II Ka 677/25

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 677/25 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 14 listopada 2025r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>sędzia SO Paweł Mądry</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p> sekr. sądowy Kinga Łempicka</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. J.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 86 § 1 kw</p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim</p> <p>z dnia 8 sierpnia 2025 r. sygn. akt II W 367/25</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 677/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. J.</span> </strong>został obwiniony o to, że w dniu 02 maja 2025 roku około godz. 15:33 na trasie <span class="anon-block">K.</span>-<span class="anon-block">B.</span> gm. <span class="anon-block">B.</span>, pow. <span class="anon-block"> (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> prowadząc na drodze publicznej pojazd ciężarowy <span class="anon-block">m-ki S.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru wyprzedzania w wyniku czego zahaczył tylnym prawym narożnikiem o pojazd m-ki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to jest o wykroczenie z art. 86 § 1 kw.</p> <p>Sąd Rejonowego w Sokołowie Podlaskim wyrokiem z dnia 08 sierpnia 2025 roku o sygn. akt II W 367/25 uznał <span class="anon-block">P. J.</span> za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie, z tym tylko ustaleniem, że czynu tego dopuścił się przed godziną 15:50, czym wyczerpał dyspozycję art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierzył mu karę 1.500 zł grzywny. Nadto wobec <span class="anon-block">P. J.</span> Sąd zasądził na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania i 150 złotych tytułem opłaty.</p> <p>Apelacje od powyższego wyroku złożył obwiniony <span class="anon-block">P. J.</span>, zaskarżając go w całości i zarzucając:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych, co do przebiegu zdarzenia z dnia 02.05.2025r. w szczególności poprzez ocenę faktów w sprawie sprzecznie z doświadczeniem życiowym co do przebiegu ewentualnego zetknięcia się dwóch pojazdów różnej masy i budowy będących w ruchu w tym samym kierunku;</p> <p>2.  rażące naruszenie przepisów procedury poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu kluczowego dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu wypadków komunikacyjnych na okoliczności możliwości zajścia zdarzenia z 02.05.2025r. występującego w sprawie i uszkodzenie samochodu <span class="anon-block">M. (...)</span> w okolicznościach podanych przez <span class="anon-block">M. G.</span> oraz na okoliczność przebiegu tego zdarzenia i jego przyczyn.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie <span class="anon-block">P. J.</span> od czynu, o który jest obwiniony.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami postępowania, w świetle złożonego środka odwoławczego, uznał sformułowane w nim zarzuty za bezzasadne i przedmiotowej apelacji nie uwzględnił. Zauważyć należało, że przedstawiona przez skarżącą argumentacja nie była w stanie przekonać Sądu Odwoławczego za potrzebą ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, co skutkowało utrzymaniem go w mocy.</p> <p>Stwierdzić należało, że Sąd <em> <!-- -->meriti</em> procedował w sposób właściwy, wnikliwy i skrupulatny, wszechstronnie rozważając zebrany w sprawie, wyczerpujący materiał dowodowy, na podstawie którego poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, należycie i przekonująco wykazując w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarówno sprawstwo, jak i winę obwinionego w zakresie przypisanego jemu wykroczenia.</p> <p>Skarżący w wywiedzionej apelacji podniósł twierdzenie, że ewentualne zetknięcie się dwóch pojazdów o różnej masie i budowie, jadących w tym samym kierunku, spowodowałoby dalej idące szkody niż uszkodzenia stwierdzone w pojeździe m-ki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> (k. 4-5), nie wykluczając przy tym utraty panowania nad ww. pojazdem przez <span class="anon-block">M. G.</span>. <span class="anon-block">P. J.</span> wskazując powyższe zakwestionował dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego, która wedle niego została przeprowadzona w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i wskazań fizyki.</p> <p>Z takim zapatrywaniem obwinionego trudno się zgodzić, w świetle całego zgromadzonego materiału dowodowego, który Sąd I instancji ocenił zgodnie ze wskazaniami, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">410 kpk</a>. Skarżący podnosząc powyższy zarzut zapomina lub świadomie pomija, że wedle ustalonego stanu faktycznego, jedynie tylny prawy narożnik naczepy połączonej z kierowanym przez niego pojazdem ciężarowym zahaczył w trakcie wykonywanego manewru wyprzedzania o pojazd kierowany przez <span class="anon-block">M. G.</span>. Toteż chwilowe zetkniecie się pojazdów ograniczało się jedynie do styku elementu tylnego prawego narożnika naczepy samochodu ciężarowego z przednim lewym zderzakiem drugiego z samochodów, a nie jak twierdzi hipotetycznie skarżący - całego kierowanego przez niego pojazdu. Powyższe ustalenie dokonane przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em>, które Sąd Okręgowy podziela, wyklucza zaistnienie większych szkód i następstw w samochodzie kierowanym przez <span class="anon-block">M. G.