II SA/Gd 3344/01

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Krzysztof Retyk (spr.) Protokolant Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenie A na postanowienie Wojewody z dnia 27 sierpnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2001 r. Wojewoda, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania, od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 czerwca 2001 r., Stowarzyszenia A zwanego dalej Stowarzyszeniem. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, iż statut Stowarzyszenia określa, iż organem powołanym do jego reprezentowania na zewnątrz jest Zarząd. Organ wskazał również, iż z Statutu oraz z wypisu Krajowego Rejestru Sadowego wynika, iż Zarząd składa się z pięciu osób i jego pełny skład uprawniony jest do reprezentowania Stowarzyszenia. Natomiast odwołanie z dnia 30 lipca 2001 r. wniesione w imieniu Stowarzyszenia zostało podpisane tylko przez przewodniczącą K. J. W uzasadnieniu organ wywiódł, iż nawet gdyby później uzupełniono ten formalny brak przez podpisanie odwołania przez cały skład Zarządu to nie konwalidowałoby uchybienia braku należytej reprezentacji Stowarzyszenia. Organ bowiem wskazał, iż z dokumentów wynika, iż ostatni Zarząd mający legitymację do działań prawnych został wybrany na Walnym Zgromadzeniu w dniu 4 czerwca 1998 r., a tym samym jego kadencja skończyła się 4 czerwca 2001 r. Oznacz to zdaniem organu administracji publicznej, iż Stowarzyszenie nie posiada organu umocowanego do jego reprezentowania. Zdaniem organu okoliczność tą potwierdza również i to, że w dokumentach rejestracyjnych brak informacji o przedłużeniu kadencji dotychczasowej Zarządu oraz brak dokumentów potwierdzających, iż nowy Zarząd został wybrany. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2001 r., podpisanej przez przewodniczącą Stowarzyszenia, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz rozpatrzenie odwołania. Na skutek wezwania Sądu w dniu 5 listopada 2001 r. uzupełniono skargę przez podpisanie jej przez cały Zarząd Stowarzyszenia. W uzupełnionej skardze zarzucono Wojewodzie naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez nie poinformowanie strony o okolicznościach prawnych, które zdaniem skarżącej miały wpływ na ustalenie praw strony nadto zarzucono naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także naruszenie art. 34 k.p.a. poprzez nie wystąpienie do sadu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla Stowarzyszenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o obciążenie kosztami postępowania Stowarzyszenie. W uzasadnieniu organ wywiódł, iż pojęcie strony nie jest równoznaczne z pojęciem osoby czy organizacji społeczna dopuszczonej do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony a status prawny organizacji społecznej dopuszczonej do udziału w postępowaniu na prawach strony jest wyznaczony wyłącznie przez przysługujący stronie prawa procesowe. Odnosząc się do zarzutów z odwołania organ wskazał, iż art. 34 k.p.a. odnosi się do obowiązku zapewnienie reprezentacji tylko wyłącznie stronie natomiast co do naruszenia art. 9 i 10 k.p.a. stwierdził, iż nie znajdują one potwierdzenia w dokumentach sprawy. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270.ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd podzielił stanowisko wyrażone w skardze, iż Wojewoda w postępowaniu odwoławczym naruszyła art. 9 k.p.a. a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd wychodząc poza granice skargi stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło również naruszenie przepisu art. 64 § 2 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie (odwołanie) nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania. Niespornym w sprawie jest, iż wniesione odwołanie nie spełniało warunków formalnych albowiem nie było podpisane przez wszystkich członków Zarządu Stowarzyszenia. Wskazany art. 64 § 2 k.p.a. nakładał na organ administracji publicznej obowiązek podjęcia odpowiednich czynności (wezwania strony), zmierzających do usunięcia braków formalnych podania (odwołania). Przyjęcie takiego rozwiązania jest prostą konsekwencja odrzucenia w postępowaniu administracyjnym zasady. iż nieznajomość prawa szkodzi, a przyjęcie zasady obowiązku organów administracji publicznej udzielania stronom informacji prawnej. To wynika wprost z zasady ogólnej przyjętej wart. 9 k.p.a., iż to na organie ciąży obowiązek informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieś wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Organ winien zatem informować stronę zarówno o przepisach prawa materialnego. jak i procesowego. przy czym organ powinien wskazać na ich konkretne zastosowanie. W rozpatrywanej sprawie odwołanie nie zawierało podpisów wszystkich członków Zarządu. Mimo to organ odwoławczy nie wezwał strony, pod rygorem z art. 64 § 2 k.p.a. (pozostawienie odwołania bez rozpoznania) do uzupełnienia braku i wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Niedokonanie tego przez organ odwoławczy stanowi istotne naruszenie prawa procesowego, a w szczególności wyrażonej w art. 9 k,p.a. zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych. które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien wezwać skarżącą do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Mając powyższe na względzie Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt l) ppkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, Nr ] 53. poz. ] 270. z póź.zm.) związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).