I OSK 1286/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka (spr.) Sędziowie NSA Izabella Kulig - Maciszewska Anna Lech Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "P" S.A. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 1048/04 w sprawie ze skargi "P " S.A. w R. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zarządu nieruchomością 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2) zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz "P " S.A. w R. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] o wygaśnięciu zarządu "P "- w R. w stosunku do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w R. rejonie ulicy [...] i [...] w obr. [...] - zabudowanej boksami garażowymi - a ustanowionego decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w R. z dnia 4 września 1986 r. nr [...]. Jako przyczynę wygaśnięcia wskazano fakt, iż najemcy garaży znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości wystąpili z wnioskiem o przekazanie im na własność boksów garażowych wraz z nabyciem prawa użytkowania wieczystego gruntu w trybie art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W związku z powyższym organy obu instancji uznały, iż nieruchomość ta stała się zbędna przedsiębiorstwu do realizacji jego zadań statutowych wynikających z zakresu działania przedsiębiorstwa. Powyższą decyzję "P "- w R. zaskarżyła do sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 25 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 1048/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę. W uzasadnieniu podkreślił, iż podstawą prawną wydania decyzji z dnia 4 września 1986 r. o oddaniu nieruchomości w zarząd był ówcześnie obowiązujący art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.). Stosownie do treści tego przepisu grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek (ust. 1). Posiadaczom gruntów państwowych, którzy w dniu 1 sierpnia 1988 r. nie legitymują się dokumentami o przekazaniu gruntów wydanymi w formie prawem przewidzianej i nie wystąpią w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. o uregulowanie stanu prawnego, mogą być przekazane grunty będące w ich posiadaniu odpowiednio w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Przekazanie następuje na podstawie decyzji terenowych organów administracji państwowej, wydanych bez konieczności uprzedniego złożenia wniosków o przekazanie, w granicach określonych liniami rozgraniczającymi i ustalonymi w miejscowych planach szczegółowych zagospodarowania przestrzennego lub w planach realizacyjnych (ust. 2). Decyzja terenowego organu administracji państwowej wydana w sprawie, o której mowa w ust. 2, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej (ust. 3). W opinii Sądu z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca nie nadał konkretnej treści decyzji o oddaniu nieruchomości w zarząd, a tym samym nie określała ona celu, jaki miał być realizowany na gruncie przekazanym w zarząd. W ustawie określono jedynie granice terenu przekazywanego w zarząd. Natomiast zaskarżona decyzja o wygaszeniu zarządu została wydana na podstawie art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ może z urzędu wydać decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu w odniesieniu do nieruchomości lub jej części w razie stwierdzenia, że nieruchomość ta stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał na ewolucję instytucji prawnej zarządu - od ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.), poprzez ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1991 r. Nr 300, poz. 127 ze zm.), ustawę z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) i ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Sąd podał, iż stosownie do art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 5 grudnia 1990 r.) w zarządzenie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego i nie narusza to prawa osób trzecich. Sąd przywołał także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 1999 r., sygn. akt I SA/87/99, w którym wyrażono pogląd, że bezczynność, nawet naganna, nie niweczy zarządu, zarząd zaś - jeżeli nie został uchylony decyzją orzekającą o wygaśnięciu tego prawa - istniał do dnia 5 grudnia 1990 r. i z mocy ustawy - prowadził do uwłaszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się również na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 1996 r., sygn. akt III CZP 95/96, w której stwierdzono, że dla wykreślenia z księgi wieczystej prawa zarządu (a także użytkowania dla którego stosuje się przepisy o zarządzie) niezbędna jest decyzja bądź to kierownika urzędu rejonowego - w odniesieniu do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, bądź to zarządu gminy - w