II SA/Bk 667/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Zakład Budżetowy w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie opłaty podwyższonej z składowanie odpadów w II półroczu 2012 roku oddala skargę UZASADNIENIE Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. 1. Marszałek Województwa P. decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...], określił Miejskiemu Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Zakładowi Budżetowemu w Ł. (dalej: MPGKiM) zobowiązanie z tytułu należnej za II półrocze 2012 r. opłaty stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną za korzystanie z środowiska, a opłatą wynikającą ze złożonego przez stronę wykazu. Na zobowiązanie to złożyła się kwota opłaty za umieszczenie na wysypisku odpadów o kodzie 190503 oraz kwota opłaty podwyższonej za magazynowanie tych odpadków bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów. W tej samej decyzji umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w części dotyczącej magazynowania odpadów o kodzie 190503 w I półroczu 2012 r. bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów oraz w części dotyczącej opłaty podwyższonej z tytułu składowania w I i II półroczu 2012 r. odpadów o kodzie 191212 w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Do wszczęcia postępowania doszło w następstwie kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B., która wykazała m.in. naruszenie warunków decyzji Marszałka Województwa P. z [...] marca 2012 r. ([...]) o zamknięciu składowiska odpadów, polegające na wykorzystywaniu w procesie rekultywacji odpadów innych niż wskazane w decyzji oraz na magazynowaniu odpadów o kodzie 190503 na rekultywowanym (zamkniętym) składowisku. Analiza badań próbek odpadów o kodzie 191212 skutkowała umorzeniem postępowania w tej części, z tego powodu że próbki te zostały pobrane w 2013 r. i 2014 r., a więc długo po zakończeniu badanego okresu (rok 2012). Jednocześnie z ustaleń kontroli wynikało, że w roku 2012 na terenie zamkniętego składowiska położonego w Gminie M. (wsie: K. i C.) w kwaterach IX i X (rekultywowanych technicznie) kierowano do rekultywacji odpady o kodzie 190503 ("kompost nieodpowiadający wymaganiom - nie nadający się do wykorzystania"), które nie mogły być wykorzystywane na etapie rekultywacji technicznej. Ustosunkowując się do wyników kontroli MPGKiM wyjaśniło, że przedmiotowych odpadów nie wykorzystywano do rekultywacji, lecz gromadzono w celu późniejszego wykorzystania na etapie rekultywacji biologicznej. Fakt przetrzymywania odpadów o kodzie 190503 na terenie zamkniętego składowiska organ pierwszej instancji zakwalifikował jako magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów, jako że strona stosownego zezwolenia na magazynowanie takich odpadów na terenie przedmiotowego składowiska nie posiadała. MPGKiM przesłało wykaz dobowych ilości przyjmowanych odpadów o kodzie 190503 oraz sposób obliczenia należnej opłaty podwyższonej. Zdaniem strony, w Pozwoleniu Zintegrowanym [...] z [...] lutego 2011 r. dopuszczono do gromadzenia 3000 Mg takich odpadów na potrzeby nowej kwatery nr 2 (eksploatowanej) i taka ilość powinna być odjęta od ogólnej masy tych odpadów (zdaniem strony wynoszącej 16573,97 Mg), stanowiącej podstawę obliczenia opłaty podwyższonej. Organ pierwszej instancji przyjął do podstawy obliczenia należnej opłaty podwyższonej dane dotyczące masy odpadów wynikające z kart przekazania odpadu. Łączna masa odpadów została określona w ilości mniejszej niż wskazana przez MPGKiM (15659,82 Mg). Opłatę podwyższoną określono w kwocie 1.246.464zł, przy czym dotyczyła ona wyłącznie II półrocza 2012 r; gdyż w I półroczu 2012 r. nie przyjmowano odpadów o kodzie 190503. 2. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. Zdaniem odwołującego się: - pozwolenie zintegrowane z [...] lutego 2011 r. dopuszczało magazynowanie odpadów o kodzie 190503 na terenie składowiska w C. w ilości 3000 Mg w ciągu roku - ta ilość odpadów nie mogła być więc uwzględniona przy określaniu podstawy obliczenia opłaty podwyższonej; - część odpadów pochodziła od firmy MPK sp. z o.o. - odpady te błędnie oznaczano kodem 190503, podczas gdy powinny być oznaczone kodem 191212; - określając łączną kwotę należnej opłaty organ bezpodstawnie wymierzył dwie opłaty: za umieszczenie odpadów na składowisku oraz za magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów, podczas gdy przedsiębiorca zobowiązany jest uiścić tylko jedną opłatę; - organ bezpodstawnie zaokrąglił stawkę opłaty podwyższonej za 1 Mg odpadów do wartości 1,11 zł, podczas gdy jednostkowa stawka "podstawowa" skorygowana o współczynnik 0,05 powinna wynieść 1,1065 zł. Zdaniem MPGKiM nie było podstaw do zastosowania zaokrąglenia. 3. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa P. z [...] czerwca 2014 r. nr [...] uznając, że zarzuty wskazane w odwołaniu nie są zasadne. Stwierdzono, że w sprawie niesporne jest, że podmiotem korzystającym ze środowiska i zarazem zobowiązanym do zapłaty opłat za składowanie odpadów jest MPGKiM oraz fakt braku decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów o kodzie 190503, która odnosiłaby się do zamkniętego składowiska na terenie Gminy (kwatery IX i X). Pozwolenie Zintegrowane z [...] lutego 2011 r. dotyczyło nowej instalacji i wyraźnie zaznaczono w nim, że w skład tej instalacji wchodzą kwatery I i II oraz oddzielna kwatera na odpady zawierające azbest. W skład tej nowej instalacji miał wchodzić m.in. plac przygotowania kompostu i to na tym placu mogły być magazynowane odpady o kodzie 190503 przeznaczone do wykonywania okrywy rekultywacyjnej (do 3000 Mg rocznie). Natomiast zaskarżoną decyzją obciążono opłatami fakt magazynowania odpadów o kodzie 190503 w zupełnie innym miejscu - na terenie innej instalacji (na zamkniętym składowisku obejmującym kwatery IX i X). Tymczasem ani w decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska, ani w decyzji z [...] grudnia 2012 r. zezwalającej na odzysk odpadów podczas rekultywacji zamkniętego składowiska, nie pozwolono na magazynowanie takich odpadów. Nie było więc podstaw do pomniejszania ogólnej masy odpadów o 3000 Mg, jeżeli taka masa odpadów nie była składowana na terenie nowej instalacji. W tych okolicznościach organ drugiej instancji uznał, że zastosowanie mają art. 276 ust. 1 i art. 293 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 293 ust. 1 za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Z brzmienia z art. 273 ust. 1 pkt 4 P.o.ś. wynika, że opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za składowanie odpadów, a jej wysokość zależy od ilości i rodzaju składowanych odpadów, z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów (art. 274 ust. 2). Natomiast zgodnie z art. 293 ust. 2 P.o.