III SA/Kr 22/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody z dnia 15 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji UZASADNIENIE Zaskarżoną przez K. S. decyzją z dnia 15 listopada 2010r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r. znak [...] orzekającą o przyznaniu K. S. z dniem 05.04.2007r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100% kwoty zasiłku, na okres 6 miesięcy. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został art. 72 ust. 1 i 6 i art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r., Nr 69, poz. 415) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2007r. K. S. został uznany za osobę bezrobotną. Postanowieniem z dnia [...] 2007r. znak [...] Prezydent Miasta zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do zasiłku K. S. do czasu wydania wyroku przez Sąd Rejonowy w przedmiocie prawa do zasiłku chorobowego. Postępowanie zostało podjęte z dniem 31.08.2010r. Decyzją z dnia [...] 2010r. znak [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. d, art. 72, 72 ust. 1 w zw. z art. 6, 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyznał K. S. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 05.04.2007 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku na okres 6 miesięcy. Organ ustalił, że okres 18 miesięcy poprzedzających rejestrację K. S. to okres od 27.09.2005r. do 27.03.2007r. W tym okresie skarżący posiada 401 dni uprawniających do zasiłku i z tego względu spełnia warunki do przyznania zasiłku. Odnośnie okresu obowiązywania zasiłku i jego wysokości organ ustalił, że łączny okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 5 lat ale mniej niż 20 lat tj. 18 lat 6 miesięcy i 29 dni, w związku z czym przysługuje skarżącemu zasiłek w 100% wysokości, ale na sześć miesięcy stosownie do art. 73 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Organ wyjaśnił, że w związku z treścią poświadczenia wydanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22.06.2010r. dla Urzędu Pracy dotyczącego okresu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących, do okresu uprawniającego do zasiłku nie został zaliczony okres, w którym odmówiono skarżącemu prawa do zasiłku chorobowego (decyzją ZUS stwierdzono brak prawa do wypłaconego zasiłku chorobowego, odstąpiono od dochodzenia zwrotu tych wypłat, tym samym brak było podstaw do żądania opłaty składek na ubezpieczenie społeczne), a także nie zaliczono skarżącemu okresu zatrudnienia od dnia 29.10.1980 r. do dnia 28.02.1989 r. w Okręgowej Dyrekcji A na podstawie umowy ajencyjno-prowizyjnej ponieważ organ nie dysponował informacją, czy w trakcie zatrudnienia w Okręgowej Dyrekcji A podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia. Zaliczono natomiast okres prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Odwołując się od powyższej decyzji, K. S. zakwestionował ustalenie okresu i wysokości przyznanego zasiłku dla bezrobotnych, tłumacząc, że nie uzyskał odpowiedniego zaświadczenia pracodawcy A o opłacaniu składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż siedziba A znajduje się obecnie w P i na uzyskanie dokumentów potrzebował więcej czasu. Wojewoda wydając opisaną na wstępie decyzję, podzielił w całości ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Dysponując tym samym materiałem dowodowym, organ uznał, że pomimo, że w sprawie udokumentowano w okresie zasiłkowym 401 dni uprawniających do zasiłku to łączny udokumentowany okres uprawniający do zasiłku wyniósł 18 lat 6 miesięcy i 29 dni i nie jest wystarczający do określenia dłuższego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, niż ustalono w decyzji pierwszej instancji czy w podwyższonej wysokości zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o promocji (...). K. S. złożył skargę na w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dołączając do skargi zaświadczenie z A SA o zatrudnieniu i wynagrodzeniu w latach od 1980 do 1989 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do załączonej dokumentacji w ten sposób, że nie wynika z niej czy od wynagrodzenia odprowadzono składkę na Fundusz Pracy, co jest istotne z punktu widzenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w związku z czym nie znaleziono podstaw do zmiany decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a. sąd, rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Przyznane