odniesieniu do gruntów stanowiących własność gminy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarząd, jaki przysługiwał Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w R. z dnia 4 września 1986 r. przestał istnieć z dniem 5 grudnia 1990 r., a zatem w świetle przywołanej uchwały Sądu Najwyższego istniały przesłanki do wygaśnięcia zarządu na podstawie art. 46 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a zaskarżona decyzja ma charakter deklaratoryjny. W związku z powyższym zarzuty strony skarżącej o konieczności zawieszenia postępowania administracyjnego są bezzasadne z powodu nie zaistnienia przesłanek z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Orzekające organy słusznie przyjęły, że prowadzenie odrębnych postępowań z wniosków najemców garaży usytuowanych na przedmiotowej nieruchomości, jak i postępowanie prowadzone z wniosku skarżącego przedsiębiorstwa o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego, nie stanowiły zagadnień wstępnych w stosunku do wydania decyzji o wygaśnięciu zarządu. Sąd pominął merytoryczną ocenę przesłanki wygaszenia zarządu wobec wykazania, że zarząd ten wygasł 5 grudnia 1990 r. Od powyższego wyroku w ustawowym terminie "P "- w R. za pośrednictwem pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego - przez błędną wykładnię art. 211 oraz 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) w zw. z art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), poprzez przyjęcie, że zarząd, jaki przysługiwał stronie skarżącej wygasł z dniem 5 grudnia 1990 r., a zaskarżona decyzja ma jedynie charakter deklaratoryjny; 2. naruszenie prawa materialnego - przez niewłaściwe zastosowanie art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez przyjęcie, że zaistniały przesłanki do wygaśnięcia zarządu na podstawie tego przepisu, przy jednoczesnym pominięciu merytorycznej oceny tej przesłanki; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - tj. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, przez przyjęcie, że brak jest podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wygaszenia zarządu, gdy toczą się postępowania administracyjne w oparciu o przepisy art. 200 oraz art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie o uchyleniu decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 29 października 2004 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 6 września 2004 r. nr [...], a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż zgodnie z art. 210 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, natomiast budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na tych gruntach stają się z tym samym dniem z mocy prawa własnością tych osób. Z kolei art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. umożliwia najemcom garaży nieodpłatne nabycie własności garażu i użytkowania wieczystego gruntu. Zarząd zatem - wbrew stanowisku Sądu - nie wygasał z dniem 5 grudnia 1990 r., lecz ulegał z mocy prawa przekształceniu w użytkowanie wieczyste (odnośnie gruntów) i własność (odnośnie budynków i urządzeń) na rzecz dotychczasowego zarządzającego (na podstawie art. 210) lub wygasał na skutek nabycia własności i użytkowania wieczystego przez najemcę (na podstawie art. 211). Strona skarżąca podkreśliła, że przeciwna teza wcale nie wynika z powołanej przez Sąd uchwały Sądu Najwyższego, a ponadto stwierdziła, że uchwała ta jest już zdezaktualizowana. W związku z powyższym skoro w rozpoznawanej sprawie oba wskazane powyżej postępowania uwłaszczeniowe są w toku, to nie można jeszcze stwierdzić wygaśnięcia zarządu, a na pewno nie można określić na jakiej podstawie on wygasa. "P "- zakwestionowała również, jakoby zaskarżona decyzja miała charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny oraz podkreśliła, że wygaśnięcie zarządu jest jedynie konsekwencja przekształceń właścicielskich w oparciu o art. 200 i art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., które to przepisy nie stanowią podstawy do wydania odrębnej decyzji o wygaszeniu zarządu. W dalszej kolejności skarżące przedsiębiorstwo zauważyło, że decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w R. z dnia 4 września 1986 r. nr [...] nie określa celu, na jaki nieruchomości zostały oddane w zarząd, a jedynie stwierdza kto jest ich zarządcą i jaka jest wysokość rocznej opłaty z tego tytułu. Z tych też względów powoływanie się przez organy administracji na okoliczność, że teren stał się zbędny do realizacji celów statutowych strony skarżącej nie może być skuteczne wobec treści w/w decyzji. Ponadto skoro sam Sąd stwierdził, iż zarząd wygasł z mocy prawa w dniu 5 grudnia 1990 r., to tym samym nie jest możliwe, aby podstawą decyzji o wygaśnięciu zarządu był art. 