II FSK 1241/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak po rozpoznaniu w dniu 26 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1241/06 w sprawie ze skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 268/05 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1241/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 268/05 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku co do zwrotu kosztów postępowania wskazując, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygnął o zgłoszonym w tym przedmiocie żądaniu, zawartym w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z treści żądania zawartego piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach wynika, że organ podatkowy domaga się uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. W myśl art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Pojęcie niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika precyzuje art. 205 § 2 cytowanej ustawy wskazując, że na koszty te składają się: wynagrodzenie i wydatki pełnomocnika, koszty sądowe oraz koszty nakazanego osobistego stawiennictwa strony. Zasady ustalania wysokości należności przysługujących stronie reprezentowanej przez radcę prawnego określają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), które przewidują stawki minimalne za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a – c). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie powołanych przepisów, sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną jest równoznaczne ze sporządzeniem skargi kasacyjnej i daje prawo do żądania zwrotu kosztów postępowania z tego tytułu na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) albo b) rozporządzenia. O odpowiedzi na skargę w rozumieniu analizowanego przepisu można jednak mówić tylko wówczas, gdy złożona ona została w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej. Wniesienie po tej dacie pisma zatytułowanego odpowiedź na skargę kasacyjną nie czyni zadość wymaganiom art. 179 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i powoduje, że jest to zwykłe pismo procesowe w sprawie, które nie uprawnia do zwrotu stosownych kosztów postępowania (por. B. Dauter [w] S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka - Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych., wyd. LexisNexis Warszawa 2007 r., str. 297 – 298). Mając na uwadze przywołane regulacje prawne stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach. Radca prawny umocowany do występowania w imieniu organu podatkowego nie był obecny na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjny (por. protokół rozprawy – k. 35 akt sądu drugiej instancji), a złożona przez niego odpowiedź na skargę kasacyjną została potraktowana jako zwykłe pismo procesowe, gdyż wniesiono ją po upływie 14 – dniowego terminu, przewidzianego w art. 179 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt sprawy wynika, że skargę kasacyjną G. K. doręczono Dyrektorowi Izby Skarbowej w Katowicach w dniu [...] (por. k. 55 akt sądu drugiej instancji), zaś pismo zatytułowane "odpowiedź na skargę kasacyjną" oddano w urzędzie pocztowym dopiero w dniu [...] (por. k. 21 akt sądu drugiej instancji). Na marginesie jedynie wyjaśnienia wymaga, że na tle rozważanego przypadku bezprzedmiotowe pozostają kwestie dotyczące wydatków pełnomocnika, kosztów sądowych oraz kosztów nakazanego osobistego stawiennictwa strony. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.