I OZ 977/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2020 r. sygn. akt III SAB/Kr 9/20 o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia z jego wniosku z 18 stycznia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w K. wniósł o jej oddalenie, zwracając uwagę, że wniosek skarżącego z 18 stycznia 2009 r. został załatwiony, wbrew twierdzeniu skargi, postanowieniem z 10 lipca 2009 r. odmawiającym wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w MO i Policji w latach 1988-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Uzasadniając odrzucenie skargi Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sąd I instancji wskazał, że sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w K. polegającą na niezałatwieniu wniosku z 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia o treści ustalonej przez organ została już rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 lutego 2014 r., III SAB/Kr 75/13 oddalającym skargę. Wyrok ten jest prawomocny. Zarówno skarga w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 75/13 jak i skarga w niniejszej sprawie zostały wniesione przez tego samego skarżącego i posiadają ten sam przedmiot zaskarżenia. Obydwie skargi są więc tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z treści powołanego przepisu wynika, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku bądź została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem skutkującym zastosowanie tego przepisu jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Sprawa ze skargi skarżącego w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w K. w związku z niezałatwieniem wniosku skarżącego z 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia została już prawomocnie rozpoznana wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 lutego 2014 r., III SAB/Kr 75/13, który oddalił skargę. Oznacza to, że sprawa ta nie może być przedmiotem ponownego rozpoznania przez sąd administracyjny. Tym samym kolejne skargi w tej sprawie podlegają odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W przypadku bowiem stwierdzenia wystąpienia w sprawie powagi rzeczy osądzonej postępowanie ogranicza się do tego aspektu sprawy i wyłącza merytoryczne badanie sprawy, kompletowanie akt i kierowanie sprawy do merytorycznego rozpoznania. Tym samym, Sąd i instancji prawidłowo wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.