46 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Tymczasem Sąd w zaskarżonym wyroku przyjmuje, że zaistniały przesłanki z art. 46 do wygaśnięcia zarządu, jednocześnie pomijając ich merytoryczna ocenę. Powyższa sprzeczność w ustaleniach Sądu uzasadnia zatem zarzut naruszenia art. 46. Natomiast zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania strona skarżąca uzasadniła faktem, iż rozstrzygnięcia w postępowaniach uwłaszczeniowych prowadzonych z wniosków skarżącego i najemców garaży mają charakter zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a zatem postępowanie o wygaszeniu zarządu na ich czas winno być zawieszone, czego jednak Sąd nie zauważył. Jeżeli bowiem postępowania te zakończyłyby się pozytywnie dla któregokolwiek z wnioskodawców, to wydanie decyzji o wygaszeniu zarządu byłoby bezprzedmiotowe. Natomiast do momentu ich zakończenia wygaszenie zarządu mogłoby nastąpić jedynie na podstawie art. 46 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., jednakże żadna z przesłanek wyliczonych w tym przepisie w niniejszej sprawie nie zachodzi. Jak podkreśliło skarżące przedsiębiorstwo - nawet Sąd nie znalazł dla zaskarżonej decyzji uzasadnienia w wyżej wymienionym przepisie, skoro zdecydowała się na koncepcję wygaśnięcia zarządu z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna częściowo jest zasadna. Nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej opartego na naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący w zarzucie tym nie wykazał bowiem, na czym miało polegać naruszenie przepisów postępowania, a wskazał jedynie na naruszenie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Powołana przez skarżącego ustawa, jak już sama nazwa wskazuje, stanowi o ustroju sądów administracyjnych, a art. 1 tej ustawy dotyczy przedmiotu sądowej kontroli tj. kontroli działalności administracji publicznej. Zgodnie zaś z § 2 art. 1 tej ustawy kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadza sie zatem do sprawdzenia, czy organy nie naruszyły prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji i na podstawie stanu faktycznego istniejącego w tym dniu. Oparcie kontroli na innym kryterium np. celowości jest niedopuszczalne. Natomiast postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje inna ustawa - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być tylko wykazanie naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (za wyjątkiem odpowiednio stosowanych przepisów art. 28 i 156 kpa), a nie przepisów proceduralnych mających zastosowanie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Prawidłowo postawiony zarzut naruszenia przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi będzie powodował kontrolę działalności administracji publicznej. Podstawę skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 omawianej ustawy stanowi tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych jako zarzut skargi kasacyjnej w świetle powyższego nie znajduje uzasadnienia, gdyż kontrola dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dotyczyła działalności administracji publicznej i była przez ten Sąd dokonana pod względem zgodności z prawem. Należy jednak podkreślić, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesza się postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem skarżącego jeżeli toczy się postępowanie jednocześnie z art. 200 i 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce gruntami to rozstrzygnięcie w tych sprawach, a w szczególności z art. 211, ma charakter wstępny dla rozstrzygnięcia innej sprawy w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący nie zwrócił uwagi, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia 15 lipca 2003 r. utrzymane w mocy postanowieniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 12 września 2003 r., którym zostało zawieszone postępowanie w sprawie z wniosku "P "- S.A. o stwierdzenie nabycia prawa wieczystego użytkowania nieruchomości zabudowanej boksami garażowymi, o których mowa w decyzji o wygaśnięciu zarządu, do czasu rozstrzygnięcia właśnie sprawy wygaszenia zarządu co do tej nieruchomości. Jednocześnie Wojewoda wskazał na konieczność rozpoznania sprawy najemców garaży przez Prezydenta Miasta R. w trybie art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 200 w/w ustawy. Natomiast z materiału dowodowego wynika, że najemcy garaży złożyli wnioski o nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów pod garażami wraz z nabyciem prawa własności tych garaży jeszcze na podstawie art. 8 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (obecnie art. 211), która to sprawa nie została jeszcze zakończona w postępowaniu administracyjnym. Zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Z