II FSK 1821/20

SENTENCJA Dnia 3 listopada 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 295/19 odrzucające skargę H. S. w sprawie ze skargi H. S. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 lipca 2019 r. sygn. I SA/Bk 295/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę H. S. (dalej jako "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej jako "SKO") z dnia 3 kwietnia 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Postanowienie jest dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżona decyzja z dnia 3 kwietnia 2019 r. dotyczy odwołania wniesionego przez E. K. na decyzję ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r. i umarzającą postępowanie podatkowe, przy czym adresatem tej decyzji była E. K. Sąd przyjął, że Skarżąca nie jest stroną postępowania, a w konsekwencji nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu do Sądu decyzji SKO. Mając to na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a"., odrzucił skargę Skarżącej. W skardze kasacyjnej Skarżąca, reprezentowana adwokata, zaskarżyła powyższe postanowienie w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów pomocy prawnej udzielonej Skarżącej z urzędu. Wniosła także o dopuszczenie dowodu z dokumentu - akt notarialnego z dnia 30 listopada 2018 r. Skarżąca na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie: a) prawa materialnego, tj. art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy Skarżąca, jako współwłaścicielka nieruchomości przy ul. Z. [...] w B., której dotyczy decyzja ustalająca zobowiązanie w podatku nieruchomości, ma interes prawny w postępowaniu podatkowym, a tym samym należy uznać ją za stronę, mogącą dochodzić swoich praw w sprawie; b) przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 50 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi Skarżącej w sytuacji, gdy Skarżąca wykazała istnienie po jej stronie interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję SKO, tym bardziej, że została uznana przez organ za stronę postępowania podatkowego, tym samym należało merytorycznie rozpoznać jej skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i dlatego podlega oddaleniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słuszne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku interesu prawnego Skarżącej do wniesienia skargi, co z kolei skutkowało koniecznością odrzucenia skargi. W myśl art. 50 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, ale niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego. Interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. (zob. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2019 r. I FSK 1698/19). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca takiego "interesu prawnego" nie miała i dlatego jej skarga musiała zostać odrzucona. W aktach sprawy widnieje informacja, że decyzją z dnia 1 lutego 2016 r. Prezydent B. ustalił E. K. i S. S. zobowiązanie w należnym za 2017 r. podatku od nieruchomości. We wrześniu 2017 r. A. A. przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego w B. przysądzające mu należący wcześniej do S. S. udział ½ w prawie własności nieruchomości. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 15 kwietnia 2016 r. Z tej przyczyny organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r. Postępowanie to zakończono decyzją z dnia 31 stycznia 2019 r., w której uchylono decyzję pierwotną dotyczącą 2017 r. i umorzono postępowanie wymiarowe. Na skutek wniesionego przez E. K. odwołania SKO zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skoro zaskarżona decyzja dotyczy odwołania wniesionego przez E. K. na decyzję ustalającą jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r., to Skarżąca nie jest stroną niniejszego postępowania i w konsekwencji nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu ww. decyzji SKO. Naczelny Sąd Administracyjny dodaje, że w 2017 r. Skarżąca nie była w ogóle współwłaścicielem nieruchomości, której dotyczy zobowiązanie podatkowe. Akt notarialny załączony do skargi kasacyjnej został sporządzony w dniu 30 listopada 2018 r. i wynika z niego, że E. K. darowała Skarżącej tego dnia udział wynoszący 1/10 części w nieruchomości położonej przy ul. Z. [...] w B. Należy wskazać, że tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt II FSK 244/20, którym oddalił skargę kasacyjną Skarżącej w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za 2016 r. Końcowo należy jedynie stwierdzić, że w postępowaniu podatkowym nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.