ś. magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska. W niniejszej sprawie organ uznał, że strona magazynowała odpady w celu dalszego ich wykorzystania w procesie rekultywacji. Do takiego magazynowania miały więc zastosowanie przepisy o opłacie podwyższonej związane ze składowaniem odpadów. Za nietrafny organ drugiej instancji uznał zarzut bezpodstawnego zaokrąglenia stawki dobowej za składowanie (magazynowanie) odpadów. Stawka ta powinna wynosić 0,05 jednostkowej stawki za umieszczenie (składowanie) odpadów na składowisku. Stawka jednostkowa obowiązująca w 2012 r. wynosiła 22,12 zł/Mg. Wynik pomnożenia stawki 22,12 zł i przelicznika 0,05 faktycznie wynosi 1,1065 zł. Skoro najmniejszą jednostką pieniężną w Polsce jest 1 grosz, to wszelkie stawki danin muszą być zaokrąglane przynajmniej do pełnych groszy (końcówki wynoszące 50 i więcej zaokrągla się w górę). Skoro więc stawka dobowa wynosiła dokładnie 1,1065 zł, należało ją zaokrąglić w górę do pełnych groszy (1,11 zł). Za nieuzasadniony uznało Kolegium zarzut, że w sprawie doszło do nałożenia podwójnej opłaty. Zgodnie z art. 293 ust. 7 P.o.ś. opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku. Jeżeli więc strona magazynowała odpady bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania, miała obowiązek uiścić dwie opłaty: "podstawową" (za umieszczenie odpadów na składowisku - według stawki 22,13 zł/Mg za II półrocze) oraz podwyższoną (za magazynowanie odpadów w braku stosownej decyzji - według stawki 1,11 zł/Mg za każdy dzień w II półroczu). Nadto Kolegium podkreśliło, że procedura przyjęcia odpadu polega na skontrolowaniu, zważeniu i zarejestrowaniu pojazdu wjeżdżającego, co powinno się odbyć bezpośrednio po przywiezieniu odpadu. W kartach przyjęcia wystawionych i podpisanych zarówno przez przyjmującego jak i przekazującego figuruje kod 190503. Organ odwoławczy nie dał wiary, że od sierpnia do grudnia 2012 r. prowadzący instalację nie odróżniał odpadów o kodzie 191212 ("inne odpady - w tym zmieszane substancje i przedmioty - z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 191211) od kompostu "nienadającego się do wykorzystania" mającego kod 190503, a także że znając wyniku kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ przedsiębiorca nie zorientował się, że przez tak długi czas przyjmował odpady inne niż deklarowane. Ponownie sporządzone po ponad roku od zakończenia okresu rozliczeniowego (w dniu [...] kwietnia 2014 r.) karty przyjęcia odpadu pominięto jako dowody. Swoje obliczenia organy administracji oparły na dostarczonych przez stronę sporządzonych w 2012 r. dokumentach. Karty ważenia odpadów przyjętych jasno obrazują datę i godzinę, masę i nr rejestracyjny. Z dokumentacji tej wynika, że strona przetrzymywała w II półroczu 2012 r. na terenie zamkniętego składowiska 15659,82 Mg odpadów o kodzie 190503 (a nie 16573,97 Mg, jak wyjaśniała strona), 3798,964 Mg odpadów o kodzie 190501 oraz 5765,036 Mg odpadów o kodzie 191212, a także 184,916 Mg odpadów o kodzie 170601. Opłatą za korzystanie ze środowiska obciążono trzy pierwsze kategorie odpadów, przy czym na opłatę "podstawową" (według stawki 22,13 zł/Mg) złożyły się odpowiednio kwoty: 346.551,82 zł, 84.071,07 zł i 392.253,05 zł. Strona zadeklarowała wyłącznie opłatę należną z tytułu składowania odpadów o kodach 190501 i 191212 - łącznie w kwocie 476.324 zł. Określić należało więc opłatę "podstawową" w wysokości 346.551,82 zł za umieszczenie na składowisku odpadów o kodzie 190503. Dodatkowo na stronie ciążył obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej za magazynowanie odpadów (o kodzie 190503) bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania. Jako że strona wykazała należną opłatę w wysokości jedynie 476.324 zł, obowiązkiem organów administracji na podstawie art. 288 ust. 2 P.o.ś. było wydanie decyzji określającej zobowiązanie pieniężne stanowiące różnicę pomiędzy należną opłatą (łącznie: 1.722.788 z uwzględnieniem ustawowego zaokrąglenia) a kwotą zadeklarowaną. Organy ustaliły więc opłatę w kwocie 1.246.464 zł. Za nie budzące wątpliwości uznano przesłanki umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji w pozostałym zakresie. 4. Na powyższą decyzję SKO w B. pełnomocnik MPGKiM wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, w części dotyczącej wymierzania opłaty podwyższonej z tytułu magazynowania odpadów o kodzie 190503 w II półroczu 2012 r. bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów w kwocie 1.246.464 zł. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie art. 276 ust. 1, art. 293 ust. 3 i 7 P.o. ś., a także naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., przez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego. Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 276 ust. 1 P.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Z tego przepisu wynika, że podmiot korzystający ze środowiska zobligowany jest wyłącznie do ponoszenie opłaty podwyższonej, a nie jak wskazuje SKO do uiszczenie opłaty stanowiącej sumę opłaty podwyższonej oraz tzw. opłatę podstawową. Nadto strona skarżąca powołując się na art. 293 ust. 1 podniosła, że podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłatę podwyższoną w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Wobec powyższego, należy uznać, że przyjęty przez organy sposób wyliczenia opłaty podwyższonej jest nieprawidłowy. Organ wyliczył bowiem stawkę dobową i dopiero uzyskaną wartość przemnożył przez ilość dób. W opinii skarżącego zaokrąglenie wyniku do pełnych groszy powinno nastąpić po przemnożeniu wszystkich elementów wchodzących w skład opłaty podwyższonej. 5. Wyrokiem z 12 maja 2015 r. wydanym w sprawie II SA/Bk 80/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę MPGKiM uznając, że decyzja odpowiada prawu. W uzasadnieniu sąd podniósł, że nie było podstaw do pomniejszania ogólnej masy odpadów o 3000 Mg, skoro taka masa odpadów nie była składowana na terenie nowej instalacji (lecz na terenie zamkniętego składowiska). W ocenie sądu, zebrany materiał dowodowy pozwalał organom na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Nie naruszono tym samym art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Sąd stwierdził, że organy zasadnie uznały, że strona magazynowała odpady w celu dalszego ich wykorzystania w procesie rekultywacji. Do takiego magazynowania miały więc zastosowanie przepisy o opłacie podwyższonej związanej również ze składowaniem odpadów. Co do zasady magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji, określającej sposób i miejsce magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska (art. 293 ust. 2 P.o.ś.). Istnieją zatem podstawy do wymierzenia za nie opłaty podwyższonej jak za składowanie odpadów bez wymaganego zezwolenia (art. 276 ust. 1 P.o.