VI SA/Wa 2377/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2022 r. sprzeciwu R. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sprawie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni oddala sprzeciw UZASADNIENIE Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji", "KGP") decyzją z 5 lipca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm. dalej: "K.p.a.") oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4, ust. 4a i art. 18 ust. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, z późn. zm. dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania R. P. (dalej: "Strona", "Skarżący"), uchylił w całości decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu (dalej: "organ I instancji", "KWP") z 13 maja 2022 r. nr [...], orzekającą o cofnięciu Stronie dopuszczenia do posiadania broni i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że 31 marca 2022 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Stronie dopuszczenia do posiadania broni, w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Okoliczność ta spowodowana była ustaleniem, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z [...]września 2021 r. sygn. akt [...] Strona została skazana za popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 K.k. w zw. z art. 286 § 1 K.k. i art. 297 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. Wskazany wyrok został utrzymany w mocy orzeczeniem Sądu Okręgowego w L. z [...] grudnia 2021 r. sygn. [...] (k. 102-103). Organ II instancji wskazał, że w komparycji decyzji organ I instancji zastosował nieadekwatną do wskazanego stanu faktycznego podstawę prawną z art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4, 4a u.b.a. W uzasadnieniu decyzji organ I powołał się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 2 u.b.a., zgodnie z którymi właściwy organ Policji cofa dopuszczenie do posiadania broni, jeżeli osoba, której takie dopuszczenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stwierdzając, iż z uwagi na prawomocne skazanie strona stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Tymczasem, jak podniósł KGP, w przedmiotowej sprawie właściwą podstawę prawną - biorąc pod uwagę skazanie Strony za przestępstwo umyślne - stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 18 ust. 2 u.b.a. KGP podkreślił, że dla prawidłowości rozstrzygnięcia wymagana jest zgodność (tożsamość) pomiędzy osnową decyzji i argumentacją organu mającą na celu przekonanie adresatów tej decyzji co do słuszności i zasadności. W takim przypadku organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę w wyniku zaskarżenia decyzji, bada sprawę tożsamą co do jej podmiotu i przedmiotu. W przeciwnym razie, tj. w sytuacji, gdy przedmiot sprawy (określony m.in. przez podstawę rozstrzygnięcia) jest wątpliwy, mogłoby dojść do naruszenia zasady instancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.), a więc rażącego naruszenia prawa. Już z tego powodu, zdaniem KGP, decyzję I instancji należało uchylić na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Mając powyższe na względzie, KGP uznał za zasadne wyeliminowanie decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Organ II instancji wskazał, że w toku ponownego postępowania administracyjnego w sprawie, organ I instancji uwzględniając materiał dowodowy - w tym okoliczność czy Strona dysponuje aktualnymi orzeczeniami, lekarskim i psychologicznym, potwierdzającymi zdolność do dysponowania bronią - oraz argumenty zawarte w odwołaniu wyda rozstrzygnięcie zawierające adekwatną do niego podstawę prawną, a swoje działanie wyjaśni w uzasadnieniu wydanej decyzji, z zachowaniem wszystkich zasad wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Skarżący pismem z 5 sierpnia 2022 r. wniósł sprzeciw od decyzji KGP z 5 lipca 2022 r., który uzupełnił pismem z 3 października 2022 r. W piśmie tym Skarżący doprecyzował, że zaskarża decyzję w części w jakiej przekazuje ona decyzję I instancji do ponownego rozpoznania, a nie umarza postępowania. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie zasad Konstytucji RP, w tym zasady praworządności i art. 7 w związku z art. 77 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie istotnych dowodów sprawy m.in. na okoliczność, że zachowanie Skarżącego i postawa nie rodzi obawy zagrożenia dla zdrowia i życia czy porządku publicznego, co powinno skutkować umorzeniem postepowania. W odpowiedzi na sprzeciw KGP wniósł o jego oddalenie w całości, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając sprzeciw wniesiony w trybie art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd ocenia jedynie, zgodnie z art. 64e P.p.s.a., istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji dotyczy zatem wyłącznie jej zgodności z art. 138 § 2 K.p.a., czyli oceny czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Sąd nie weryfikuje zaś w tym trybie prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., nie ocenia istoty sprawy, ani nie przesądza o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zatem zastosowanie przez KGP art. 138 § 2 K.p.a., na podstawie którego organ uchylił decyzję KWP z 13 maja 2022 r., cofającą Skarżącemu dopuszczenie do posiadania broni i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Według Skarżącego, KGP powinien przeprowadzić istotne dowody w sprawie na okoliczność, zachowania i postawy Skarżącego, który nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia czy porządku publicznego, co powinno skutkować umorzeniem postępowania. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozpoznając sprzeciw należy zauważyć, że KWP wydając decyzję z 13 maja 2022 r. w jej uzasadnieniu wyjaśnił, że w związku z tym, że do organu administracji wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w L., [...]Wydział Kamy, z [...] września 2021 r., (sygn. akt [...]), uznający Skarżącego za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz odpis prawomocnego wyrku Sądu Okręgowego w L., [...] Wydział Kamy Odwoławczy, z [...]grudnia 2021 r. (sygn. akt [..]) utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Stronie dopuszczenia do posiadania broni. KWP wyjaśnił dalej, że skazanie osoby dopuszczonej do posiadania broni, prawomocnym orzeczeniem sądu, za przestępstwo umyślne, przesądza, że Strona należy do kręgu osób wymienionych art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., co zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 18 ust. 2 wymienionej ustawy, obliguje KWP do cofnięcia Stronie dopuszczenia do posiadania broni. Podkreślenia jednak wymaga, że jako podstawę prawną decyzji z 13 maja 2022 r. KWP wskazał art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku art. 15 ust 4, 4a , art. 18 ust. 6 i art. 20 u.b.a., które w żaden sposób nie pozostają w związku ze stanem faktycznym opisanym w uzasadnieniu decyzji z 13 maja 2022 r. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5. W świetle art. 18 ust. 6 u.b.a., przepisy ust. 5 pkt 2-3 i 6 stosuje się odpowiednio do osób posiadających dopuszczenie do posiadania broni. Zgodnie natomiast z 15 ust 4, i ust. 4a u.b.a., osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 2 pkt 1-3 obowiązana jest raz na 5 lat przedstawić właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3, wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem tego terminu. W przypadku wydania orzeczenia stwierdzającego, że należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 i że nie może dysponować bronią, lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony są obowiązani zawiadomić o tym właściwy organ Policji (ust. 4). Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do pracowników podmiotów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o której mowa w art. 26 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2021 r. poz. 1995), ubiegających się lub posiadających dopuszczenie do posiadania broni, którzy przedstawiają orzeczenia lekarskie wydane w trybie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (ust. 4a). Sąd stwierdza, że w świetle zupełnej, nie dającej się w żaden sposób pogodzić, rozbieżności podstawy prawnej decyzji KWP z 13 maja 2022 r. oraz wskazanej w uzasadnieniu tej decyzji podstawy faktycznej jej wydania, decyzja ta nie poddaje się kontroli instancyjnej. Rozbieżność powyższa oznacza, że KWP dokonał nieprawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego opisanego w uzasadnieniu decyzji do przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, a w związku z tym w istocie rzeczy nie można jednoznacznie stwierdzić, jakie okoliczności faktyczne powinny stanowić faktyczną podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnia to, zdaniem Sądu, uchylenie przez KGP decyzji I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Organ II instancji nie może bowiem domyślać się jakie rozstrzygniecie chciał podjąć organ I instancji i na tej podstawie rozstrzygnąć merytorycznie sprawę w miejsce organu I instancji, czego w istocie domaga się Skarżące we wniesionym sprzeciwie. Z tych też względów za nieuzasadnione należy uznać zarzuty podniesione w sprzeciwie. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 151a § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.