II SAB/Ke 42/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P. na bezczynność Burmistrza Miasta Sandomierza postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE R.P. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta S., wnosząc o cyt.: "orzeczenie, że Burmistrz jest bezczynny w sprawie z rażącym naruszeniem prawa". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na pozostawanie sprawy poza zakresem kognicji sądów administracyjnych ewentualnie o oddalenie skargi, jako całkowicie bezzasadnej. Burmistrz Miasta S.wskazał, że z treści skargi wynika, że skarżąca upatruje bezczynności tego organu w braku odpowiedniego, jej zdaniem, zaangażowania w spór cywilny zawisły przed Sądem Najwyższym dotyczący nieruchomości przy ul. Opatowskiej 3 w S.. Zarządzeniem z dnia 27 maja 2020 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie nr PESEL, sprecyzowanie przedmiotu bezczynności, tj. wskazanie decyzji, postanowienia, bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej w zakresie których zarzucanej bezczynności dopuścił się Burmistrz Miasta S. oraz złożenie dowodu, że skarżąca wniosła do organu wyższego stopnia ponaglenie w sprawie bezczynności Burmistrza Miasta S. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 8 czerwca 2020 r. Skarżąca w piśmie z dnia 15 czerwca 2020 r. wskazała swój numer PESEL, zaś odnośnie do przedmiot bezczynności organu podała, że dotyczy ona zarządzania nieruchomością komunalną i przywrócenia stosunku najmu. W zakresie złożenia dowodu ponaglenia skarżąca wskazała, że organem nadzorującym Burmistrza Miasta S. jest Rada Miasta i do tego organu złożyła skargę na bezczynność w dniu 14 stycznia 2020 r., której kopię załączyła. Nadto, skarżąca wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z Sygn. akt II SAB/Ke 42/20 przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; Sygn. akt II SAB/Ke 42/20 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z kolei zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, w wyznaczonym siedmiodniowym terminie od doręczenia wezwania do usunięcia ww. braków formalnych skargi, który upłynął z dniem 15 czerwca 2020 r. skarżąca nie wskazała przedmiotu bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., jak również nie złożyła dowodu ponaglenia w sprawie bezczynności Burmistrza Miasta Sandomierza do organu wyższego stopnia. Wskazać należy, że niewyjaśnienie przez autora skargi przedmiotu bezczynności organu uniemożliwia Sądowi zidentyfikowanie przedmiotu sprawy, a następnie dokonanie kontroli działalności administracji publicznej zgodnie z kognicją Sygn. akt II SAB/Ke 42/20 sądów administracyjnych określoną w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Należy przy tym podzielić pogląd wyrażany w orzecznictwie, że Sąd nie może domyślać się, jaki konkretnie akt lub czynność (bądź jego brak) jest przedmiotem skargi, ani też sam dokonywać jego wyboru, gdyż to obowiązkiem skarżącego jest dokładne i jednoznaczne wskazanie przedmiotu zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Opolu z 14 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Op 12/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, skoro przed wydaniem niniejszego postanowienia, skarżąca nie przedstawiła dowodu, że przed wniesieniem skargi do Sądu złożyła ponaglenie w zakresie zarzucanej przez nią bezczynności Burmistrza Miasta S. do organu wyższego stopnia oznacza to, że wymóg wyczerpania środków zaskarżenia nie został w sprawie spełniony. Wszystkie przytoczone wyżej okoliczności uzasadniają odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z uwagi na nieusunięcie przez skarżącą braków formalnych skargi. Końcowo wskazać należy, że cofnięcie skargi przez pełnomocnika skarżącej wyznaczonego z urzędu dokonane pismem z dnia 24 września 2020 r. nie mogło odnieść skutków procesowych, ponieważ niniejsza skarga z uwagi na jej braki formalne nie została skutecznie wniesiona. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.