I SA/Lu 482/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi V. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości z tytułu opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego - oddala skargę. UZASADNIENIE I SA/Lu 482/20 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Starostę [...] z dnia [...] r., nr [...] odmawiającą spółce z ograniczoną odpowiedzialnością V. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka") rozłożenia na raty zaległości z tytułu opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego w łącznej kwocie [...]zł. Pismem z dnia 23 kwietnia 2020 r. Spółka wystąpiła do organu I instancji o rozłożenie na raty opłaty za zajęcie pasa drogowego za 2020 r., z uwagi na ważny interes polegający na konieczności zapewnienia jej płynności finansowej, zagrożonej perspektywą jednorazowego uiszczenia przedmiotowej należności. Wyjaśniła, że spłata zobowiązań kredytowych, zaciągniętych przez nią na budowę sieci światłowodowej dla mieszkańców powiatu [...] nie pozwala na wypracowanie nadwyżki finansowej, która pozwoliłaby wnieść ww. opłatę jednorazowo w przepisanym terminie. Skarbnik Powiatu [...] po dokonaniu oceny kondycji finansowej Spółki, stwierdził, że na koniec 2019 r. posiadała ona majątek zdolny pokryć w pełni ww. zobowiązanie, a jej płynność finansowa nie była zagrożona. Podkreślił jednocześnie, że w latach 2017-2019 korzystała już z tego rodzaju ulgi, ale rozłożonych na raty zaległości nie spłacała w terminie, w związku z czym były one dochodzone w drodze egzekucji administracyjnej. Po ustaleniu, że na dzień sporządzenia oceny finansowej, tj. 8 maja 2020 r. nie zostały spłacone należności Spółki wynikające z decyzji nr [...] z dnia [...] r., organ I instancji odmawiając na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm.) – dalej: "u.f.p." rozłożenia na raty zaległości z tytułu opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego w kwocie [...]zł, stwierdził, że jej kondycja finansowa pozwala na bieżące regulowanie zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek, a także na realizację podejmowanych inwestycji, co wynika z danych zawartych w sprawozdaniach finansowych za ostatnie trzy lata obrotowe. Nie zgadzając się z taką oceną, Spółka w złożonym odwołaniu zwróciła uwagę na szczególne okoliczności związane z pandemią COVID-19, które miały wpływ na jej kondycję finansową, podkreślając, że jednorazowe uiszczenie opłaty w kwocie wskazanej w zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do braku możliwości zapłacenia należnych pracownikom wynagrodzeń oraz innych należności związanych z działalnością gospodarczą. Rozpoznając odwołanie SKO stwierdziło, że w kontekście prawidłowo przywołanego przez organ I instancji przepisu art. 64 ust. 1 u.f.p., należność z tytułu opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w jej art. 60, która może podlegać umorzeniu bądź rozłożeniu na raty, przy czym, jak wynika z utrwalonego w judykaturze poglądu, ważne względy społeczne lub gospodarcze uzasadniające ubieganie się o rozłożenie należności publicznoprawnej na raty, to sytuacje, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności nie jest ona w stanie jej uregulować, przy czym, ważnych względów społecznych lub gospodarczych nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o jego trudnej sytuacji finansowej, uniemożliwiającej spłatę ciążących na nim zobowiązań. SKO powtórzyło za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanym w wyroku z dnia 27 maja 2020 r., w sprawie sygn. akt: I GSK 1658/19, iż "(...) dbałość o interes Skarbu Państwa/jednostki samorządu terytorialnego, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa/jednostki samorządu terytorialnego wymaga, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, w tym u.f.p., by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości "opodatkowania", od której wyłomem są ulgi w ich umarzaniu." Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, organ ocenił, że kondycja finansowa Spółki jest na tyle dobra, że pozwala na bieżącą regulację ciążących na niej zobowiązań oraz na kontynuację prowadzonych inwestycji, co znajduje odzwierciedlenie w ocenie finansowej sporządzonej przez Skarbnika Powiatu. Zdaniem SKO, po stronie Spółki nie wystąpiły również nadzwyczajne okoliczności, uzasadniające wniosek, zwłaszcza w sytuacji, w której nie spłacała ona swojego zadłużenia z tytułu poprzednich należności, wynikających z opłaty za zajęcie pasa drogowego, które były rozkładane na raty w latach 2017-2019, którą to sytuację należy postrzegać jako nadużywanie udzielanej wielokrotnie pomocy w spłacie zobowiązań publicznoprawnych, co w perspektywie czasu może spowodować dalsze uszczuplenie finansów powiatu [...] i co pozostawałoby w opozycji do przepisów u.f.p. Odnosząc się do opisanej przez Spółkę sytuacji wywołanej epidemią COVID-19, SKO zwróciło uwagę, że nie wykazała ona za pomocą żadnych środków dowodowych, aby wystąpił jakikolwiek związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy ww. epidemią, a spadkiem jej zysków. Twierdzeniu Spółki przeczy bowiem dokonana w sprawie analiza Skarbnika Powiatu [...] i wyciągnięte na jej podstawie przez organ I instancji prawidłowe wnioski. W skardze do Sądu, Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzuciła im naruszenie przepisów: - art. 64 ust. 1 pkt 1) ppkt b) u.f.