III SA/Wa 2630/18

SENTENCJA Starszy Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 23/11/2018 r po rozpoznaniu wniosku P. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...]/7/2018 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a Odmówić Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie; UZASADNIENIE 1) Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona, zwłaszcza jeśli dysponuje pomocą profesjonalnego pełnomocnika. 2) Strona Skarżąca P. G. (dalej także jako "Strona"), wnioskiem zawartym na formularzu PPF, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Powołała się na to, że miesięczny jego dochód wynosi 6887 zł, zaś wydatki ok 4900 zł. Przebył zawał serca – w 2016 r. 3) Referendarz sądowy, na tym etapie postępowania, daje wiarę twierdzeniom Strony o subiektywnym przekonaniu o jej nienajlepszej sytuacji życiowej, złożonym pod groźbą odpowiedzialności karnej i przy możliwości prawnej cofnięcia prawa pomocy (aliud est facere, aliud est dícere). Za poglądem o nienajlepszej sytuacji Strony przemawia zwłaszcza jego oświadczenie z formularza PPF. Jednakże zestawienie wysokości zadeklarowanych dochodów i wydatków dają podstawę do przypuszczeń, że Skarżący jest w stanie wygospodarować kwotę 500,- zł należnych tytułem opłaty od skargi, tj tytułem jedynego wymagalnego kosztu sądowego. W tych okolicznościach urzędnik sądowy nie widzi możliwości przychylenia się do wniosku Strony (ad impossibília nemo obligatur). 4) Z tych powodów, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.