I OW 150/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Pabianice o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Pabianice a Prezydentem Miasta Kielce w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku K.G. o udzielenie pomocy w formie zasiłku stałego i składek zdrowotnych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe z wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. UZASADNIENIE Pismem z dnia 26 maja 2020 r. Dyrektor Miejskiego Centrum Pomocy Społecznej w Pabianicach działający w imieniu Prezydenta Miasta Pabianice złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Pabianice a Prezydentem Miasta Kielce w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku K.G. w sprawie przyznania pomocy w formie zasiłku stałego i składek zdrowotnych. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, że pismem z dnia 18 maja 2020 r. do Miejskiego Centrum Pomocy Społecznej wpłynęły przekazane przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Kielcach dokumenty K.G.. Z uwagi na fakt, że K.G. nie jest osobą bezdomną (posiada własne mieszkanie w Pabianicach), a jego miejscem zamieszkania od grudnia 2019r. do nadal jest mieszkanie rodziców w Kielcach Dyrektor Miejskiego Centrum Pomocy Społecznej w Pabianicach uznaje, że organem właściwym do rozpoznania jego wniosku o pomoc finansową w formie zasiłku stałego i składek zdrowotnych jest Prezydent Miasta Kielce. W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezydent Miasta Kielce (pismo z 4 sierpnia 2020 r.), uznając swoją właściwość w niniejszej sprawie zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, wniósł o umorzenie postępowania. Organ wskazał, że uznaje, iż jest właściwy do rozpatrzenia w/w wniosku K.G., a jego stan zdrowia uzasadnia natychmiastowe przyznanie pomocy i zwłoka w jej udzieleniu jest niewskazana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Może to czynić w odniesieniu do załatwienia konkretnej sprawy, w której dwa organy uznają się jednocześnie za właściwe (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny), i pod warunkiem, że jest to sprawa z zakresu administracji publicznej, w której jeden z pozostających w sporze organów jest właściwy. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten, na mocy art. 64 § 3 p.p.s.a., ma odpowiednie zastosowanie do postępowania wszczętego wnioskiem (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2013 r. I OW 132/13, z 16 grudnia 2010 r. I OW 168/10 oraz z 29 kwietnia 2010 r. I OW 26/10). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaistniały między Prezydentem Miasta Pabianice a Prezydentem Miasta Kielce spór o właściwość w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku K.G. w sprawie pomocy finansowej w formie zasiłku stałego i składek zdrowotnych, przestał być aktualny. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2020 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek wszczynający niniejsze postępowanie Prezydent Miasta Kielce uznał swoją właściwość w sprawie. Skoro jeden z organów pozostających w sporze uznał swoją właściwość, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Zachodziły zatem przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec powyższego postępowanie sądowe podlegało umorzeniu, jako bezprzedmiotowe, o czym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2 oraz w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.