I SA/Gl 738/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Ćwik - Bury (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na zawiadomienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. o nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta C. (dalej także: organ) zawiadomił J. P. (dalej także: skarżący), iż od dnia 1 kwietnia 2020 r. wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynosi [...] zł/miesiąc dla nieruchomości położonej przy ul. [...] [...] w C. Zawiadomienie powyższe wystosowane zostało na podstawie art. 6q ust. 1 oraz art. 6m ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o otrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2010 z późn. zm., dalej: u.c.p.g.) oraz § 1 uchwały Rady Miasta Chorzów z dnia 27 lutego 2020 r. nr XIX/322/20 w sprawie zmiany uchwały tejże Rady z dnia 17 grudnia 2015 r. nr XVI/308/15 dotyczącej wyboru metody i ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W piśmie z dnia 27 kwietnia 2020 r. skierowanym do organu i zatytułowanym "Odwołanie od decyzji zawiadomienia o naliczeniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi" skarżący zakwestionował zasadność skierowanego do niego zawiadomienia i wniósł w szczególności o ponowne przeanalizowanie "decyzji" i wyznaczenie terminu obowiązywania wyższej opłaty. W piśmie z dnia [...] r. organ poinformował skarżącego, iż od zawiadomienia o zmianie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie przysługuje odwołanie. Jednocześnie organ zwrócił się do skarżącego z zapytaniem, czy pismo skarżącego ma zostać potraktowane jako skarga złożona w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.). Odpowiadając na powyższe pismo organu skarżący w swoim piśmie z dnia 20 maja 2020 r. wniósł o "przekazanie w/w sprawy do właściwego sądu administracyjnego celem rozstrzygnięcia, czy tryb zawiadamiania mieszkańców (...) w sprawie nowych stawek (...) był właściwy i zgodny z obowiązującym prawem". Zarzucił nadto, iż nie powiadamianie mieszkańców z wyprzedzeniem o zamiarze zmiany stawek i wysyłanie zawiadomień o zmianie opłat z "terminem wstecznym" narusza prawa obywateli. Z uwagi na powyższe, organ reprezentowany przez fachowego pełnomocnika przekazał Sądowi, jako skargę, pismo skarżącego z dnia 27 kwietnia 2020 r. uzupełnione pismem z dnia 20 maja 2020 r., wnosząc o odrzucenie skargi jako niespełniającej wymogów pisma procesowego, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu podnosił, że przepis art. 6m ust. 2a u.c.p.g. nie wskazuje na możliwość wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia od zawiadomienia o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zawiadomienie takie stanowi natomiast podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego w przypadku nieuregulowania opłat. Pełnomocnik organu zaznaczył również, że z uwagi na niedopuszczalność odwołania od zawiadomienia o wysokości opłat i zgodnie z wolą skarżącego, jego pismo zostało przekazane do Sądu jako skarga. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2020 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie pisma stanowiącego skargę oraz podanie swojego numeru pesel. W piśmie procesowym z dnia 28 lipca 2020 r. skarżący, uzupełniając braki formalne skargi, jednocześnie wniósł o ponowne przeliczenie przez organ należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zarzucił, iż organ wystosował do niego zawiadomienie o wysokości tych opłat bez stosownego wyprzedzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobligowany jest ustalić, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), oraz czy wniesienie skargi jest dopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres tej właściwości reguluje art. 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1), a kontrola ta obejmuje (§ 2) orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133, 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556, 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, z czego a contrario wnioskować należy, że sprawy dotyczące aktów lub czynności w nim niewymienionych nie są objęte właściwością sądu administracyjnego, zatem skargi w tym przedmiocie podlegają odrzuceniu. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowi zawiadomienie o wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które skarżący podważa. W ocenie Sądu zawiadomienie takie nie należy do katalogu rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podlegających sądowej kontroli. Stanowi ono informację (zawiadomienie) dla strony postępowania o wysokości należnej opłaty. Zwrócić należy również w tym miejscu uwagę, iż przepisy u.c.p.g. w aktualnie obowiązującym brzmieniu (które obowiązywało także w dacie sporządzenia spornego zawiadomienia) nie przewidują możliwości wniesienia środka zaskarżenia na zawiadomienie, wystosowane na podstawie art. 6m ust. 2a tej ustawy. Przepis ten stanowi bowiem, iż "w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Zawiadomienie zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego". Jest to celowy zabieg ustawodawcy. Przykładowo bowiem art. 6ka ww. ustawy przewiduje decyzyjny tryb określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego ich zbierania. W przypadku takim, zgodnie z art. 6ka ust. 2 u.c.p.g., organ wszczyna postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a następnie, zgodnie z art. 6ka ust. 3 u.c.p.g., określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wydana w takim trybie decyzja może, po wyczerpaniu środków zaskarżenia (po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego przed organem administracji publicznej) być przedmiotem sądowej kontroli. Reasumując, na zawiadomienie o wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie służy skarga do sądu administracyjnego, co też czyni ją niedopuszczalną z mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Dlatego też, na podstawie tego przepisu, orzeczono jak w sentencji postanowienia.