ś.). Jakkolwiek nie ponosi się opłat za magazynowanie odpadów, w razie posiadania na to zezwolenia, podczas gdy za składowanie zawsze są one wymagane - to magazynowanie odpadów bez wymaganego zezwolenia pociąga za sobą skutek w postaci wymierzenia opłaty podwyższonej. Ponadto z wykładni językowej art. 293 ust. 7 P.o.ś. wynika, że opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku. Jeżeli więc strona magazynowała odpady bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania, miała obowiązek uiścić dwie opłaty: podstawową i podwyższoną. Odpowiedzialność ma więc charakter obiektywny. Podmiot w pełnym zakresie ponosi ryzyko swego bezprawnego korzystania ze środowiska, choćby przyczyny tego stanu rzeczy były od niego niezależne i wynikały m.in. z zachowania się osób trzecich. W ocenie sądu, przy tak ustalonym stanie faktycznym, określenie zobowiązania spółki z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska, było uzasadnione. Uzasadnione było również zaokrąglenie stawki 1,1065 zł do stawki 1,11 zł, bowiem w obowiązującym stanie prawnym grosz jest najmniejszą jednostką pieniężna. 6. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło MPGKiM przez pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: - art. 293 ust. 1 i ust. 2 P.o.ś., przez nietrafne przyjęcie, że przepisy te dają podstawę do wymierzenia opłaty w kwocie 1.246.464 zł na którą składa się opłata za składowanie w kwocie 346.552 zł i opłata podwyższona w kwocie 899.912 zł w przedmiotowej sprawie, gdy tymczasem zdaniem skarżącego powinna być ewentualnie naliczona tylko opłata podwyższona, co jest zgodne z art. 276 ust. 1 P.o.ś., który stanowi, że podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska; - art. 293 ust. 1 P.o.ś., przez niewłaściwe wyliczenie jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania, polegające na zaokrągleniu wyliczonej stawki 1,1065 zł do stawki 1,11 zł, a zdaniem skarżącego wyliczoną stawkę dobową należało przemnożyć przez wszystkie czynniki wchodzące w skład opłaty i dopiero uzyskany wynik zaokrąglić. Przyjęcie zaokrąglenia wyliczonej stawki na samym początku spowodowało nieuzasadnione podwyższenie opłaty podwyższonej powyżej wskaźnika w wysokości 0,05 o którym jest mowa w art. 293 ust. 1 P.o.ś.; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że w postępowaniu MPGKiM podnosił zarzut nieprawidłowej kwalifikacji odpadów. Okazane w trakcie kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. karty przekazania odpadów były obarczone błędem, będącym konsekwencją niewłaściwych zapisów umowy współpracy, dlatego też zostały później skorygowane. Fakt ten w postępowaniu został pominięty. Nie uwzględnienie wyjaśnień MPGKiM spowodowało po pierwsze niedokładne wyjaśnienie sprawy, ponieważ zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Po drugie pominięcie wyjaśnień skarżącego jako dowód naruszyło zasadę swobodnej oceny dowodów mający istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w łączności a nie każdego dowodu z osobna. Nadto Skarżący podniósł, że powinna być naliczona tylko opłata podwyższona, a nie dwie opłaty, tj. opłata podwyższona i opłata za składowanie. Argumentując swoje stanowisko Skarżący wskazał, że odpady o kodzie 190503 na wysypisku w miejscowości C. były jedynie gromadzone w celu dalszego poddania ich procesowi odzysku w ramach rekultywacji biologicznej składowiska odpadów. W związku z tym, w ocenie pełnomocnika skarżącego powinien być zastosowany art. 276 ust. 1 P.o.ś. który stanowi, że podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska, ponieważ odpady o kodzie 190503 tzn. kompost gromadzony był tylko czasowo do rekultywacji biologicznej po położeniu folii PEHD, a skarżący pozostawał w przekonaniu że działa w tym zakresie zgodnie z prawem w ramach decyzji Marszałka Województwa P. z [...] stycznia 2011 r. nr [...], tzn. pozwolenia zintegrowanego. W konsekwencji powinna zostać naliczona jedna podwyższona opłata a nie dwie opłaty. Zdaniem Skarżącego naruszono tym samym art. 293 ust. 1 i ust. 2 P.o.ś., odnośnie naliczenia opłaty za korzystanie ze środowiska, przez błędną jego wykładnię. Skarżący uznał także, że naruszony został art. 293 ust. 1 P.o.ś. przez błędną jego wykładnię, odnośnie wysokości naliczonej opłaty poprzez niewłaściwe wyliczenie jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania, polegające na zaokrągleniu wyliczonej stawki 1,1065 zł do stawki 1,11 zł, co spowodowało nieuprawnione podwyższenie opłaty. W ocenie Skarżącego przepis ten wyraźnie stanowi, że za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Ustalana więc opłata w konsekwencji nie może przekroczyć powyższego wskaźnika. Przepis art. 293 ust. 1 P.o.ś. nie zawiera żadnej delegacji do zaokrąglania jednostkowej stawki za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. W szeregu przepisach wartości, ceny poszczególnych towarów, usług podawane są do czwartego, trzeciego miejsca po przecinku i dopiero końcowy wynik jest zaokrąglany do pełnych złoty, czy groszy. Skarżący uznał także, że kluczowe dla całej sprawy jest ustalenie prawidłowej kwalifikacji odpadów jakie były wwożone na wysypisko śmieci Zakładu Przetwarzania i Unieszkodliwiania Odpadów zlokalizowanym w miejscowości C. Gmina M. w okresie od sierpnia do grudnia 2012 r. Zgłoszone przez MPGKiM na tę okoliczność dowody zostały pominięte, co wprost wynika z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. jak również z uzasadnienia odpowiedzi na skargę. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy stanowi naruszenie art. 7 art. 77 § 1 K.p.a. a pominięcie dowodów stanowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów tj. art. 75 § 1 i art. 80 K.p.a. Zdaniem Skarżącego naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez organy w sytuacji, gdy wśród dowodów zgromadzonych w sprawie są dowody wykazujące okoliczności przeciwne, zupełnie odmienne, zawsze jest naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W dniu 13 marca 2017 r. wpłynęło także pismo procesowe skarżącego kasacyjnie zawierające wnioski o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o zbadanie zgodności z Konstytucją RP art. 293 ust.1 P.o.ś., zawieszenie postępowania oraz dołączenie do niniejszego postępowania akt sprawy prowadzonej przed WSA w Białymstoku pod sygn. akt II SA/Bk 639/16. 7. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 kwietnia 2017 r. wydanym w sprawie II OSK 2027/15 uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy punkty II - III decyzji Marszałka Województwa P. w B. z [...] czerwca 2014 nr [...]