II OSK 1889/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) sędzia NSA Alicja Plucińaska - Filipowicz sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1756/09 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 08 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1756/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącego A. W. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku A. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr stwierdzającą, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, jednocześnie orzekło o odmowie jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ponowna analiza zaskarżonej decyzji oraz całości materiału dowodowego sprawy daje podstawę do uznania, że decyzja Kolegium z dnia [...] kwietnia 2009 r. wydana w wyniku wznowienia postępowania, nie narusza prawa. Organ uznał, za bezsporne w sprawie, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, albowiem A. W. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Niemniej prawidłowo SKO uznało, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji z dnia [...] września 2007r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. W takim przypadku zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. organ ogranicza się do stwierdzenia, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji, tak jak w rozpoznawanej sprawie. Zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a. ma miejsce wtedy, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej treści decyzji dotychczasowej. Do takiego rozstrzygnięcia dochodzi wtedy, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji, niż dotychczasowa. W odniesieniu do zarzutów skarżącego organ stwierdził, że zarzut, iż Kolegium nie dysponuje pełnym i wystarczającym dla potrzeb prowadzonego postępowania materiałem dowodowym nie są zasadne. Akta sprawy zawierają całą dokumentację zgromadzoną w toku postępowania od dnia złożenia wniosku inwestora z dnia [...] kwietnia 2006 r., zatem zarzut o braku dokumentu "wniosku z dnia 5 grudnia 2005 r., o warunki zabudowy" nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadającego w tej sprawie. Odnośnie zarzutów merytorycznych dotyczących "możliwości komunikacyjnych dla planowanej inwestycji" Kolegium stwierdziło, ze kwestia ta nie mogła być brana pod uwagę przez organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji z dnia [...] września 2007 r. w postępowaniu zwykłym, skoro w jego ocenie Prezydent m.st. Warszawy prawidłowo ustalił, że planowana inwestycja jest zgodna z warunkami art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."). Organ wskazał, iż stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 tej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Analiza treści decyzji Prezydenta m. st. Warszawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem analizy sposobu zagospodarowania terenu sąsiadującego z terenem planowej inwestycji, dokonanej zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.), zdaniem organu, nie daje podstaw do przyjęcia, iż istnieje podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Warunek dostępu do drogi, wymieniony w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. spełniony jest zawsze wtedy, gdy na przedmiotową działkę można się dostać - zgodnie z prawem, z drogi publicznej. W przedmiotowej sprawie warunek ten jest spełniony, gdyż teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - ul. [...] za pośrednictwem drogi wewnętrznej - ul. [...]. Ponadto zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie narusza własności i uprawnień osób trzecich. Organ stwierdził, że naruszono art. 10 § 1 k.p.a., wada ta została naprawiona i nie ma wpływu na merytoryczną treść decyzji z dnia [...] września 2007 r., bowiem wznowienie postępowania wykazało, że decyzja ta w całości pozbawiona była wadliwości materialnej. Prawidłowo zatem Kolegium w zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. uznało, że w sprawie nie zachodzi przesłanka negatywna z art. 146 § 2 k.p.a. i w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2007 r. wydana byłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skargę na powyższą decyzję wniósł A. W. podnoszą zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a zatem wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, art. 14 k.p.a. poprzez niezachowanie zasady pisemności w toku postępowania w relacjach ze skarżącym, art. 149 § 2 k.p.a. poprzez faktyczne nierozpatrzenie sprawy ponownie, art. 146 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie na skutek braku ponownego rozpatrzenia sprawy, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu oraz przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi podniósł, że sprawa została rozpoznana w oparciu o niekompletne akta sprawy, skarżący podkreślił, że przedstawione mu do wglądu akta nie były ułożone w porządku chronologicznym, karty nie były ponumerowane, nadto nie wydano mu żądanych dokumentów. Z tych też powodów, organ nie mógł rozpoznać ponownie sprawy, tym samym wydać rozstrzygnięcia i sporządzić prawidłowego uzasadnienia decyzji. Zdaniem skarżącego naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczy dostępu inwestycji do drogi publicznej, gdyż jego zdaniem, w istniejącym stanie zagospodarowana terenu nie jest możliwe zapewnienie dojazdu do projektowanej inwestycji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz; poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie A. W. żądał wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. U podstaw zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) leży powinność zagwarantowania stronie przez organy administracji publicznej możliwości obrony praw i interesów w toczącym się postępowaniu. Sąd wskazał, iż bezspornym jest, że skarżący nie uczestniczył w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] września 2007 r., w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 9 marca 2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. 