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie organ nie może rozłożyć na raty płatności zaległych należności; - art. 7, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego, w szczególności dokumentów finansowych za 2020 r.; - art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie jej słusznego interesu oraz prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organów Państwa; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. W jej uzasadnieniu podkreśliła, że jej stały średni miesięczny przychód netto z tytułu całej działalności telekomunikacyjnej w 2019 r. wyniósł [...] zł, co oznacza, że opłata roczna stanowi aż 69 % miesięcznego przychodu (nie dochodu). Jednorazowa spłata tej opłaty spowodowałaby brak możliwości zapłacenia wynagrodzeń, składek, czynszów związanych z prowadzoną działalnością, zakupu usług telekomunikacyjnych od operatorów, a w konsekwencji wypowiedzenie umów oraz postępowania egzekucyjne. Ponadto odwołując się do względów społecznych, wyjaśniła, że z jej usług korzysta około 60 firm i instytucji, w tym banki i samorządy oraz ponad 600 gospodarstw domowych. Argumentowała również, że w 2020 r. skończy spłacać 2 kredyty bankowe, zaciągnięte w trakcie inwestycji w sieć światłowodową, które jakkolwiek są spłacane z opóźnieniem, to jednak systematycznie. Zdaniem Spółki organy w ogóle nie wzięły pod uwagę szczególnych okoliczności gospodarczych związanych w pandemią COVID-19, które miały znaczący wpływ na jej płynność finansową, poprzez gwałtowny spadek obrotów. Dla zobrazowania tej sytuacji przedłożyła deklaracje VAT-7 podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. wykazującą wartość dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju w wysokości: [...] zł oraz za kwiecień 2020 r. w wysokości: [...] zł, podkreślając, że ich zestawienie jednoznacznie wskazuje na radykalny spadek przychodów wskutek pandemii. W ocenie Spółki, organy nie powinny brać pod uwagę opóźnień przy uiszczaniu części opłat, gdyż ostatecznie wszystkie należności sukcesywnie są uiszczane. Końcowo argumentowała, że skoro organ I instancji stosował wobec niej instrument rozłożenia na raty w poprzednich latach obrotowych, logiczne i zasadne wydaje się kontynuowanie tego wsparcia w okresie pandemii COVID-19, kiedy nastąpił spadek obrotów spowodowany okolicznościami całkowicie niezależnymi. Rozłożenie na raty zaległości – byłoby w ocenie Spółki – działaniem nie tylko zgodnym z jej ważnym interesem, ale również i z ważnym interesem publicznym, albowiem przetrwanie przedsiębiorcy w tym czasie oraz uniknięcie obowiązku składania wniosku o ogłoszenie upadłości spowoduje, że w przyszłości podmioty publiczne otrzymają należności publicznoprawne, w tym podatki, składki i inne opłaty, w wysokości, której nie uzyskałyby, jeżeli kondycja finansowa przedsiębiorcy uległaby radykalnemu pogorszeniu. W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), zwanej "ustawą o covid", przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Lublin, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że na mocy zarządzenia nr 23/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia). Mając na uwadze powyższą regulację, a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron oraz konieczność rozpoznania wniesionej w tej sprawie skargi – Sąd rozpoznał ją na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid, o czym powiadomił strony i uczestnika postępowania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. - należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może na wniosek zobowiązanego umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego. W myśl zaś ust. 2 pkt 2 - właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w ust. 1 pkt 2 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60, które stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Wydana na omawianej podstawie prawnej decyzja ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia względów społecznych lub gospodarczych, w szczególności możliwości płatniczych zobowiązanego nie oznacza powstania po stronie organów obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie taką możliwość stwarza. Spełnienie ww. przesłanek otwiera tylko drogę do rozważenia zasadności wniosku strony, nie obligując organów do uwzględnienia ulgi, o czym świadczy użyte sformułowanie "może". Zaznaczyć wypada, że zastosowane kryteria udzielenia ulgi odwołują się do pojęć nieostrych i niedookreślonych, co powoduje, iż swoboda uznania organu decydującego o udzieleniu lub nieudzieleniu ulgi jest dość znaczna. Podkreślić przy tym należy, że dopuszczenie poglądu, że w szczególnych wypadkach sądowa kontrola decyzji uznaniowej obejmuje nie tylko samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale również rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania określonego wyboru, nastąpiło w ostatnich latach na tle stanów faktycznych, w których dochodziło do ewidentnego pokrzywdzenia stron postępowania administracyjnego. W związku z tym, w orzecznictwie sądów administracyjnych zwrócono uwagę, że decyzja uznaniowa nie może charakteryzować się zupełną dowolnością. Organ ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, ale jego podjęcie poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Przekroczenie granic uznania ma miejsce wówczas, gdy wybór alternatywy decyzyjnej dokonany został z naruszeniem zasady sprawiedliwości, wskutek uwzględnienia kryteriów oczywiście nieistotnych lub nieracjonalnych, na podstawie fałszywych przesłanek, argumentów, które są nieprawdziwe. Bogate orzecznictwo w tym względzie zostało co prawda wypracowane głównie na gruncie zbliżonych pojęć "ważny interes podatnika" i "interes publiczny", jednak odwołanie się do niego w kontekście nowszego uregulowania art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. oraz instytucji uznania administracyjnego nie budzi wątpliwości. Powyższe nie stanowi upoważnienia sądu do ograniczania opartych na uznaniowości uprawnień organu w sytuacji, w której organ ten odniósł się do istotnych okoliczności sprawy oraz racjonalnie uzasadnił swoje stanowisko w kwestii odmowy przyznania wnioskowanej przez stronę ulgi. Sądowa kontrola dotyczy tego, czy organ dochował wystarczającej staranności i nie przekroczył dopuszczalnych granic przy stosowaniu nadanej mu przez ustawodawcę dyskrecjonalnej władzy, która sama w sobie nie może być kwestionowana. Sąd nie może bowiem nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, a jego kontrola obejmuje przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, w tym dokonaniem ustaleń sytuacji gospodarczej wnioskodawcy, a także oceną, czy jest uzasadnione uszczuplenie należności budżetu, aby poprawić kondycję gospodarczą zobowiązanego. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie zasadnie przyjęto, że ważne względy społeczne lub gospodarcze zobowiązanego to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowej, przy czym nie można ich utożsamiać z subiektywnym przekonaniem dłużnika o takim stanie rzeczy. Zawsze bowiem zobowiązany będzie miał na uwadze przede wszystkim swój własny interes. Tymczasem o istnieniu względów społecznych lub gospodarczych przemawiających za przyznaniem zobowiązanemu ulgi powinny decydować kryteria zobiektywizowane odpowiadające powszechnie aprobowanej hierarchii wartości. Trzeba również mieć na uwadze i to, że względy ogólnospołeczne wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany. Nie każde trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności lecz tylko takie, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem istotnego interesu podmiotu występującego o przyznanie ulgi. Jak trafnie argumentował organ odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego "Dbałość o interes Skarbu Państwa/jednostki samorządu terytorialnego, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa/jednostki samorządu terytorialnego także wymaga, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, w tym u.f.p., by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości "opodatkowania", od której ulgi są wyłomem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2020 r., I GSK 1658/19, CBOSA). Przenosząc te ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że rozpoznając przesłankę względów społecznych i gospodarczych organ miał na uwadze ważny interes Spółki, w tym także jej sytuację ekonomiczną, dochody i wydatki. Przedłożone na potwierdzenie sytuacji finansowej i możliwości płatniczych środki dowodowe nie dawały - w ocenie organów - wystarczającej podstawy do zastosowania ulgi poprzez rozłożenie na raty przedmiotowych należności. Trzeba mieć na uwadze, że skoro nawet trudna sytuacja finansowa sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie ulgi, to tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że w aktach sprawy znajduje się dokument sporządzony przez Skarbnika Powiatu [...] odnośnie rentowności, płynności finansowej, efektywności i zadłużenia Spółki obejmujący lata 2017-2019. Jak z niego wynika, Spółka w ww. okresie notowała systematyczny wzrost rentowności, zaś spadek płynności finansowej spowodowany był systematycznym zmniejszaniem się zadłużenia z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek, posiadała też środki umożliwiające kontynuację prowadzonych inwestycji. W tych okolicznościach uprawniona jest konstatacja organów, że odmowa udzielenia ulgi nie doprowadzi do zagrożenia jej interesów. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem, że z perspektywy wniosku Spółki, trzeba mieć na uwadze okoliczność, że opłaty za zajęcie pasa drogowego, w latach 2017-2019 były rozkładane na raty, jak również i to, że z układów ratalnych się ona nie wywiązywała. Podkreślenia równocześnie wymaga, że dolegliwość finansowa jakiej doświadczyła Spółka w związku z prowadzoną z tego tytułu egzekucją nie stanowi o istnieniu względów społecznych czy gospodarczych. Okoliczność regulowania zadłużeń cywilnoprawnych także nie może stanowić priorytetu przed zobowiązaniami publicznoprawnymi. Nie można też z instytucji ulgi w spłacie należności publicznoprawnej korzystać niejako z założenia w sposób ciągły, zakładając, że każdorazowo zostanie ona przyznana, nie wywiązując się przy tym z wcześniejszych zobowiązań z tego tytułu. W istocie rzeczy bowiem prowadziłoby to do nadużywania prawa, co w świetle przepisów u.f.p. należy uznać za niedopuszczalne. Odnosząc się do opisanej przez Spółkę sytuacji wywołanej epidemią COVID-19, należy mieć na uwadze, że jakkolwiek jest to sytuacja o charakterze nadzwyczajnym, to jednak nie dotyka ona jej jedynej. Pandemia bowiem miała i w dalszym ciągu ma wpływ na całą działalność gospodarczą. Dotyczy zatem wszystkich przedsiębiorców. Nie oznacza to jednak, że w związku z tym należy zaniechać dochodzenia należności publicznoprawnych. Nie można zgodzić się z argumentacją Spółki, że "skoro organ I instancji stosował wobec niej instrument rozłożenia na raty w poprzednich latach obrotowych, logiczne i zasadne wydaje się kontynuowanie tego instrumentu wsparcia w okresie pandemii COVID-19, kiedy nastąpił spadek obrotów spowodowany okolicznościami całkowicie niezależnymi". Z poglądem tym można byłoby się ewentualnie zgodzić, gdyby Spółka wywiązywała się z uprzednio przyznanej pomocy, a nadto wskazała istnienie opisanych okoliczności. Jakkolwiek w odwołaniu od decyzji organu I instancji, o tym wspomniała, to jednak dopiero do skargi dołączyła deklaracje VAT-7 podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. wykazującą wartość dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju w wysokości [...] zł oraz za kwiecień 2020 r. w wysokości [...] zł, podkreślając, że ich zestawienie jednoznacznie wskazuje na radykalny spadek przychodów, wskutek pandemii. Dowody te jednak nie były objęte procedowaniem organów. Nie mogą tym samym wpłynąć na ocenę Sądu. Dodać również należy, że jakkolwiek okolicznościom prowadzącym do powstania zaległości nie można wprawdzie przyznawać roli nadrzędnej, jednak stanowią one ważną wskazówkę interpretacyjną i nie można ich pomijać w okolicznościach konkretnej sprawy. Powstałe zadłużenie jest związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i podejmowanymi w związku z nią decyzjami gospodarczymi. Skoro przepis art. 64 u.f.p. ma zastosowanie przede wszystkim w sprawach, w których przesłanki zastosowania przewidzianych w nim rozwiązań powstały w wyniku zdarzeń, na które zobowiązany nie mógł mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania, to uprzywilejowanie Spółki poprzez przyznanie jej kolejnej ulgi w spłacie należności, mimo niewywiązywania się z poprzednich zobowiązań, w tym zakresie mogłoby wywołać przekonanie, że takie jej postępowanie jest prawidłowe i każdorazowo jej wnioski będą uwzględniane. To zaś stoi w sprzeczności z wyjątkowym charakterem instytucji ulgi, która zawsze jest odstępstwem od zasady równości wobec prawa i ma oparcie w konsekwencjach podjętych decyzji gospodarczych przez przedsiębiorcę. Podkreślić należy, że organy wykazały, z jakich przyczyn udzielenie wnioskowanej przez Spółkę ulgi nie było możliwe. Oznacza to, że nie naruszyły prawa w postępowaniu administracyjnym. Art. 7 k.p.a. nakazuje podjąć wszelkie kroki niezbędne do ustalenia stanu faktycznego, a jego rozwinięciem i dopełnianiem jest norma art. 77 § 1 k.p.a., która nakłada na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaś art. 80 k.p.a. nakazuje mu ocenić, czy okoliczność istotna dla wyniku sprawy została udowodniona. Zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów nie zostały przez Spółkę wykazane, co oznacza, że nie są skuteczne. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne składniki, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a., jak również i uzasadnienie sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W sytuacji, w której organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji jako prawidłowe, zasadnie zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), orzeczono jak w sentencji wyroku.