. Sąd kasacyjny uznał, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania jest nie zasadny. W szczególności stwierdzono, że nie budzą wątpliwości ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy administracyjne w toku postępowania, które nie zostały także zakwestionowane przez sąd pierwszej instancji. Okoliczności sprawy wynikające z funkcjonowania MPGKiM Zakład Budżetowy w Ł., sposobu przyjmowania odpadów oraz faktu ich magazynowania bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania - nie budzą wątpliwości. W konsekwencji nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art.75 § 1 i art. 80 K.p.a. w kontekście zasady swobodnej oceny dowodów. Za zasadne w części uznano zarzuty naruszenia prawa materialnego. Stwierdzono, że nieuzasadniony jest wprawdzie zarzut błędnej wykładni art. 293 ust. 1 i 2 P.o.ś. w kontekście zarzutu, że powinna być naliczana tylko opłata podwyższona, a nie również (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) opłata za składowanie. Z treści art. 293 ust. 7 P.o.ś. jednoznacznie bowiem wynika, że opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku. Organy administracyjne były zatem zobowiązane do jednoczesnego naliczenia zobowiązanemu opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku oraz opłatę podwyższoną. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł także podstaw do skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego o zgodności art. 293 ust. 1 P.o.ś z art. 2, art. 64 ust.1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 86 Konstytucji RP, nie podzielając w tym zakresie wątpliwości podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie. Zdaniem NSA prawidłowa wykładnia tego przepisu nie nastręcza trudności, natomiast wniosek skarżącego zmierza do tego, aby sprawa została rozstrzygnięta przez Trybunał Konstytucyjny. Skład orzekający NSA nie powziął w sprawie wątpliwości co do konstytucyjności ww. przepisu. Natomiast jako zasadny sąd kasacyjny uznał zarzut naruszenia art. 293 ust.1 P.o.ś., przez niewłaściwe wyliczenie jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania, polegające na zaokrągleniu wyliczonej stawki 1,1065 zł do stawki 1,11 zł, co spowodowało nieuprawnione podwyższenie zastosowanej stawki, a w konsekwencji należnej opłaty. Wskazano, że art. 293 ust. 1 P.o.ś. wyraźnie stanowi, że podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Brak jest podstaw do zaokrąglania tak określonej stawki jednostkowej. Zgodnie z art. 281 ust. 1 P.o.ś. do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa z wyłączeniami zawartymi w ust. 1a do 3. W konsekwencji znajduje odpowiednie zastosowania art.63 § 1 O.p. zgodnie z którym zaokrągla się do pełnych złotych podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2. Zatem w sposób wyraźny zaokrąglenia nie stosuje się do stawki podatkowej, a w konsekwencji do będącej jej odpowiednikiem stawki opłaty za korzystanie ze środowiska. Odpowiednie stosowanie tego przepisu Ordynacji podatkowej do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych, polegać będzie na zaokrągleniu w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych - samej tylko końcowej kwoty należnej opłaty lub kary, wyliczonej przy zastosowaniu szczegółowych stawek. Natomiast same stawki, także te ukształtowane poprzez zastosowanie ustawowych współczynników, nie podlegają zaokrągleniu - nawet jeżeli powstałaby w ten sposób wartość nie odpowiadałaby przyjętemu w Polsce podziałowi na jednostki płatnicze. Jakiekolwiek zaokrąglenie tych stawek prowadziłoby de facto do zmiany (zwiększenia lub zmniejszenia) ustawowo określonego wskaźnika, który miał znaleźć zastosowanie, a w konsekwencji do zastosowania niewłaściwej stawki i błędnego obliczenia opłat za korzystanie ze środowiska lub administracyjnych kar pieniężnych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu należnej opłaty stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną za korzystanie ze środowiska a opłatą wynikającą ze złożonego wykazu. W ponownie prowadzonym postępowaniu nakazano organowi uwzględnić przedstawioną ocenę prawną. 8. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] uchyliło decyzję Marszałka w części pkt II-III i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że postanowiono: "II. Wymierzyć opłatę podwyższoną z tytułu magazynowania odpadów o kodzie 190503 bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów stanowiącą różnicę między opłatą należną a wynikającą z wykazu-w II półroczu 2012 r. w kwocie 1.243.627,00 zł wyliczoną w następujący sposób: Opłata należna 1.719.951,00 zł - opłata wynikająca z wykazu 476.324,00 zł = 1.243.627,00 zł opłata podwyższona należna w okresie od 1 lipca 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. z tytułu magazynowania odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów; III. Określić wysokość zaległości w opłacie za korzystanie ze środowiska, o której mowa w pkt II niniejszej decyzji w łącznej wysokości 1.243.627,00 zł; IV. Zobowiązać do wypłaty zaległości w opłacie za składowanie odpadów w II półroczu 2012 r. w łącznej wysokości 1.243.627,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi jak dla zaległości podatkowych od 1 lutego 2013 r. do dnia uregulowania określonej tą decyzją zaległości włącznie z tym dniem na odpowiedni rachunek, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że niesporne jest, że podmiotem korzystającym ze środowiska i zarazem zobowiązanym do zapłaty opłat za składowanie odpadów jest Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Zakład Budżetowy w Ł. Niesporny jest również fakt braku decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów o kodzie 190503, która odnosiłaby się do zamkniętego składowiska na terenie Gminy (kwatery IX i X). Stwierdzono, że błędny jest wniosek strony, że pozwolenie zintegrowane z [...] lutego 2011 r. dopuszczało magazynowanie odpadów o kodzie 190503 na zamkniętym składowisku (kwatery IX i X). Pozwolenie to dotyczyło nowej instalacji i wyraźnie zaznaczono w nim, że w skład tej instalacji wchodzą kwatery 1 i 2 oraz oddzielna kwatera na odpady zawierające azbest. W skład tej nowej instalacji miał wchodzić m.in. plac przygotowania kompostu i to na tym placu mogły być magazynowane odpady o kodzie 190503 przeznaczone do wykonywania okrywy rekultywacyjnej (do 3000Mg rocznie). W niniejszej decyzji obciążono opłatami fakt magazynowania odpadów o kodzie 190503 w zupełnie innym (nieprzeznaczonym do tego celu) miejscu - na terenie innej instalacji (na zamkniętym składowisku obejmującym kwatery IX i X). Pozwolenie zintegrowane, na które powołuje się strona, nie mogło dotyczyć innej instalacji niż ta wskazana w charakterystyce (pkt I. 2. 2.2.). Z kolei ani w decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska, ani w decyzji z [...] grudnia 2012 r. zezwalającej na odzysk odpadów podczas rekultywacji zamkniętego składowiska, nie pozwolono na magazynowanie takich odpadów. Nie było więc podstaw do pomniejszania ogólnej masy odpadów o 3000Mg, jeżeli taka masa odpadów nie była składowana na terenie nowej instalacji (materiał dowodowy wskazuje na fakt magazynowania na terenie zamkniętego składowiska). Organ podniósł, że w tych okolicznościach zastosowanie miały art. 276 ust 1 i art. 293 ust 1 P.o.