VI SA/Wa 1882/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi I. C. na pismo Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] lipca 2020 r., znak [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu 9 marca 2020 r. skarżąca, I. C. wystąpiła do Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] (dalej WIF) z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w [...]. W dniu [...] kwietnia 2020 r. WIF wydał skarżącej zezwolenia nr [...]. 15 maja 2020 r. skarżąca powzięła informację, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. WIF wydał zezwolenie nr [...] na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w [...]na rzecz [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...]. Pismem z 25 maja 2020 r. skarżąca zwróciła się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego (GIF) o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WIF z [...] kwietnia 2020 r., znak [...] jako wydanej z naruszeniem art. 101 pkt 6 w zw. z art. 99 ust. 3b ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2019 r., poz. 499 ze zm.; dalej "u.p.f."), polegającym na wydaniu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej z naruszeniem kryterium geograficznego określonego w ww. przepisie, czego skutkiem było wydanie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddalonej od apteki skarżącej o ok. 77 metrów w linii prostej, pomimo wymogu zachowania odległości 500 m. Pismem z [...] lipca 2020 r., znak [...] GIF poinformował skarżącą, że nie znalazł podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WIF z [...] kwietnia 2020 r. W treści pisma GIF przytoczył brzmienie art. 99 ust. 3b oraz art. 101 pkt 6 u.p.f. oraz szczegółowo omówił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą zarzutów wskazał, że treść art. 99 ust. 3b jest jednoznaczna i nie wymaga wykładni – datą stanowiącą punkt odniesienia do ustalenia faktycznego, czy podmiot ubiegający się o wydanie zezwolenia na prowadzenia apteki ogólnodostępnej spełnia wymogi demograficzne i geograficzne ustalone dla tych podmiotów, jest dzień złożenia wniosku o wydanie zezwolenia. W ocenie organu, proponowane przez skarżącą rozumienie ww. przepisu, sugerujące, że kryterium geograficzne, tj. odległość od najbliższej apteki ogólnodostępnej musi być spełnione do dnia wydania decyzji, nie wynika z treści przywołanego przepisu. Zastosowanie art. 99 ust. 3b u.p.f. w sposób proponowany przez skarżącą stanowiłoby naruszenie art. 6 kpa i w istocie oznaczałoby prawotwórczą działalność organów administracji. Odwołując się do wyroku NSA z dnia 29 stycznia 2019 r., II OSK 557/17 GIF podkreślił, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z urzędu pozostawione jest ocenie właściwego organu, co oznacza, że podmiot niemający interesu prawnego nie ma roszczenia o wszczęcie z urzędu tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego. Pismem z 6 sierpnia 2020 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GIF z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...], wnosząc o jej uchylenie oraz stwierdzenie nieważności decyzji WIF z [...] kwietnia 2020 r. ewentualnie zobowiązanie GIF do stwierdzenia nieważności decyzji WIF z [...] kwietnia 2020 r. lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez GIF. Rozstrzygnięciu organu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 8 k.p.a., poprzez rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady praworządności oraz zasady budowania zaufania do organów administracji publicznej, które polegało na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i błędnym rozpatrzeniu materiału dowodowego i tym samym wydaniu rażąco krzywdzącej decyzji, w oparciu o błędną subsumcję stanu faktycznego i prawnego, tym samym nie podjęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej wydania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w [...]; naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 101 ust. 6 w zw. z art. 99 ust. 3b u.p.f. polegającym na uznaniu, że decyzja WIF z [...] kwietnia 2020 r. nie została wydana z naruszeniem kryterium geograficznego określonym w ww. przepisie, czego skutkiem było wydanie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddalonej od apteki skarżącej o ok. 77 metrów w linii prostej, pomimo wymogu zachowania odległości 500 metrów; naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez niewszczęcie postępowania i niestwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez WIF w dniu [...] kwietnia 2020 r. pomimo tego, że w dacie jej wydania zawierała ona wady powodujące jej nieważność. Skarżąca wskazała, że wydanie przez WIF decyzji z rażącym naruszeniem prawa uniemożliwia jej swobodne prowadzenie działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednakże kontrola ta odbywa się w trybie i na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 225 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Merytoryczne rozpatrzenie skargi, każdorazowo poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Rozpatrując niniejszą sprawę w kontekście powyższych przesłanek Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, podlegającą odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przystępując do rozpoznania sprawy rozważyć należy, czy wniesiona przez skarżącą skarga objęta jest zakresem wskazanej powyższej regulacji, a tym samym, czy na pismo GIF z [...] lipca 2020 r., znak [...] przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca, sprzeciwiając się wydanej przez WIF decyzji z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] - udzielającej [...] Sp. j. z siedzibą w [...] zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej we [...] - pismem z 25 maja 2020 r. zwróciła się do GIF o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Pismem z [....] lipca 2020 r. (nazwanym przez skarżącą decyzją), stanowiącym przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie GIF poinformował skarżącą o braku podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WIF z [...] kwietnia 2020 r. Dokonując oceny dopuszczalności skargi Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wskazano, że w sytuacji w której organ administracji uznał, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu, nie ma obowiązku wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z urzędu, bądź też wszczęcia takiego postępowania, a następnie jego umorzenia. Wystarczającym jest w takiej sytuacji pisemne poinformowanie osoby, która żąda wszczęcia przez organ administracji postępowania z urzędu, że brak jest podstaw do jego wszczęcia (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., OSK 2487/14 - dostępny w CBOSA). Zdaniem Sądu, zaskarżone w niniejszej sprawie pismo GIF z 6 lipca 2020 r. ma właśnie charakter informacyjny i - wbrew sugestii skarżącej - nie jest żadnym z aktów wskazanym w regulacji art. 3 p.p.s.a. Pismo to nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. W jego treści organ jedynie udzielił wyjaśnień, odnosząc się do kwestii podniesionych przez skarżącą zarzutów, zawartych w skardze z 25 maja 2020 r. Tym samym skarga na to pismo jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.