II SA/Ol 1226/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na uchwałę Nr "[...]" Rady Miasta "[...]" z dnia "[...]" r. w przedmiocie skargi na działalność Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji "[...]" postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Uchwałą Nr "[...]" z dnia "[...]" r. Rada Miasta "[...]", na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013r., poz. 267. j. t. ), skargę P. J. na działalność Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji uznała za bezzasadną. Przedmiotem skargi z dnia 25 lipca 2012r. skierowanej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, następnie przekazanej Radzie Miasta "[...]" przez Kolegium pismem z dnia 1 października 2012r., było nienależyte wykonywanie zadań przez Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji – dalej zwanym jako " Dyrektor OSIR " - związanych z przeprowadzeniem naboru na wolne stanowisko urzędnicze. P. J. podał, iż zarządzenie nr "[...]" Dyrektora OSiR z dnia 5 stycznia 2011r. w sprawie wprowadzenia procedury naboru na wolne stanowisko urzędnicze w Ośrodku Sportu i Rekreacji w "[...]" – dalej zwanym " OSiR " nie jest zgodne z ustawą z dnia 21 listopada 2008. o pracownikach samorządowych - dalej jako " u.p.s. ", której działaniu podlega OSiR będący jednostką organizacyjną gminy "[...]". Owa niezgodność przejawia się w tym, iż Dyrektor OSIR unieważnił nabór na wolne stanowisko urzędnicze w OSiR. W dniu 17 kwietnia 2012r. w OSiR w "[...]" został ogłoszony nabór na wolne stanowisko inspektora ds. informatyki i ochrony danych. Po przeprowadzeniu stosownej procedury na wskazane stanowisko został wybrany P. J., o czym informację upowszechnił Dyrektor OSiR w "[...]" w dniu 10 maja 2012r. Ten sam organ, w dniu 14 maja 2012r. unieważnił jednak nabór na wskazane stanowisko urzędnicze. Dyrektor złamał także art. L5J ustawy o pracownikach samorządowych poprzez usunięcie z Biuletynu Informacji Publicznej ogłoszenia o zakończeniu w dniu 10 maja 2012r. procedery naboru na wolne stanowisko urzędnicze już po upływie 4 dni, podczas, gdy art. 15 ust. 1 u.p.s. wymaga zachowania co najmniej 3-miesięcznego okresu. W piśmie z dnia 23 listopada 2012r. P. J. przekazał treść wyroku WSA w Olsztynie z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt: "[...]", zaś przy piśmie z dnia 4 grudnia 2012r. przekazał w załączniku treść w/w wyroku Sądu wraz z uzasadnieniem. Odnosząc się do powyższej skargi Rada Miasta uznała ją za bezzasadną. Podała, iż wyrażenie przez Dyrektora OSIR zgody na wycofanie przez pracownika wypowiedzenia o pracę, które było bezpośrednią przyczyną przeprowadzenia naboru, uniemożliwiło zatrudnienie wyłonionego kandydata. Dodała, iż celem wyeliminowania w przyszłości podobnych zdarzeń zarządzeniem nr "[...]" Dyrektor OSIR wprowadził zmiany w procedurze naboru na wolne stanowisko urzędnicze w OSiR uchylając § 4 zarządzenia nr "[...]" Dyrektora OSiR. Pismem z dnia 8 września 2014r. P. J. w trybie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym wezwał Radę Miasta "[...]" do usunięcia prawa, tj. uchylenia – jak można domniemać - uchwały Nr "[...]" Rada Miasta z dnia 30 stycznia 2013r. w związku z wyrokiem NSA z dnia 26 sierpnia 2014r. oddalającego skargę kasacyjną Dyrektora OSIR od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt. "[...]". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie P. J. wniósł o uznanie uchwały Nr "[...]" Rady Miasta za niezgodną z prawem. Dowodem na bezprawność powyższej uchwały mają być przywołane powyżej wyroki WSA w Olsztynie i NSA. Nadto rzeczona uchwała nie zawierała uzasadnienia faktycznego uznania jego skargi za bezzasadną. Przywołanym wyrokiem z dnia 13 listopada 2012r. WSA w Olsztynie w sprawie ze skargi P. J. na: 1. zarządzenie Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji z dnia 5 stycznia 2011 r., Nr "[...]" w przedmiocie procedury naboru na wolne stanowisko, 2. czynność podpisania zarządzenia w sprawie wprowadzenia procedury naboru na wolne stanowisko przez Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji, 3. czynność unieważnienia naboru na wolne stanowisko przez Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji, 4. czynność usunięcia z Biuletynu Informacji Publicznej ogłoszenia o zakończeniu procedury naboru przez Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji I. uchyliło § 4 załącznika do zarządzenia Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji Nr "[...]" z dnia "[...]" roku; II. odrzuciło skargę na czynność podpisania przez Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji zarządzenia w sprawie wprowadzenia procedury naboru na wolne stanowisko; III. stwierdziło bezskuteczność czynności unieważnienia przez Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji naboru na wolne stanowisko; IV. odrzuciło skargę na czynność usunięcia przez Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji z Biuletynu Informacji Publicznej ogłoszenia o zakończeniu procedury naboru oraz V. orzekło, że zaskarżone zarządzenie w części opisanej w pkt I wyroku oraz czynność opisana w pkt III wyroku nie podlegają wykonaniu. Natomiast wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2014r., sygn. akt "[...]" oddalił skargę kasacyjną Dyrektora OSIR od powyższego wyroku WSA w Olsztynie z dnia 13 listopada 2012r. W odpowiedzi na skargę Gmina "[...]" reprezentowana przez r. pr. "[...]" wniosła o jej odrzucenie na uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Postępowanie merytoryczne w przedmiocie rozpatrzenia zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana p.p.s.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 j.t. ), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z ww. przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. Przytoczone przepisy wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie należy wskazać, że analiza treści skargi i akt administracyjnych wskazuje, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga P. J. została wywiedziona w oparciu o tryb uregulowany w art. 101 u.s.g., a jej przedmiotem jest uchwała Nr "[...]" Rada Miasta "[...]" z dnia 30 stycznia 2013r. Przypomnieć w związku z tym należy, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, iż kwestionowana skargą uchwała nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. W szczególności zaskarżona uchwała nie została podjęta "w sprawie z zakresu administracji publicznej". Dlatego też przedmiotowa skarga nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały została ona podjęła po rozpoznaniu skargi P. J. w oparciu o regulacje zawarte w dziale VIII K.p.a., zatytułowanym "Skargi i wnioski" (art. 221- 240 K.p.a.). Stosownie do treści art. 227 K.p.a. przedmiotem tzw. skargi powszechnej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga tego rodzaju jest zatem szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy, które może być kwestionowane nową skargą wniesioną w tym trybie. W postępowaniu wszczętym na skutek tej skargi nie rozstrzyga się jednak konkretnej sprawy administracyjnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych stronie niezadowolonej z załatwienia skargi opartej na podstawie art. 227 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania takich skarg, nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), albowiem sprawy te nie zostały poddane jego kontroli (por. postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, czy WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Ol 47/14 -opublikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotę i charakter omawianego trybu skargowego przewidzianego w dziale VIII K.p.a. wyłożył NSA w postanowieniu z dnia 1 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1636/97, wskazując, że zawiadomienie o sposobie załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 237 § 3 i art. 238 K.p.a. jest czynnością materialno – techniczną, od której nie wnosi się ani środka odwoławczego, ani skargi do sądu administracyjnego. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się bowiem tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W rezultacie działania administracji publicznej, tego typu skargi nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu określonemu w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Reasumując stwierdzić trzeba, iż postępowanie skargowe nie kończy się zaś władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 534/08 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywołane okoliczności stanowią podstawę do uznania, że skarga P. J. jest niedopuszczalna, co obliguje Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.