ś. Zgodnie z art 293 ust. 1 za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Faktycznie przepis ten przewiduje opłatę podwyższoną za składowanie (a nie magazynowanie) odpadów. Nie oznacza to jednak, że za magazynowanie odpadów nie przewidziano opłat podwyższonych. Zgodnie z art. 273 ust 1 pkt 4 P.o.ś. opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za składowanie odpadów. Zgodnie z art. 274 ust. 2 wysokość opłaty za składowanie odpadów zależy od ilości i rodzaju składowanych odpadów, z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów. Natomiast zgodnie z art. 293 ust. 2 P.o.ś. magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska. W niniejszej sprawie niewątpliwie strona magazynowała odpady w celu (jak twierdzi) dalszego ich wykorzystania w procesie rekultywacji. Do takiego magazynowania miały więc zastosowanie przepisy o opłacie podwyższonej związanej również ze składowaniem odpadów. Odnosząc się do stawki opłaty i sposobu jej wyliczenia, wskazano za NSA, że art 293 ust. 1 P.o.ś. wyraźnie stanowi, że podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Brak jest podstaw do zaokrąglania tak określonej stawki jednostkowej. Zgodnie z art. 281 ust. 1 P.o.ś. do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej jako: "O.p.") z włączeniami zawartymi w ust. 1a do 3. W konsekwencji znajduje odpowiednie zastosowania art. 63 § 1 O.p. zgodnie z którym zaokrągla się do pełnych złotych podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2. Zatem w sposób wyraźny zaokrąglenia nie stosuje się do stawki podatkowej, a w konsekwencji do będącej jej odpowiednikiem stawki opłaty za korzystanie ze środowiska. Odpowiednie stosowanie tego przepisu Ordynacji podatkowej do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych, polegać będzie na zaokrągleniu w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych - samej tylko końcowej kwoty należnej opłaty lub kary, wyliczonej przy zastosowaniu szczegółowych stawek. Natomiast same stawki, także te ukształtowane przez zastosowanie ustawowych współczynników, nie podlegają zaokrągleniu - nawet jeżeli powstałe w ten sposób wartość nie odpowiadałaby przyjętemu w Polsce podziałowi na jednostki płatnicze. Jakiekolwiek zaokrąglenie tych stawek prowadziłoby de facto do zmiany (zwiększenia lub zmniejszenia) ustawowo określonego wskaźnika, który miał znaleźć zastosowanie, a w konsekwencji do zastosowania niewłaściwej stawki i błędnego obliczenia opłat za korzystanie ze środowiska lub administracyjnych kar pieniężnych. Za nieuzasadnione uznano stanowisko odwołującego, że w sprawie doszło do podwójnego nałożenia obowiązku opłatowego. Wskazano, że zgodnie z art. 293 ust. 7 P.o.ś. opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku. Jeżeli więc strona magazynowała odpady bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania, miała obowiązek uiścić dwie opłaty: "podstawową" (za umieszczenie odpadów na składowisku - według stawki 22,13 zł/Mg za II półrocze) oraz podwyższoną (za magazynowanie odpadów w braku stosownej decyzji - według stawki 1,11 zł/Mg za każdy dzień w II półroczu). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nierozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie wskazano, że strona twierdzi, że część odpadów została błędnie zadeklarowana jako posiadająca kod 190503, podczas gdy były to odpady o kodzie 191212 przyjęte od spółki MPO. Takie wyjaśnienie (wraz ze złożonymi dokumentami w postaci nowych - sporządzonych w kwietniu 2014 r. - kart przekazania odpadu), zdaniem organu jest niewiarygodne. Wskazano, że procedura przyjęcia odpadu polega na skontrolowaniu, zważeniu i zarejestrowaniu pojazdu wjeżdżającego. Ważenie powinno się odbyć bezpośrednio po przywiezieniu odpadu. Co więcej, w tym samym momencie powinna się odbyć kontrola odpadu. W kartach przyjęcia wystawionych i podpisanych zarówno przez przyjmującego jak i przekazującego figuruje kod 190503. Zdaniem organu trudno dać wiarę, że przez tak długi czas (od sierpnia do grudnia 2012 r.) prowadzący instalację nie odróżniał odpadów o kodzie 191212 ("inne odpady - w tym zmieszane substancje i przedmioty - z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11) od kompostu "nienadającego się do wykorzystania" mającego kod 190503. Trudno też uwierzyć, że znając wynik kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ przedsiębiorca nie zorientował się, że przez tak długi czas przyjmował odpady inne niż deklarowane. Podniesiono, że ponownie sporządzone po ponad roku od zakończenia okresu rozliczeniowego (w dniu [...] kwietnia 2014 r.) karty przyjęcia odpadu pominięto jako dowody. Swoje obliczenia organy oparły na dostarczonych przez stronę sporządzonych w 2012 r. dokumentach: kartach przekazania odpadów oraz listach ważeń obrazujących masy przyjmowanych odpadów w podziale na konkretne dni miesiąca. Za nieznajdujące pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowy uznano wyjaśnienia, jakoby "daty zważenia odpadów wytworzonych w wyniku procesu kompostowania nie można utożsamiać z datą przekazania odpadów do magazynowania ze względu na rozciągnięty w czasie proces przewożenia zważonych odpadów do miejsca magazynowania". Karty ważenia odpadów przyjętych jasno obrazują (a przynajmniej powinny obrazować) datę i godzinę, masę i nr rejestracyjny. Wyjaśnienie strony sugerowałoby zaś, że sporządzone karty ważenia były fikcyjne. Organ odwoławczy podniósł, że masę zgromadzonych odpadów określono w oparciu o dokumentację sporządzoną w 2012 r. Z dokumentacji tej wynika, że strona przetrzymywała w II półroczu 2012 r. na terenie zamkniętego składowiska 15659,82Mg odpadów o kodzie 190503 (a nie 16573,97Mg, jak wyjaśniała strona), 3798,964Mg odpadów o kodzie 190501 oraz 5765,036Mg odpadów o kodzie 191212, a także 184,916Mg odpadów o kodzie 170601. Opłatą za korzystanie ze środowiska obciążono trzy pierwsze kategorie odpadów, przy czym na opłatę "podstawową" (według stawki 22,13zł/Mg) złożyły się odpowiednio kwoty: 346.551,82 zł, 84.071,07 zł i 392.253,05 zł. Strona zadeklarowała wyłącznie opłatę należną z tytułu składowania odpadów o kodach 190501 i 191212 - łącznie w kwocie 476.324 zł. Określić należało więc opłatę "podstawową" w wysokości 346.551,82 zł za umieszczenie na składowisku odpadów o kodzie 190503, jako że tej opłaty strona nie zadeklarowała organowi administracji. Dodatkowo na stronie ciążył obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej za magazynowanie odpadów (o kodzie 190503) bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania. Zgodnie z art. 288 ust. 2 P.o.