decyzji z dnia 4 września 1986 r. o zarządzie wynika, że zarząd został stwierdzony w stosunku do "P "- w R. na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99). Artykuł ten znajdował się w rozdziale o przepisach przejściowych i końcowych tej ustawy. W brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji stanowił, że grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek. Przepis ten nie zawierał wbrew ustaleniom Sądu I instancji ani ust. 1, 2 czy 3, dodanie bowiem przepisów w brzmieniu cytowanym przez Sąd nastąpiło dopiero przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 października 1994 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości oraz ustawy zawierającej ustawę o gospodarce gruntami o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 123, poz. 601), która weszła w życie w dniu 8 grudnia 1994 r. Przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości dominującą formą korzystania przez państwowe jednostki organizacyjne z nieruchomości państwowych było użytkowanie. Na podstawie podanego wyżej przepisu art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. przeszły zatem w zarząd w rozumieniu tej ustawy grunty państwowe będące w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, natomiast nie zostały objęte nią inne formy korzystania jak najem czy dzierżawa. Stan taki był do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741) tj. do dnia 1 stycznia 1998 r. Wejście w życie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464) wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie uchyliło z mocy prawa zarządu ustanowionego w oparciu o wcześniejszej przepisy w tym przedmiocie, które zostały wyżej omówione. Natomiast ustawa ta wprowadza art. 2, zgodnie z którym grunty stanowiące własność Skarbu Państwa czy gminy (z wyłączeniem gruntów PFZ) będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. "Nie narusza to praw osób trzecich". Przekształcenie podmiotowe osób prawnych dokonane po 4 grudnia 1990 r. nie ma wpływu na "uwłaszczenie" jedynie w decyzji potwierdzenie praw winno być skierowane do nowych podmiotów, które powstały na skutek przekształcenia. W roszczeniu z art. 2 tej ustawy zarząd jest nie tylko przesłanką nabycia użytkowania wieczystego. Rozumowanie Sądu bez poparcia żadnym przepisem prawnym, że zarząd w stosunku do skarżącej wygasł w dniu 5 grudnia 1990 r. skutkowałoby niemożliwości prowadzenia postępowania w oparciu o wyżej wskazany przepis ustawy. W tym właśnie wypadku decyzja potwierdza przejście zarządu w użytkowanie wieczyste ma charakter deklaratoryjny. Jeżeli przekształcenie zarządu w wieczyste użytkowanie staje na przeszkodzie prawom osób trzecich, to zgodnie z powołaną przez Sąd uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 1996r., III CZP 95/96, OSNC 1997/1/3 niezbędna jest decyzja o wygaszeniu zarządu celem jego wykreślenia. Decyzja taka nie ma charakteru deklaratoryjnego, gdyż wygaszenie zarządu stwarza nowy stan prawny do tej nieruchomości. Do dnia wydania ostatecznej decyzji w trybie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. - która powoduje, że zarząd który stanowił przesłankę nabycia użytkowania nieruchomości przestaje istnieć, gdyż w miejsce jego wchodzi nowe prawo, jakim jest użytkowanie wieczyste - zarząd istniał aż do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741). Jest to ten okres przejściowy, o którym mowa w uchwale Sądu Najwyższego. Z dniem 1 stycznia 1998 r. stosownie do art. 199 ust. 2 tej ustawy zarząd przekształcił się w trwały zarząd, którego treść jak i gospodarowanie zostało uregulowane w art. 43-50 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Gdyby zarząd wygasł z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r., to ustawodawca nie wprowadziłby do ustawy o gospodarce nieruchomościami art. 199 ust. 2, który to przepis wyraża unormowanie stosunków i nie pociąga za sobą obowiązku wydania decyzji. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny będzie miał na uwadze zarówno zasady określone w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami co do trwałego zarządu jak i wygaśnięcia trwałego zarządu, który następuje na zasadach określonych w ustawie. Nie można podzielić zarzutu skarżącego, ze skoro decyzja o zarządzie nie przewiduje celu, na jaki nieruchomość została oddana w zarząd, to nie można stwierdzić wygaśnięcia zarządu. Nie do przyjęcia jest stanowisko skarżącego w tym przedmiocie, prowadziłoby ono bowiem do sytuacji, że nigdy nie dochodziłoby do wygaśnięcia zarządu. Pomocny przy rozpoznawaniu tej kwestii może być plan zagospodarowania przestrzennego i przewidziany sposób gospodarowania. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.