</span>, który choć jest pojazdem o mniejszych gabarytach i wadze niż pojazd ciężarowy, nie został naruszony w większym stopniu niż poprzez zarysowanie elementu jego zderzaka.</p> <p>Nadto jak wynika z treści depozycji świadka <span class="anon-block">M. G.</span>, kierowany przez nią pojazd w chwili kontaktu z pojazdem ciężarowym uległ krótkotrwałej zmianie swojego położenia: „<em> <!-- -->ja poczułam w momencie kontaktu pojazdów, że mój pojazd został tak delikatnie skierowany do rowu</em>” (k. 24v). Powyższe stanowi w ślad za twierdzeniem skarżącego, które w tej części należy zaaprobować, że nawet minimalne oddziaływanie na siebie pojazdów o znacznej dysproporcji gabarytowej i wagowej powoduje chwilową utratę zdolności panowania nad mniejszym z nich. Wobec powyższego Sąd Odwoławczy nie dostrzegł uchybień Sądu I instancji w zakresie ustalenia stanu faktycznego i poprzedzającej go oceny materiału dowodowego. Podnieść należy, że przekonania obwinionego wynikające z jego doświadczenia życiowego, a wyrażone w treści środka odwoławczego, nie mają charakteru kategorycznego poprzez użyte tam sformułowanie: <em> <!-- -->„(…) praktycznie nie jest możliwym zetkniecie się obu pojazdów w sposób powodujący tylko zarysowanie zderzaka (…)</em>” (k. 34). Toteż takie stanowisko obwinionego, wyrażone w takiej formie, samo w sobie nie może jeszcze determinować odmiennej oceny niż tej, której dokonał Sąd I instancji przez pryzmat kryteriów wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w oparciu o cały wszechstronnie rozważony materiał dowodowy, który stanowi ponad wszelką wątpliwość o sprawstwie <span class="anon-block">P. J.</span>.</p> <p>Sąd Odwoławczy nie podziela także podniesionego w środku odwoławczym zarzutu naruszenia przepisów procedury, które wedle skarżącego miało charakter rażący, a dotyczyło nieprzeprowadzenia z urzędu kluczowego dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu wypadków komunikacyjnych. Podnieść należy, że potrzeba wywołania opinii biegłego lub biegłych powstaje z chwilą, gdy organ procesowy stwierdzi, że okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymagają wiadomości specjalnych. Nadto wskazać również należy, że Sąd przeprowadza dowody z urzędu lub na wniosek strony. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy brak było podstaw do stwierdzenia przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em>, że ujawnione w sprawie okoliczności wymagają zasięgnięcia opinii biegłego sądowego z zakresu wypadków komunikacyjnych. W szczególności nie budziło wątpliwości Sądu to, że obwiniony w inkryminowanym czasie poruszał się pojazdem ciężarowym w obrębie miejsca zdarzenia, co zostało ustalone w oparciu o niekwestionowaną przez strony treść oświadczenia <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego (...) sp. z o.o.</span> (k. 7). Nadto sama treść wyjaśnień obwinionego, z której wynika, że po znacznym upływie czasu pamiętał znaczne szczegóły dotyczące poruszającego się wówczas w tym czasie samochodu osobowego prowadzonego przez <span class="anon-block">M. G.</span>, w szczególności płeć kierującego, liczbę współpasażerów, co nie pozostawia wątpliwości, że miał on związek z inkryminowanym zdarzeniem. Kolejno zachowanie <span class="anon-block">M. G.</span> po zdarzeniu, przejawiające się w poleceniu jednemu ze współpasażerów wykonanie fotografii przedstawiającej samochód ciężarowy prowadzony przez obwinionego (k. 24v), a także natychmiastowe zawiadomienie organów ścigania o zdarzeniu (k. 1) stanowi o związku obwinionego ze zdarzeniem. Zatem okoliczności dotyczące inkryminowanego zdarzenia takie jak przebieg zdarzenia i mechanizm powstania zarysowań na samochodzie marki <span class="anon-block">m.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> choć miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to nie wymagały zasięgnięcia wiadomości specjalnych, z uwagi na zgromadzony materiał dowodowy. Ubocznie podnieść należy, że kompetencje do ustalenia „kto” dopuścił się zarzucanego zdarzenia ma jedynie Sąd, a nie – biegły, jak wyraził to w treści apelacji skarżący, argumentując ferowane przez siebie zaniechania Sądu I instancji. Tym samym podniesiony zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie.</p> <p>Mając na względzie całość powyższych rozważań należy stwierdzić, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ani też wniosek alternatywny o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu.</p> <p>Apelacja obwinionego okazała się w całości bezzasadna, zatem obwiniony na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> ponosi koszty procesu. Z tych względów Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w których skład wchodzi opłata o kary w wysokości 150 złotych, ustalona w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz kwota 50 złotych z tytułu zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze, których wysokość wynika z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1713, z późn. zm.).</p> <p>Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>