ś. jeżeli podmiot korzystający ze środowiska zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia, marszałek województwa wymierza, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu. Jako że strona wykazała należną opłatę w wysokości jedynie 476.324,00 zł, obowiązkiem organów administracji było wydanie decyzji określającej zobowiązanie pieniężne stanowiące różnicę pomiędzy należną opłatą (łącznie: 1.719.951,00 zł - z uwzględnieniem ustawowego zaokrąglenia) a kwotą zadeklarowaną. Organy ustaliły więc opłatę w kwocie 1.243.627,00 zł (w tym 897 075,00 zł opłaty podwyższonej i 346.551,82 zł opłaty "podstawowej" za umieszczenie na składowisku odpadów) Za nie budzące wątpliwości uznano przesłanki umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji w części dotyczącej magazynowania w I półroczu 2012 r. odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów oraz w części dotyczącej opłaty podwyższonej z tytułu składowania w I i II półroczu 2012 r. odpadów o kodzie 191212 w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. 9. Skargę na tę decyzję do sądu administracyjnego wniosło MPGKiM w Ł. i zarzuciło naruszenie: - art. 293 ust. 1 i ust. 2, art. 288 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7 i art. 3 pkt 49 P.o.ś., przez nietrafne przyjęcie, że przepisy te dają podstawę do wymierzenia opłaty należnej w kwocie 1.719.951 zł na którą składa się opłata wynikająca z wykazu w kwocie 476.324 zł i opłata podwyższona w kwocie 1.243.627 zł, gdy tymczasem zdaniem Skarżącego powinna być ewentualnie naliczona tylko opłata należna za składowanie w kwocie 476.324 zł, co jest zgodne z art. 288 ust. 1 pkt 2 P.o.ś., który stanowi, że podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłatę stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu w sytuacji gdy zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia w sytuacji gdy nie doszło do zanieczyszczenia środowiska; - art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 84 K.p.a., przejawiające się w tym. że w postępowaniu MPGKiM podnosił zarzut nieprawidłowej kwalifikacji odpadów. Okazane w trakcie kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. karty przekazania odpadów były obarczone błędem, będącym konsekwencją niewłaściwych zapisów umowy współpracy, dlatego też zostały skorygowane. Fakt ten w postępowaniu został pominięty, nie dokonano nie tylko dokładnego jego wyjaśnienia, ale wręcz pominięto jako dowody. Pominięcie wyjaśnień Skarżącego jako dowodu, naruszyło zasadę swobodnej oceny dowodów mający istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie. Nadto wniesiono o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu następującego pytania prawnego: czy przepis art. 293 ust. 1 P.o.ś. w zakresie, w jakim oplata podwyższona przewidziana w tym przepisie, tj. przewidująca bezwzględny obowiązek jej nałożenia w wysokości 0.05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska w sztywno określonej wysokości, nieuwzględniającej żadnych okoliczności dotyczących tego czynu, jest zgodny z art. 2, art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 86 Konstytucji RP i zawieszenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jak i poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, że w pierwszej kolejności powinna zostać zbadana konstytucyjność art. 293 ust. 1 P.o.ś. Zdaniem strony skarżącej, wysokość opłaty podwyższonej, określona sztywno, nie pozwala uwzględniać ani ciężkości naruszenia obowiązku ustawowego, ani sytuacji majątkowej sprawcy, ani stopnia uszczerbku w przyrodzie-środowisku, a w skrajnym przypadku może nie być żadnego uszczerbku, co ma miejsce w tej konkretnej sprawie, a zapłata kilkuset tysięcy a nawet milionów złotych opłaty podwyższonej może doprowadzić sprawcę do ruiny finansowej i zaprzestania działalności. Tak stosowana powyższa opłata nie spełnia zasady proporcjonalności, która jest celem ochrony środowiska i tym samym jest niezgodna z art. 2, art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 86 Konstytucji RP, ponieważ dopiero za pogorszenie stanu środowiska powinna być naliczana opłata podwyższona. W toczących się postępowaniach skarżący próbował dowodzić, że środowisko w tym konkretnym przypadku nie ucierpiało, jednak zgłaszane wnioski dowodowe w postaci: przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, dokonania oględzin terenu nie zostały uwzględnione, jak również nie wzięto pod uwagę informacji P. Inspektora Ochrony Środowiska w B. o stanie środowiska na terenie powiatu Ł. za lata 2012-2014, dotyczące niezmienionego stanu środowiska na terenie Zakładu Przetwarzania i Unieszkodliwiania Odpadów w C. k. M. To wszystko sprawia, że nie można wyjaśnić wszystkich kwestii wynikających z decyzji przy dość skomplikowanym i wymagającym specjalistycznej wiedzy zagadnieniach z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi. Zdaniem strony skarżącej kluczowe dla całej sprawy jest ustalenie czy w ramach obowiązku rekultywacji biologicznej zamkniętego składowiska odpadów, zlokalizowanego w obrębie wsi K. i C. gm. M., skarżący mógł gromadzić kompost o kodzie 190503. Zdaniem Skarżącego odpady o kodzie 190503 były jedynie gromadzone w celu dalszego poddania ich procesowi odzysku w ramach rekultywacji biologicznej składowiska odpadów. Kompost gromadzony był tylko czasowo a skarżący pozostawał w przekonaniu, że działa w tym zakresie zgodnie z prawem w ramach decyzji Marszałka Województwa P. z [...] stycznia 2011 r. tzn. pozwolenia zintegrowanego. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, w tej sprawie powinna zostać naliczona opłata w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu, wynikająca z art. 288 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. w wysokości 346.552 zł (a w sprawie sygn. akt II SA/Bk 639/16 w wysokości 674.386 zł). Organ pierwszej instancji nie wziął powyższego pod uwagę i oprócz opłaty należnej wymierzył również opłatę podwyższoną w wysokości 897.075 zł (a w sprawie sygn. akt II SA/Bk 639/16 w wysokości 6.499.461 zł). Zdaniem skarżącego sama opłata podwyższona jak i jej wysokość powinna być adekwatna do wyrządzonej szkody w środowisku i powinna chronić środowisko. W rozpatrywanej sprawie środowisko naturalne nie poniosło szkody. Odpady o kodzie 190503, tzn. kompost gromadzony były tylko czasowo jedynie w celu dalszego poddania ich procesowi odzysku w ramach rekultywacji biologicznej składowiska odpadów, dlatego wymierzenie opłaty podwyższonej w zaskarżonej decyzji niweczy cel ustawy i prowadzi do likwidacji MPGKiM, zatrudniającego 153 osoby. Powstaje więc wątpliwość czy przepis art. 293 ust. 1 P.o.