sądom administracyjnym uprawnienia kontrolne nie dają podstaw do modyfikacji kontrolowanych decyzji, a jedynie do ich uchylenia w przypadkach określonych art. 145 § 1 p.p.s.a., a mianowicie jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; albo stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga K. S. zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w sprawie niniejszej jest możliwość zastosowania do ustalenia wysokości i okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych przepisu art. 72 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w/w) stanowiącego, że wysokość zasiłku przysługującego bezrobotnemu którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, wynosi 120 % kwoty zasiłku. Wysokość zasiłku jest uzależniona od posiadania przez bezrobotnego "okresu uprawniającego do zasiłku" tj. długości łącznego okresu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności oraz innych okresów warunkujących nabycie prawa do zasiłku, określonych w ust. 4 oraz ust. 5 przepisu art. 72 oraz art. 73 ust. 1 pkt 2a) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku zalicza się między innymi, w myśl art. 72 ust. 5a pkt a) okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przed dniem 1 stycznia 1997 r., jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych przepisów; a także na tych samych zasadach okres prowadzenia działalności pozarolniczej przed dniem 1 stycznia 1997 r. Bezspornym pozostaje udokumentowanie przez K. S. okresu uprawniającego do zasiłku wynoszącego 18 lat 6 miesięcy i 29 dni. Natomiast okresem spornym, którego zaliczenia odmówił organ, to okres zatrudnienia w Okręgowej Dyrekcji A od 29 października 1980 r. do 28 lutego 1989 r., z uwagi na brak dokumentacji płacowej dokumentującej, że w okresie tym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia. Należy przy tym podkreślić, iż w oparciu o uwierzytelnioną kopię świadectwa pracy z dnia 10 kwietnia 1989 r. organ ustalił, że w spornym okresie K. S. był zatrudniony w Okręgowej Dyrekcji "A" na podstawie umowy ajencyjno-prowizyjnej w pełnym wymiarze czasu pracy. Przyjmując powyższe ustalenia faktyczne organy przeoczyły treść ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia (Dz. U. Nr 45 poz. 232 z późn. zm.), a w szczególności przepis art. 36 tej ustawy. W myśl tego przepisu (ust. 1) ilekroć przepisy ustawy uzależniają prawo do świadczeń od osiągnięcia dochodu z wykonywania umowy lub ze współpracy w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej – warunek ten uważa się za spełniony również wówczas, gdy czas pracy określony w umowie lub piśmie jednostki gospodarczej uspołecznionej udzielającej zgody na współpracę odpowiada co najmniej pełnemu wymiarowi czasu pracy obowiązującego pracowników jednostki gospodarczej uspołecznionej, która zawarła umowę lub udzieliła zgody na współpracę. W ust. 2 ustalona została zasada, że przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli przepisy ustawy uzależniają prawo do świadczeń od osiągnięcia dochodu z wykonywania umowy lub ze współpracy w wysokości co najmniej połowy najniższego wynagrodzenia. Zasada ta pozwala na ocenę okresu wykonywania przez K. S. pracy w oparciu o umowę ajencyjną zawartą z Okręgową Dyrekcją A, niezależnie od dokumentacji płacowej, której przedłożenia domaga się organ. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni treść powołanego przepisu art. 36 ustawy o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia (w/w). Wprawdzie przepisy ustawy utraciły moc prawną z dniem 1.01.2003 r., natomiast sam przepis art. 36 uzyskał zmienioną treść na mocy ustawy z dnia 8.06.1983 r. (Dz. U. Nr 31, poz. 146), jednakże zważywszy, że idzie o doliczenie do okresu uprawniającego do zasiłku okresu, który datuje się od 29 października 1980 r., natomiast skarżącemu do wykazania 20 lat tego okresu wymaganych do uzyskania uprawnień do 120 % zasiłku na okres 12 miesięcy (przy ukończonym przez skarżącego wieku 50 lat) brakuje 1 rok 5 miesięcy i 1 dzień, pominięcie treści tego przepisu tj. art. 36 regulującego zasady dotyczące podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne w tym właśnie spornym okresie mogło mieć zasadniczy wpływ na treść wydanego przez organy rozstrzygnięcia w sprawie. Z tych względów i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.