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy w razie ich spełniania organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Po rozpoznaniu odwołania M. K., właściciela sąsiedniej nieruchomości, według którego projektowany budynek z uwagi na przyleganie ścianą do jego budynku mieszkalnego będzie na niego znacząco oddziaływał, a ponadto garaż będzie służył działalności gospodarczej w zakresie usług napraw mechanicznych pojazdów, które zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie są dozwolone w tym miejscu, Wojewoda decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że z mocy art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Zasada ta jest konsekwencją wynikającego z art. 4 ustawy Prawo budowlane, prawa do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której inwestor ma tytuł prawny, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Oznacza to, że poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane) następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy, zwłaszcza techniczno- budowlane wprowadzają określone wymogi, m.in. co do sytuowania obiektu na działce budowlanej. Zakres badania projektu budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę określa zaś przepis art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. I tak, organ administracji sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska (przedmiotowa inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia), 2) zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia z art. 12 ust. 7 co do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zdaniem organu wszystkie te warunki zostały spełnione. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G. przyjętym uchwałą Rady Gminy G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 37, poz. 822, z późn. zm.) symbolem MR - tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej. Zgodnie z przedmiotowym planem w terenach zabudowy mieszkaniowej zagrodowej obowiązują następujące ustalenia mające istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy: a) dopuszcza się podział na działki budowlane o powierzchni ok. 1500 nr w granicach terenu MR; b) dopuszcza się zabudowanie łącznie do 50 % powierzchni działki; c) wprowadza się obowiązek zapewnienia możliwości zlokalizowania co najmniej jednego garażu łub miejsca do parkowania na każdej działce; d) ustała się następujące wymogi wobec zabudowy mieszkaniowej: - wysokość do 2 kondygnacji, z których drugą stanowi poddasze użytkowe, - wysokość kalenicy do 10 metrów, - dach o symetrycznych połaciach, nachylonych pod kątem 60-:-100%, z dopuszczeniem naczółków, lukarn itp. - w przypadku remontu łub przebudowy istniejącego dachu jednospadowego dopuszcza się zachowanie jego kształtu; e) dopuszcza się realizację zabudowy letniskowej lub jednorodzinnej z prawem wydzielenia działki. f) dopuszcza się przeznaczanie istniejących siedlisk rolniczych na cele mieszkalnictwa jednorodzinnego łub letniskowego, oraz na cele obsługi rolnictwa, usług dla ludności i drobnego biznesu (działalności gospodarczej), jeżeli nowa funkcja nie będzie kolidowała z terenami sąsiadującymi lub projektowanym przeznaczeniem terenu. g) wprowadza się obowiązek przekształcania charakteru bryły budynku oraz nasadzania zieleni, podnoszących walory estetyczne, w trakcie modernizacji lub zmiany funkcji obiektów; h) dopuszcza się lokalizowanie parterowych obiektów usługowych, drobnego biznesu lokalnego (działalności gospodarczej), a także przeznaczenie części budynków mieszkalnych i gospodarczych dla funkcji usługowych; wyklucza się lokalizację usług wykraczających swoją uciążliwością poza granice władania dysponentów poszczególnych obiektów usługowych. Organ zwrócił uwagę, że w obecnym stanie prawnym nie jest upoważniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 prawa budowlanego. Całkowitą odpowiedzialność za opracowanie projektu budowlanego ponosi projektant i osoby sprawdzające projekt budowlany, posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Zakres kontroli, sprawdzeń organu w zakresie złożonego wniosku, projektu budowlanego i wymaganych dokumentów, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę został wyczerpująco określony w przepisach art. 35 ust. 1 prawa budowlanego i przepisów tych nie można interpretować w drodze wykładni rozszerzającej. Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest związany treścią wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, załącznikami do tego wniosku, w tym przede wszystkim treścią projektu budowlanego. Nie może samodzielnie, według własnego uznania zmienić kwalifikacji przeznaczenia obiektu, którego dotyczy projekt budowlany. W analizowanej sprawie w planowanej inwestycji zaprojektowano budynek mieszkalny z jednym lokalem mieszkalnym oraz garażem i zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane ocenie może podlegać wyłącznie projekt budowlany w kształcie i z przeznaczeniem przewidzianym przez inwestora. Budynek zaprojektowano w tradycyjnej technologii murowanej jako parterowy, w części środkowej z poddaszem użytkowym. Dach dwuspadowy o konstrukcji drewnianej kryty blachą trapezową (spadek połaci dachowej 68% i 60%). Wojewoda zaznaczył, że organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie jest także uprawniony do wysuwania wniosków, iż inwestycja po jej realizacji będzie użytkowana w sposób odmienny niż to wynika z przedłożonego projektu budowlanego. Powyższe nie mieści się w gestii organu architektoniczno-budowlanego. W zakresie uciążliwości jakie mogą potencjalnie pojawić się w związku z funkcjonowaniem obiektu organ zaznaczył, że podczas postępowania w kwestii wydania pozwolenia na budowę budynku nie mogą być przedmiotem analizy zdarzenia mogące potencjalnie wystąpić w przyszłości. Kwestia generowania w przyszłości niedopuszczalnych immisji mogłaby być ewentualnie badana w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego przez sąd powszechny. Zdaniem Wojewody wymagania formalne, określone w przepisach i niezbędne do wydania pozwolenia na budowę zostały przez inwestorów spełnione i brak jest przesłanek do wydania decyzji odmownej. Organ architektoniczno- budowlany związany zakresem wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę, nie posiada uprawnień do kwestionowania przebiegu inwestycji w aspekcie "sprawiedliwości" i zasad współżycia społecznego. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z treścią złożonego wniosku, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja Starosty [...] jest prawidłowa i nie narusza prawa, w związku z czym należało utrzymać ją w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K. wskazał, że jego budynek mieszkalny w którym zamieszkuje ze swoją rodziną jest usytuowany bezpośrednio w granicy z działką inwestorów. Budynek mieszkalny został tak usytuowany i wybudowany na podstawie stosownego pozwolenia na budowę, a jego lokalizacja wynikała ze zbyt wąskiej działki. Na powyższe usytuowanie uzyskał zgodę poprzedniego właściciela działki - [...] i na tej podstawie zostało udzielone pozwolenie na budowę. Od samego początku był świadomy, że na tym terenie gmina G. posiada uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego na którym obowiązuje zabudowa jedynie mieszkaniowa z obiektami towarzyszącymi. Jest to cicha i spokojna okolica dlatego też zdecydował się na budowę w tym miejscu. W roku 2017 otrzymał pierwsze zawiadomienia ze Starostwa Powiatowego w J. L., że toczy się postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę garażu na działce sąsiedniej tj.- [...]. Po zapoznaniu się z dokumentami zgromadzonymi w tej sprawie nie mógł uwierzyć, że organ I-ej instancji chciał wydać pozwolenie na budowę obiektu tj garażu jako dobudowę bezpośrednio do jego budynku mieszkalnego zasłaniając przestrzeń ok 8,0m z frontu budynku i ok.8,0m z tyłu ze ścianą wysokości ponad 7 m, zasłaniającą okna w jego budynku. W ocenie skarżącego do akt dołączono sfałszowany wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G.. W jego ocenie Starosta na siłę chce wydać pozwolenie na tak małej i wąskiej działce, zezwalając na dobudowanie budynku w którym prowadzona będzie działalność gospodarczą do jego budynku mieszkalnego. Na uwagę zasługuje również fakt, iż powierzchnia garażowa w poziomie parteru stanowi 70% powierzchni całego budynku, a tylko 30% stanowi część mieszkalną w poziomie poddasza. Normalnie rozumując budynek mieszkalny z garażem jest to obiekt mieszkalny przeznaczony w większości do zamieszkania a garaż posiada wbudowany lub przylegający jako obiekt towarzyszący. Skarżący przekonywał, że w przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji brak jest konkretnej oceny oddziaływania obiektu na teren działek sąsiednich. Jednym zdaniem projektant stwierdza, że obiekt nie oddziałuje na jego działkę, a będzie mimo wszystko dobudowany do ściany budynku mieszkalnego w którym zamieszkuje wraz z rodziną. Wszelkie uciążliwości związane z funkcjonowaniem warsztatu naprawy samochodów będą odczuwalne w jego domu oraz jego otoczeniu. Również spadek dachu na planowanym obiekcie został zmieniony i skierowany na jego działkę, co oznacza, że obiekt będzie oddziaływał na posesję i budynek. Zdaniem skarżącego organ powinien zastanowić się, czy w ogóle z uwagi na obowiązujące przepisy dopuszczalna jest budowa w tym miejscu. Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przekonanie skarżącego o konieczności uwzględnienia również jego interesów przy realizacji planowanej inwestycji wywodzonych z prawa własności oraz zagospodarowania działki jednorodzinnym domem mieszkalnym ma oczywiście uzasadnione podstawy. Prawdą jest, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2019r. poz. 1186 ), każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednak pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Już ten przepis jasno stanowi, że prawo do zabudowy nie jest nieograniczone. Art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy jednoznacznie uzależnia legalność projektowania i budowy obiektu budowlanego od poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie wielokrotnie jednak wyrażano również pogląd, że skoro własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Zatem inwestor, który pierwszy zabudowuje swoją działkę, nie ma tylko z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień. Prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym i ochrona ta jest dla wszystkich równa. Również w zgodzie z tą konstytucyjną zasadą powinny być wykładane przepisy ustawy, które mają wpływ na prawo sąsiedzkie. Nie sposób zatem zaakceptować stanowiska skarżącego, w mniemaniu którego zabudowa sąsiedniej nieruchomości nie jest możliwa tylko z tego powodu, że działki są wąskie, a jego budynek mieszkalny już jest usytuowany w granicy, jeśli tylko jak już wskazano zostaną zachowane warunki wymagane przez art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że szeroka ochrona interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2011 r., II OSK 402/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Warto zauważyć, że przepisy prawa budowlanego nie zawierają zakazu budowy w granicy nieruchomości. Jasno świadczą o tym odstępstwa wskazane w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019r. poz. 1065). W niniejszej sprawie z uzasadnienia decyzji nie sposób jednak wywieść, które z odstępstw opisanych w art. 12 pkt. 2-4 miało w sprawie miejsce. Pewne jest jedynie, że możliwości lokalizacji budynku przy granicy nie przewidują przytoczone przez organ odwoławczy zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G., dotyczące zabudowy zagrodowej ( pkt. 2 ). Jest jasne, że pozwolenie na budowę przy granicy, jakkolwiek przewidziane przez § 12 ust. 2 - 4 rozporządzenia, może być wydane jedynie wówczas, gdy istnieją uzasadniające takie usytuowanie budynku okoliczności i z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Trzeba zauważyć, że zarówno w przypadku opisanym w pkt. 3 dopuszczającym sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i w pkt. 4, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej, niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej; nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej, niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej, niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi i budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, możliwe jest to jedynie przy uwzględnieniu przepisów odrębnych oraz przepisów §§ 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w przepisie art. 5 ust. 1 pkt. 9 obejmuje w szczególności - oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Jak zdaje się wynikać z treści skargi właśnie wątek pogorszenia warunków użytkowych na działce skarżącego przez ograniczenie naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia jest zagadnieniem kluczowym, generującym sprzeciw co do planowanej inwestycji. Jakkolwiek wbrew przekonaniu skarżącego zarzut ten nie może dotyczyć samej działki, przepisy prawa budowlanego nie przewidują bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane, to wniosek, że możliwe jest usytuowanie budynku inwestorów w granicy z nieruchomością sąsiednią z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich zgodnie z treścią art. 5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego nie został dostatecznie wyjaśniony. Prawdą jest, co dostrzegł organ w zaskarżonej decyzji, że organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Ocena organu jako ściśle związana z przepisami Prawa budowlanego musi w jednoznaczny sposób opierać się na dyspozycji konkretnych norm Prawa budowlanego. Dopuszczalne jest więc jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2011 r., II OSK 1214/10 i 15 maja 2012 r., II OSK 345/11 opubl. w CBOSA). Jednak projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega badaniu przez właściwy organ pod kątem zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), do których też wprost nawiązuje wspomniany już § 12 ust. 4 rozporządzenia. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m oraz zostały zachowane wymagania, o których mowa w §§ 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części ( ust. 2 ). Z akt sprawy w żadne sposób nie wynika, aby wspomniany wyżej sposób oceny naturalnego oświetlenia pomieszczeń miał zastosowanie. Organ ograniczył się jedynie do akceptacji zamieszczonej w projekcie budowlanym analizy zacienienia z której wynika, że planowany budynek nie powoduje zacienienia budynku skarżącego. Wniosek taki sporządzający analizę wysunął zdaje się z faktu, że planowana inwestycja graniczy z nieruchomością skarżącego od strony południowo – zachodniej. Trudno w tej sytuacji odmówić racji skarżącemu, który konsekwentnie podnosi obawy co do oddziaływania sąsiedniego budynku, w tym na zasłonienie okien, co w dużej mierze związane z jego rozmiarami. Z projektu budowlanego wynika, że planowany budynek ma mieć długość 28,98 m, przy czym tylko częścią środkową będzie przylegał do ściany budynku na działce nr [...]. Poza ścianą będą dwie części o wysokości 5,88 m po obu stronach o długościach odpowiednio 8,00 i 8,21 m. usytuowane wzdłuż granicy. Taki układ jest ujawniony na mapie na której sporządzono analizę zacienienia budynku skarżącego. Warto jednak zauważyć, że według projektu zagospodarowania działki budynek planowany częścią II kondygnacyjną przylega do ściany budynku sąsiedniego i ma tylko jedną część I kondygnacyjną. Pozostała część I kondygnacyjna znajduje się poza obrysem budynku. W tej sytuacji nie jest jasne w jaki sposób rzeczywiście budynek jest usytuowany i które z odstępstw o jakich mowa w §12 rozporządzenia ma miejsce. Oczywiste jest jednak, że wzdłuż granicy powstanie ściana o długości znacznie przekraczającej szerokość samego budynku skarżącego i wysokości niemal 6 m. Organ nawet nie sprawdził, gdzie w budynku skarżącego znajdują się okna i czy takie usytuowanie budynku rzeczywiście będzie miało wpływ na dostęp do nich oświetlenia. Nie sprawdzono ponadto, czy spełnione są pozostałe warunki o jakich mowa w powołanym już § 12 ust. 3-4 rozporządzenia. Skoro sprawdzenie projektu architektoniczno – budowlanego dotyczy jego kompletności, to organ powinien jednak przeprowadzić analizę co do wszystkich informacji przydatnych dla wyznaczenia obszaru oddziaływania planowanego obiektu budowlanego, a nie ograniczać się do stwierdzenia, że osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane dołączyły do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie ma natomiast podstaw do zaakceptowania zarzutu skargi sprowadzającego się do wykazania, że planowana budowa jest niezgodna z miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G. przyjętym uchwałą Rady Gminy G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 37, poz. 822, z późn. zm.). Skarżący w żądnym razie nie zakwestionował ustaleń organu, według którego planowana inwestycja ma być zrealizowana na terenie objętym symbolem MR - tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, nie podważył również przytoczonej w decyzji treści planu dotyczących możliwości jego zabudowy. Zgłoszone zastrzeżenie sfałszowania fragmentów planu jest całkowicie gołosłowne, skarżący nie przedstawił na jego poparcie jakiegokolwiek dowodu. Równie bezzasadne są zastrzeżenia skarżącego co do przyszłego sposobu użytkowania budynku. Wyjaśnienie tej kwestii w decyzji organu odwoławczego jest wystarczające i zasługuje na akceptację. Uwzględniając powyższe uwagi, za skuteczny należy uznać zarzut błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz § 13 i § 60 rozporządzenia z 2002r. Z tych względów na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 wspomnianej ustawy. Obejmują one zwrot wpisu od skargi w kwocie [...]zł.