ś. jest zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem strony skarżącej pod uwagę trzeba też wziąć wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014 r., SK 6/12 który w podobnej kwestii stwierdził, że art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody przez to, że przewidują obowiązek nałożenia przez właściwy organ samorządu terytorialnego administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia lub zniszczenie przez posiadacza nieruchomości drzewa lub krzewu, w sztywno określonej wysokości, bez względu na okoliczności tego czynu, są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ponadto samo uzasadnienie decyzji budzi wiele zastrzeżeń. Nie wyjaśnia wszystkich kwestii wynikających z decyzji i nie daje podstawy do kontroli poprawności decyzji również pod kątem naruszenia art. 7, 75 § 1, 77, 80 i 84 K.p.a., tym bardziej że skarżący uważa także, że kluczowe dla całej sprawy jest ustalenie prawidłowej kwalifikacji odpadów jakie były wwożone na wysypisko śmieci - Zakładu Przetwarzania i Unieszkodliwiania Odpadów zlokalizowanym w miejscowości C. Gmina M. w 2012 r. Zgłoszone przez MPGKiM na tę okoliczność dowody zostały pominięte. 10. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 11. W piśmie procesowym z 8 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na złożony przez Radę Miejską w Ł. do TK wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 293 ust. 1 P.o.ś., na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do czasu wydania wyroku przez TK. Postanowieniem z 9 stycznia 2018 r. zawieszono postępowanie sądowe w sprawie. Wyrokiem z 15 września 2020 r. wydanym w sprawie K 13/18, TK stwierdził, że art. 293 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219) w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w sztywno określonej wysokości, tj. 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania odpadów, bez względu na inne okoliczności dotyczące tego czynu, jest zgodny z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wobec powyższego postępowanie zostało podjęte w dniu 18 września 2020 r. 12. W piśmie procesowym z 26 października 2020 r. strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji jako wydanych bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu tego wniosku podano, że w trakcie postępowania przed TK, Sejm RP w złożonym wyjaśnieniu z 3 lipca 2019 r. (na stronie 19) zajął stanowisko w którym stwierdził, że cyt.: "Z przytoczonych wyjaśnień można ponadto wnosić, że MPGKiM nie wystąpiło o wydanie decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów o kodzie 190503 (kompost), bowiem zakład nie zamierzał ich magazynować, "a gromadzone były tylko czasowo jedynie w celu dalszego poddania ich procesowi odzysku w ramach rekultywacji biologicznej składowiska odpadów" (wniosek, s. 7). Mogłoby to zatem wskazywać, że podmiot zarządzający składowiskiem odpadów nie wystąpił o uzyskanie stosownych decyzji z tego względu, że jego działanie nie powinno być kwalifikowane jako "magazynowanie" wymagające takiej decyzji, a wyłącznie "gromadzenie", które może być realizowane bez decyzji. Tego rodzaju spór dotyczy sfery stosowania prawa i powinien podlegać rozpatrzeniu na drodze postępowania sądowego". Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko, które w pełni odzwierciedla zaistniałą sytuację z gromadzeniem przez MPGKiM odpadów w postaci kompostu wniosek o zbadanie pod względem zgodności z prawem zaskarżonych decyzji jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Na wstępie sąd wyjaśnia podstawę prawną skierowania sprawy do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 23 października 2020 r. odwołana została rozprawa wyznaczona na dzień 5 listopada 2020 r., a sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Z zarządzenia tego wynika, że podstawą odwołania rozprawy i skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 1758 ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz. U. z 2020r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020 r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W konsekwencji wyznaczone dotychczas rozprawy w WSA w Białymstoku zostały odwołane z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie a sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) Skarga podlega oddaleniu, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem ponownej kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] czerwca 2017 r., którą uchylono decyzję Marszałka Województwa P. z [...] czerwca 2014 r., określającą Miejskiemu Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Zakładowi Budżetowemu w Ł., opłatę stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną za korzystanie ze środowiska a opłatą wynikającą ze złożonego wykazu, za II półrocze 2012 r., w zakresie pkt II-III i wymierzono opłatę podwyższoną z tytułu magazynowania odpadów o kodzie 190503, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku NSA z 7 kwietnia 2017 r. wydanym w sprawie II OSK 2027/15. Wyrokiem tym NSA, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Zakładu Budżetowego w Ł., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 12 maja 2015 r. II SA/Bk 80/15, oddalającego skargę Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Zakładu Budżetowego w Ł., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] listopada 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa P. z [...] czerwca 2014 r. określającą Miejskiemu Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Zakładowi Budżetowemu w Ł., zobowiązanie z tytułu należnej za II półrocze 2012 r. opłaty stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną za korzystanie z środowiska a opłatą wynikającą ze złożonego wykazu, uchylił zaskarżony wyrok i decyzję SKO z [...] listopada 2014 r., w zakresie w jakim utrzymywała ona w mocy punkty II - III decyzji Marszałka Województwa P. z [...] czerwca 2014 r. Powyższa sekwencja zdarzeń oznacza, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2017 r., stanowiąca przedmiot kontroli w sprawie niniejszej, została wydana na skutek wyroku NSA wydanego w sprawie II OSK 2027/15. Ma to ten skutek, że Kolegium było związane wytycznymi zawartymi w tym wyroku. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje zatem przepis art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Dokonując kontroli w niniejszej sprawie, rzeczą sądu, stosownie do powołanego wyżej art. 153 P.p.s.a. była ocena, czy wytyczne zawarte w wyroku NSA zostały wykonane, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W ocenie sądu, kontrolowane obecnie rozstrzygnięcie nie narusza zarówno wskazanego powyżej art. 153 P.p.s.a., jak i przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r.- Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w 2012 r.; dalej powoływana jako P.o.ś.). W ocenie sądu rozstrzygnięcie sprawy niniejszej wymagało przeprowadzenia analizy tego co zostało przesądzone wyrokiem NSA wydanym w sprawie II OSK 2027/15 i zestawienia tego z aktualnie podnoszonymi zarzutami. Wyrok ten pomimo tego, że uchylał wyrok sądu pierwszej instancji jak i decyzję SKO (w określonym zakresie), to powodem takiego orzeczenia była zasadność jedynie jednego zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 293 ust. 1 P.o.