172/15 i 172/58, położonych przy ul. [...] w Warszawie. Nie budzi również wątpliwości, iż skarżący jako właściciel działki nr 75, bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycji, miał postępowaniu zwykłym przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. W niniejszej sprawie, mimo stwierdzenia przez Kolegium, że A. W. jako strona nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007 r., odmówiono uchylenia tejże decyzji uznając, że decyzja ta "w całości pozbawiona była wadliwości materialnej", bez uprzedniego dokładnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Sąd wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium skupiło uwagę wyłącznie na zagadnieniu dotyczącym dostępu do drogi publicznej planowanej inwestycji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., uznając, że warunek ten został spełniony. Odnośnie zaś pozostałych warunków z art. 61 ust. 1 zawarło jedynie stwierdzenie, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 9 marca 2007r. odpowiada również warunkom z art. 61 ust.1 pkt 1 - 5 tej ustawy, zaś analiza uzasadnienia ww. decyzji z dnia 9 marca 2007r., zebranego materiału dowodowego sprawy, w tym analiza sposobu zabudowy sąsiadującego terenu z terenem planowanej inwestycji sporządzonej w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie daje podstaw do uznania, że istnieją podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Sądu rację ma skarżący, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa. Wymogów tych nie spełnia również poprzedzająca ją decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2007 r. wydana na podstawie art. 152 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Z uzasadnienia tych obu decyzji nie wynika aby organ rozpoznał sprawę na nowo z zachowaniem wspomnianej wyżej zasady z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sąd wskazał, że w celu dokonania ustaleń faktycznych organ wyznacza obszar analizowany, o którym mowa w § 3 ww. rozporządzenia, wskazując tym samym, które działki sąsiednie będą stanowić punkt odniesienia dla określonego sposobu zagospodarowania działki objętej wnioskiem. Analizie podlega zatem zabudowa znajdująca się na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem, gdyż zgodnie z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy w oparciu o ustalenia dotyczące tej zabudowy organ ustala warunki zabudowy planowanej na działce inwestora. Z treści § 3 ust.1 rozporządzenia wynika obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego "wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek", co oznacza, że obszar ten powinien być wyznaczony dookoła działki, z każdej strony. W § 3 ust. 2 rozporządzenia wskazano natomiast minimalną odległość, w jakiej powinny być wyznaczone granice tego obszaru. Z obu przepisów wynika, że organ dokonujący analizy powinien wyznaczyć granice obszaru analizowanego dookoła działki inwestora w odległości wynoszącej co najmniej trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem (nie mniej niż 50 m) liczonej od granic działki. Sąd nie podzielił stanowiska organu, że poprzednia wydana decyzja Kolegium z dnia [...] września 2007r. "pozbawiona była wadliwości materialnej". W ocenie Sądu, takie stwierdzenie jest przedwczesne, gdyż analiza przedłożonych akt administracyjnych, prowadzi do wniosku, iż Kolegium prowadząc postępowanie nie rozpoznało przedmiotowej sprawy stosownie do dyspozycji art. 77 § 1 kpa. W przeciwnym razie organ by dostrzegł, że znajdująca się w aktach sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 9 marca 2007 r. nr 109/BEM/07 nie spełnia warunków określonych ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Sąd zaznaczył, iż z części graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że obszar analizowany wyznaczono niezgodnie z § 3 tego rozporządzenia, gdyż jego granice zaznaczono tylko z trzech stron, a więc nie wokół działek objętych wnioskiem inwestora. W części opisowej analizy nie podano jaką odległość przyjęto do wyznaczania obszaru analizowanego, pomimo że tego rodzaju informacja powinna znaleźć się w części opisowej analizy, lub w uzasadnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Sąd podkreślił, że mapa, na której wyznaczono obszar analizowany, jest w ogóle nieczytelna. Sąd uznał, że w ten sposób organ mógł dokonać błędnych ustaleń faktycznych dotyczących funkcji oraz cech zabudowy istniejącej na danym terenie, która ma stanowić podstawę do określenia wskaźników planowanej zabudowy. Sąd uznał, że skoro rozstrzygnięcia obu instancji ustalające warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora zostały oparte na wadliwie sporządzonej analizie cech funkcji i cech zabudowy to należało przyjąć, że organy - Prezydent m.st. Warszawy, a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniły w sposób rzetelny istniejącego stanu faktycznego sprawy, czym naruszono przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca swej treści decyzji dotychczasowej. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w postępowaniu wznowieniowym nie brał udziału K. S. na którego decyzją z dnia 05 października 2007 r. Prezydent m. st. Warszawy przeniósł decyzję o warunkach zabudowy z dnia 9 marca 2007 r. nr 109/BEM/07. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji zgodził się ze skarżącym, że Kolegium nie dysponowało pełnym materiałem dowodowym, gdyż w aktach sprawy nie było ww. decyzji, jak również co do tego, że akta administracyjne są nieuporządkowane, gdyż decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 9 marca 2007 r. nie miała dołączonych załączników nr 1 i 2, lecz znajdowały się one oddzielnie i dołączone były do innych dokumentów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik G. G. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie: - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 7 i 77 k.p.a. polegające na przyjęciu wadliwych ustaleń co do stanu sprawy., tj. przyjęcie, iż znajdująca się w aktach sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 09 marca 2007 r. nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., a mianowicie, że z części graficznej analizy wynika, że obszar analizowany wyznaczono niezgodnie z § 3 rozporządzenia, gdyż jego granice zaznaczono tylko z trzech stron, a nie wokół działek objętych wnioskiem inwestora; - naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., polegającą na przyjęciu, iż analiza nie spełnia wymogów omawianego rozporządzenia tj. w części opisowej analizy nie podano jaką odległość przyjęto do wyznaczania obszaru analizowanego, pomimo, że tego rodzaju informacja winna znaleźć się w części opisowej lub uzasadnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż nie sposób nie zgodzić się z przedstawionym w uzasadnieniu poglądem Sądu w przedmiocie wykładni przepisu § 3 ust. 1 omawianego rozporządzenia. Niemniej jednak w omawianej sytuacji w ocenie skarżącego nie doszło do naruszenia przedmiotowego przepisu. Obszar analizowany był bowiem z czterech stron, a zatem tak jak nakazuje omawiany przepis "wokół działki budowlanej". Granice obszaru analizowanego określone zostały zgodnie z zamieszczoną legendą z czterech stron, a nie jak błędnie przyjął Sąd z trzech grubą linią przerywaną, a dostrzeżony przez Sąd brak jednej linii to jedynie wada kserokopii tzn. linia ta została obcięta przez maszynę kserującą mapę wieloformatową. Tym samym doszło do wadliwych ustaleń przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego w powyższym zakresie. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem co zostało podkreślone w uzasadnieniu Sądu wyznaczenie obszaru analizowanego na mapie zasadniczej niezgodnie z tym przepisem przesądzałoby zarówno o wadliwości sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu, jak również ustalonych na jej podstawie warunków zabudowy. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania A. W. wnosząc o jej odrzucenie z powodu braku legitymacji procesowej do jej wniesienia przez skarżącego G. G. W uzasadnieniu podniósł, iż skarżący G. G. nie należy do żadnej z kategorii osób, o których mowa w art. 33 p.p.s.a., zatem nie ma on przymiotu uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego, a w konsekwencji nie jest legitymowany do wniesienia skargi kasacyjnej. Uczestnik postępowania podniósł, że wprawdzie decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 09 marca 2007 r. o warunkach zabudowy została wydana na wniosek G. G., to po jej uprawomocnieniu się, na skutek utrzymania jej w mocy decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2007 r., Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] października 2007 r. o przeniesieniu decyzji o warunkach zabudowy przeniósł decyzję z dnia 9 marca 2007 r. na rzecz Przedsiębiorstwa Budowlanego K. S. Uczestnik postępowania zaznaczył, że przeniesienie to zostało dokonane zgodnie z art. 63 ust. 5 u.p.z.p., przepis ten zobowiązuje organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji, a z uzasadnienia decyzji o przeniesieniu wynika, że stosowne oświadczenia zostały złożone. Zdaniem A. W. wprawdzie z cytowanego przepisu wynika, że stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie, to należy podnieść, że skutkiem cesji decyzji na rzecz K. S. ten ostatni stał się w miejsce G. G. stroną postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy. Uczestnik postępowania podniósł, iż mimo, że G. G. utracił przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie warunków zabudowy, to po jego wznowieniu postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2008 r. numer KOC 87/Ar/08 nadal jest wymieniany jako strona postępowania, także identycznie we wszystkich decyzjach wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie po wznowieniu postępowania, wskutek czego za uczestnika postępowania został uznany także przez sąd administracyjny. Uczestnik postępowania A. W. wskazał, iż przyczyną tego stanu rzeczy był fakt, iż decyzja o cesji warunków zabudowy na rzecz K. S. nie została ujawniona w aktach sprawy, aż do rozprawy w dniu 08 kwietnia 2010 r., gdzie uczynił to K. S. wnosząc o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego właśnie na podstawie decyzji o cesji warunków zabudowy na jego rzecz. Zdaniem A. W. mimo, że G. G. był stroną postępowania administracyjnego w sprawie wydania przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji o warunkach zabudowy z dnia 9 marca 2007 r., to wskutek cesji tej decyzji na rzecz K. S. nie może wykazać swojego interesu prawnego w sprawie sądowoadministracyjnej zgodnie z wymogami art. 33 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 173 § 2 p.p.s.a. jedną z przesłanek warunkujących dopuszczalność skargi kasacyjnej jest wniesienie jej przez stronę. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt OPS 1/04 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). przyjęto, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną może z urzędu dokonywać samodzielnych ustaleń dotyczących interesu prawnego (przymiotu strony) podmiotu wnoszącego skargę. Skład Siedmiu Sędziów NSA podkreślił, że sądowoadministracyjne postępowanie odwoławcze jest wszczynane przez wniesienie skargi kasacyjnej, która jest środkiem odwoławczym sformalizowanym. Z tego względu, z uwagi na szczegółowe uregulowania ustawowe w tym zakresie, trzeba mieć na uwadze, iż aby powstał skutek wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego drugiej instancji musi dojść do spełnienia pięciu warunków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: skarga musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177), przez uprawniony podmiot (art. 173 § 2), musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego albo inną uprawnioną do tego osobę (art. 175), z zachowaniem wskazanych wymagań formalnoprawnych (art. 176 w zw. z art. 174) oraz musi być należycie opłacona (art. 221). Niedopełnienie któregoś z tych warunków czyni skargę niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie zgodnie z art. 178 p.p.s.a. Wyjątek od tego stanowi sytuacja, kiedy skarga kasacyjna została wniesiona przez podmiot niebędący stroną, ale wcześniej dopuszczony do udziału w postępowaniu jako strona. Wówczas ustalenie, że wnoszący skargę kasacyjną nie jest stroną, wymaga merytorycznego rozpoznania sprawy w kontekście posiadania przezeń interesu prawnego w sprawie, uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez podmiot będący stroną wiąże się bowiem z posiadaniem interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego" oznacza zaś, że będący przedmiotem zaskarżenia do sądu akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego, a nie interesu faktycznego skarżącego; musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Oznacza to, że interes prawny wnoszącego skargę kasacyjną musi znajdować podstawę w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego, ale może mieć także swoje źródło w przepisach ustrojowych, jak również w przepisach proceduralnych. Status strony postępowania sądowoadministracyjnego nie może w żadnym razie wynikać tylko z faktycznego traktowania jakiegokolwiek podmiotu jako strony. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną wniesioną przez G. G. nie znalazł przesłanek wskazujących na istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego warunkującego posiadanie przymiotu strony w rozumieniu art. 173 § 2 p.p.s.a. Cechą szczególną interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym jest bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją prawną danego podmiotu a normą prawa materialnego, na której konstruowany jest interes prawny tego podmiotu. O interesie prawnym można mówić wówczas, kiedy sytuacja prawna danego podmiotu wynika wprost z treści normy prawnej. Drugą cechą szczególną interesu prawnego jest jego realność, co oznacza, że interes ten musi istnieć w dacie stosowania danej normy prawa materialnego; nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości, ani hipotetyczny (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 1996 r. sygn. akt IV SA 846/95 z glosą Zimmermana, OSP 1997/4/83). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż Prezydent m.st. Warszawy w dniu 09 marca 2007 r. wydał na rzecz G. G. decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewid. 172/15 i 172/58 położonych przy ul. [...] w Warszawie. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 września 2007 r. Następnie decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 05 października 2007 r. warunki zabudowy określone w decyzji z dnia 09 marca 2007 r. zostały przeniesione na Przedsiębiorstwo Budowlane K. S. z siedzibą przy ul. [...] w Warszawie (k - 88 akt WSA). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż z chwilą wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 05 października 2007 r. G. G. utracił jakikolwiek interes prawny. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do przyjęcia tak jak to sugeruje pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, aby udział G. G. w postępowaniu administracyjnym znajdował oparcie w normie prawa materialnego czy też przepisie prawa procesowego, z którego wynikałyby jakiekolwiek prawa bądź obowiązki w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Bowiem stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest inwestor, który żąda ustalenia tych warunków, właściciele i użytkownicy wieczyści działek, na których ma powstać planowania inwestycja, a także właściciele i użytkownicy wieczyści działek objętych obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1285/05 (publik. LEX nr 318335), które akceptuje skład orzekający w niniejszym postępowaniu. Podkreślić należy, iż fakt, że organ administracji, wskutek zaniedbania, dopuścił G. G. do udziału w postępowaniu administracyjnym oraz to, że G. G. brał udział w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji nie może mieć wpływu na istnienie interesu prawnego po stronie wnoszącego skargę kasacyjną, gdyż tylko podmiot rzeczywiście i obiektywnie legitymujący się interesem prawnym może domagać się jego ochrony przed sądem administracyjnym, bez względu na to, czy jest to sąd I, czy II instancji. W związku z tym, że nie można odrzucić skargi kasacyjnej z tego powodu, że została wniesiona przez podmiot niebędący stroną, jeżeli podmiot ten został dopuszczony do udziału przed wojewódzkim sądem administracyjnym i brał udział w tym postępowaniu jako strona (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1836/07, Lex nr 478290), Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie na podstawie art. 184 p.p.s.a. – oddalił skargę kasacyjną.