ś., przez niewłaściwe wyliczenie jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania, polegające na zaokrągleniu wyliczonej stawki 1,1065 zł do stawki 1,11 zł, co skutkowało nieuprawnionym podwyższeniem zastosowanej stawki, a w konsekwencji należnej opłaty. Dlatego nie bez znaczenia w sprawie pozostaje także wyrok sądu pierwszej instancji wydany w sprawie II SA/Bk 80/15. Przechodząc do analizy zarzutów strony skarżącej wskazać należy, że na etapie odwołania od decyzji Marszałka Województwa P. z [...] czerwca 2014 r. podniesiono następujące zarzuty: - pozwolenie zintegrowane z [...] lutego 2011 r. dopuszczało magazynowanie odpadów o kodzie 190503 na terenie składowiska w C. w ilości 3000 Mg w ciągu roku - ta ilość odpadów nie mogła być więc uwzględniona przy określaniu podstawy obliczenia opłaty podwyższonej; - część odpadów pochodziła od firmy MPK sp. z o.o. - odpady te błędnie oznaczano kodem 190503, podczas gdy powinny być oznaczone kodem 191212; - określając łączną kwotę należnej opłaty organ bezpodstawnie wymierzył dwie opłaty: za umieszczenie odpadów na składowisku oraz za magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów, podczas gdy przedsiębiorca zobowiązany jest uiścić tylko jedną opłatę; - organ bezpodstawnie zaokrąglił stawkę opłaty podwyższonej za 1 Mg odpadów do wartości 1,11 zł, podczas gdy jednostkowa stawka "podstawowa" skorygowana o współczynnik 0,05 powinna wynieść 1,1065 zł. Zdaniem MPGKiM nie było podstaw do zastosowania zaokrąglenia. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję SKO z [...] listopada 2014 r. podtrzymano zarzut bezpodstawnego wymierzenia dwóch opłat oraz bezpodstawnego zaokrąglenia stawki opłaty podwyższonej. Nadto zarzucono niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego. Sąd pierwszej instancji w wyroku wydanym w sprawie II SA/Bk 80/15 oddalając skargę uznał, że organy nie naruszyły art. 7 i art. 77 K.p.a. i dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego. Stwierdzono, że fakt przetrzymywania odpadów o kodzie 190503, na terenie zamkniętego (rekultywowanego technicznie) składowiska prawidłowo zakwalifikowano jako magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów, jako że strona stosownego zezwolenia na magazynowanie takich odpadów na terenie przedmiotowego składowiska nie posiadała (wbrew temu co podnosił strona skarżąca, że odpady były gromadzone w celu późniejszego wykorzystania na etapie rekultywacji biologicznej). Stwierdzono, że prawidłowo przyjęto do podstawy obliczenia należnej opłaty podwyższonej dane dotyczące masy odpadów wynikające z kart przekazania odpadu. Stwierdzono, że nie było podstaw do pomniejszenia ogólnej masy odpadów o 300 Mg, skoro taka masa odpadów nie była składowana na terenie nowej instalacji (lecz na terenie zamkniętego składowiska). W konsekwencji stwierdzono, że w takich okolicznościach faktycznych sprawy zasadnie organy wymierzyły dwie opłaty, tj. opłatę podstawową za składowanie (magazynowanie) odpadów bez wymaganego zezwolenia i opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Sąd pierwszej instancji stwierdził przy tym, że uzasadnione było zaokrąglenie stawki 1,1065 zł do stawki 1,11 zł, bowiem w obowiązującym stanie prawnym grosz jest najmniejszą jednostką pieniężną. W skardze kasacyjnej od tego wyroku podtrzymano zarzut bezpodstawnego wymierzenia dwóch opłat, podczas gdy zdaniem strony skarżącej wymierzona powinna być tylko opłata podwyższona, bo kompost był gromadzony tylko czasowo do rekultywacji biologicznej. Nadto podtrzymano zarzut niewłaściwego wyliczenia jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania, polegające na zaokrągleniu wyliczonej stawki 1,1065 zł do stawki 1,11 zł. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania i dokonanie kwalifikacji odpadów na podstawie kart przekazania odpadów, które były obarczone błędem (karty zostały skorygowane, ale fakt ten pominięto w postępowaniu). Sąd kasacyjny stwierdził, że zarzut naruszenia przepisów postępowania jest niezasadny, albowiem nie budzą wątpliwości ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy i nie kwestionowane przez sąd pierwszej instancji. W szczególności sąd kasacyjny stwierdził, że nie są wątpliwe okoliczności wynikające z funkcjonowania MPGKiM w Ł., sposób przyjmowania odpadów oraz fakt ich magazynowania bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania. W tych okolicznościach faktycznych sąd kasacyjny stwierdził, że organy były zobligowane do jednoczesnego naliczenia opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku oraz opłatę podwyższoną. Za zasady uznano jedynie zarzut błędnego wyliczenia opłaty, przez niezasadne zaokrąglenie kwot jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku. Z powyższego wynika, że SKO wydając decyzję z [...] czerwca 2017 r., stanowiącą przedmiot zaskarżenia w sprawie niniejszej, zobowiązane było do prawidłowego wyliczenia opłaty podwyższonej. W ocenie sądu opłata ta została obliczona zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku kasacyjnym. A mianowicie jednostkowe stawki opłaty nie zostały zaokrąglone, a zaokrąglona została tylko końcowa kwota wyliczonej opłaty. Wnosząc skargę na tę decyzję do sądu administracyjnego strona skarżąca nie sformułowała już zarzutu dotyczącego sposobu obliczenia opłaty podwyższonej. Niemniej jednak sformułowała zarzuty dotyczące kwestii, które zostały już przesądzone na wcześniejszym etapie postępowania. A mianowicie powtórzono zarzut bezzasadnego wymierzenia dwóch opłat, chociaż tym razem zdaniem strony skarżącej, powinna być wymierzona tylko opłata podstawowa. Podtrzymano stanowisko, że odpady były jedynie gromadzone w celu dalszego poddania ich procesowi odzysku w ramach rekultywacji biologicznej składowiska odpadów (w tym zakresie powołując się nawet na stanowisko sejmu wyrażone w postępowaniu przez TK). Powtórzono także zarzut nieprawidłowej kwalifikacji odpadów dokonanej na podstawie kart przekazania odpadów, które były obarczone błędem. Zarzuty te nie mogły odnieść skutku w niniejszej sprawie, albowiem jak wykazano powyżej wszystkie zarzucane kwestie zostały już w sprawie przesądzone. Powtórzyć tylko można, że w spawie przesądzono, że odpady były magazynowane, że prawidłowo je kwalifikowano na podstawie kart przekazania odpadów oraz że organy były zobligowane do jednoczesnego naliczenia opłaty podstawowej i podwyższonej. Z kolei zarzut niekonstytucyjności art. 293 ust. 1 P.o.ś. został rozstrzygnięty przez TK, który stwierdził, że art. 293 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219) w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w sztywno określonej wysokości, tj. 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania odpadów, bez względu na inne okoliczności dotyczące tego czynu, jest zgodny z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.