I SA/Wa 462/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S.L., R.L., S.L. i A.L. na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postepowania oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Minister Rozwoju utrzymał w mocy postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] grudnia 2018 r. [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem z [...] maja 2018 r. zainicjowane zostało przez S. L.[2], R. L., S. F. i A. L. postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu Ciężkiego z dnia [...] lipca 1949 r., wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa: [...] [...], ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], Minister Przedsiębiorczości i Technologii, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 124 k.p.a., zawiesił postępowanie wskazując na istnienie zagadnienia wstępnego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu Minister stwierdził, że w związku zakresem przedmiotowym sprawy, tj. wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia nacjonalizacyjnego, w części dotyczącej przedsiębiorstwa [...] [...], ul. [...], postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po M. L. w zakresie nieruchomości położonych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przez R. L. i S. F., nie uprawnia ich do występowania w niniejszym postępowaniu administracyjnym z roszczeniami i prawami innymi niż tylko tymi, które obejmują wyłącznie nieruchomości położone w Polsce. Wobec nadesłania do akt sprawy "Orzeczenia o Spadku" z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], wydanego przez Okręgowy Sąd [...] w [...], wskazującego R. L., jako jedyną następczynię M. L. organ I instancji uznał, że zagadnieniem wstępnym w niniejszym postępowaniu nieważnościowym jest postępowanie delibacyjne, przeprowadzone z wniosku R. L. przed sądem powszechnym o uznanie skuteczności na obszarze Polski ww. "Orzeczenia o Spadku" z dnia [...] maja 2003 r. Jednocześnie, organ działając na podstawie art. 100 § 1 k.p.a., wezwał spadkobiercę M. L. do podjęcia czynności procesowych, tj. złożenia do właściwego sądu powszechnego wniosku o uznanie za skuteczne na terenie Polski ww. "Orzeczenia o Spadku" z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], wydanego przez Okręgowy Sąd [...] w [...], w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania rozstrzygnięcia oraz powiadomienia organu o powyższym fakcie. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli: S. L.[2], R. L., S. F. i A. L.. Minister Rozwoju rozpatrując sprawę ponownie podniósł, że z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego, we wskazanym powyżej zakresie, może wystąpić jedynie osoba będąca stroną, w rozumieniu art. 28 k.p.a., tj. każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stroną postępowania administracyjnego może być wyłącznie podmiot, który wykaże swój interes prawny w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy. Istotę interesu prawnego należy bowiem upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli aktu w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1010/16). Interes ten powinien być bezpośredni, indywidualny, realny (aktualny), tj. rzeczywiście powiązany z danym postępowaniem, a także sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajdować musi potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego w konkretnej sprawie administracyjnej. Tym samym treścią pojęcia interesu prawnego jest prawo podmiotowe rozumiane jako przyznanie danej osobie przez przepis prawa konkretnych uprawnień, które może ona realizować w postępowaniu administracyjnym. O tym więc, czy danemu podmiotowi służy prawo strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki (cecha bezpośredniości). W związku z powyższym pojęcie strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a., powiązane jest nierozerwalnie z istnieniem interesu prawnego. Obowiązek zaś wykazania przymiotu strony w sprawie spoczywa na osobie zgłaszającej żądanie w sprawie /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r., sygn. akt IV SA 445/02/, która posiadając interes prawny miałaby legitymację prawną do występowania w niniejszej sprawie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, na podstawie której na własność Państwa przeszło przedmiotowe mienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 2017/08 stwierdził, że w kwestii wykazania, czy określonej osobie przysługuje status strony, na etapie samego żądania wszczęcia postępowania ciężar udowodnienia istotnych w tej mierze okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Bowiem to zainteresowany obowiązany jest wykazać, iż może żądać podjęcia określonych czynności przez organ administracji publicznej w swoim indywidualnym interesie (por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2331/14). Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, sygn. akt [...], zakończonym przez Ministra Rozwoju i Finansów /poprzednika prawnego Ministra Rozwoju/ o tożsamym zakresie przedmiotowym ustalono, że w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej, tj. w dniu 5 lutego 1946 r., prawem własności do przedsiębiorstwa pn. [...] [...], ul. [...] oraz nieruchomości, na której ono funkcjonowało, legitymował się L. L.. W związku ze śmiercią L. L. w dniu [...] marca 1953 r., interes prawny do żądania dokonania oceny legalności kwestionowanego orzeczenia posiadają, stosownie do normy prawnej wyrażonej w art. 30 § 4 k.p.a., wszyscy jego następcy prawni. W aktach przedmiotowej sprawy znajdują się odpisy postanowień: Sądu Powiatowego w [...] z dnia [...] marca 1955 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po L. L. przez S. L.[1], S. L.[2], M. L. i J. L.; Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1999 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po S. L.[1] przez J. L., M. L. i S. L.[2]; Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po M. L. w zakresie nieruchomości położonych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przez: R. L. i S. F.; Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po J. L. przez A. L. oraz ww. "Orzeczenie o Spadku" z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], wydane przez Okręgowy Sąd [...] w [...]. W odniesieniu do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister podkreślił, że bezspornie w zakresie praw do nieruchomości położonych na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej występuje wyłączna jurysdykcja krajowa. Organ II instancji podzielił stanowisko odwołujących się w tym zakresie i uznał związanie m.in. postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...], zgodnie z art. 365 § 1, w związku art. 13 § 2 k.p.c. Organ nie podzielił jednakże stanowiska odwołujących się, że w wyniku uzyskania prawomocnego stwierdzenia nabycia spadku w zakresie nieruchomości położonych na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie zachodzi konieczność uznania orzeczenia sądu zagranicznego, a tym samym, że legitymacja do występowania w postępowaniu nieważnościowym została w pełni wykazana. W odniesieniu do powyższego organ wskazał, że pojęcia "nieruchomości" i "przedsiębiorstwa" nie są pojęciami tożsamymi. Art. 6 ustawy z dnia z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. R. P. Nr 3, poz. 17, z późn. zm.) nie zawierał definicji "przedsiębiorstwa", a zatem nie wskazywał, jakie składniki majątku przedsiębiorstwa były objęte nacjonalizacją, dlatego obowiązującą normę prawną w tym zakresie określał art. 40 Kodeksu handlowego z dnia 27 czerwca 1934 r. (Dz. U. Nr 57, poz. 502, z późń. zm.). Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorstwem był ,,zespół składników majątkowych obejmujący wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa jako zorganizowanej całości", a w szczególności: firmę, znaki towarowe i inne oznaczenia indywidualizujące przedsiębiorstwo; księgi handlowe; nieruchomości i ruchomości, należące do przedsiębiorstwa nie wyłączając towarów; patenty, wzory użytkowe i zdobnicze; wierzytelności powstałe przy prowadzeniu przedsiębiorstwa; prawa, wynikające z najmu i dzierżawy lokali, zajmowanych przez przedsiębiorstwo. Mając na uwadze wskazany wyżej zakres przedmiotowy ww. orzeczenia nacjonalizacyjnego i zakres wniosku nieważnościowego brak jest zdaniem Ministra możliwości uznania, że postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...] jest wystarczającym potwierdzeniem interesu prawnego R. L. i S. F. w niniejszym postępowaniu. Minister podniósł, że zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k. p. a. jest w niniejszej sprawie postępowanie delibacyjne przeprowadzone z wniosku R. L. przed sądem powszechnym o uznanie skuteczności na obszarze Polski "Orzeczenia o Spadku" z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], wydanego przez Okręgowy Sąd [...] w [...]. Sąd powszechny orzekający w sprawie obowiązany będzie do uwzględnienia wyłącznej jurysdykcji sądów polskich w zakresie praw rzeczowych na nieruchomości lub posiadania nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej i okoliczności wydania ww. postanowienia z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...], a zatem jest uprawniony do orzekania, z wyłączeniem ww. nieruchomości i praw jej dotyczących. W tym zakresie organ II instancji sprecyzował i zmienił zakres dyspozycji art. 100 k.p.a. poprzez zobowiązanie do złożenia do właściwego sądu powszechnego w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania niniejszego postanowienia wniosku o uznanie za skuteczne na terenie Rzeczypospolitej Polskiej ww. "Orzeczenia o Spadku" z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], wydanego przez Okręgowy Sąd [...] w [...], z wyłączeniem praw rzeczowych na nieruchomości lub posiadania nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej. Organ wskazał, że do 1 lipca 2009 r. ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. tj. z dnia 19 lipca 2019 r. - Dz.U. z 2019 r., poz. 1460) przewidywała konieczność prowadzenia postępowania delibacyjnego, w którym sąd, po zbadaniu ustawowo określonych przesłanek, orzekał o uznaniu lub odmowie uznania zagranicznego orzeczenia. Zagadnienie to normował art. 1145 § 1 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2009 r. Przepis ten stanowił, że skuteczność na obszarze Polski nienadających się do wykonania w drodze egzekucji orzeczeń sądów zagranicznych w sprawach cywilnych, które należą w Polsce do drogi sądowej, zależy od uznania ich przez sąd polski. Postanowienie o uznaniu miało więc charakter konstytutywny. Uznanie zagranicznego orzeczenia następowało z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o uznaniu, jednakże ze skutkiem ex tunc, czyli od chwili powstania skuteczności zagranicznego orzeczenia w państwie jego pochodzenia. Zgodnie z art. 8 ust. 1 z dnia 8 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 234, poz. 1571), przepisy tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Ustęp 5 stanowi zaś, że uznaniu lub stwierdzeniu wykonalności na podstawie przepisów ustawy podlegają orzeczenia, rozstrzygnięcia lub ugody, które zostały wydane albo zawarte lub zatwierdzone po dniu wejścia w życie ustawy. To oznacza, że do orzeczeń sądów zagranicznych wydanych przed 1 lipca 2009 r. mają zastosowanie przepisy w poprzednim brzmieniu. Orzeczenia te mogą zatem wywołać skutki prawne w Polsce wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania delibacyjnego i wydaniu konstytutywnego orzeczenia o uznaniu. O tym, jakie przepisy znajdą zastosowanie w sprawie, nie decyduje więc chwila złożenia wniosku, lecz data uprawomocnienia się zagranicznego orzeczenia, które ma być uznane na terenie Polski (por. postanowienie Sądu Najwyższego z [...] maja 2012 r., sygn. akt [...]). W odniesieniu do zarzutu, że "postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizacyjnej dotyczącej [...] [...] w [...] nie jest postępowaniem nowym (...) i w postępowaniu tym organ nie kwestionował legitymacji R. L. i S. F., organ wskazał, że ww. postępowanie zostało ostatecznie zakończone decyzją Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] o jego umorzeniu. Organ rozpatrując nowy wniosek z dnia [...] maja 2018 r. zobowiązany był przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy, w pierwszej kolejności do oceny formalnoprawnych przesłanek jego dopuszczalności, a następnie do ustaleń w zakresie wykazania interesu prawnego do bycia stroną tego postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a. przez wnioskodawców. Ponadto, jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, następcy prawni byłego właściciela znacjonalizowanego przedsiębiorstwa zobowiązani są do wykazania nabytych praw w postępowaniu nadzwyczajnym, według przepisów prawa cywilnego. Ustalenia w postępowaniu zakończonym ww. formalną decyzją Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2018 r. nie są dla organu wiążące. Skargę na postanowienie Ministra Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: S. L.[2], R. L., S. F. i A. L. zarzucając mu: 1) naruszenie postanowień art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, przez przyjęcie iż wnioskodawczyni R. L. i S. F. nie posiadają legitymacji do występowania w toczącym się postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnej, w sytuacji gdy prawa dotyczące nieruchomości wchodzących w skład znacjonalizowanego przedsiębiorstwa [...] nabyli w drodze sukcesji po zmarłym M. L., którego prawa nie były kwestionowane w toczącym się postępowaniu; 2) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez zawieszenie postępowania, gdy nie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego z uwagi na to, iż sukcesja po zmarłym M. L. co do mienia -nieruchomości pozostawionych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została wykazana prawomocnym postanowieniem i nie zachodzi kolizja, 3) naruszenie art. 365 § 1 w związku z art. 13 § 2 kodeksu postępowania cywilnego przez uznanie, ze prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia [...] maja 2007 r. stwierdzające fakt nabycia przez uczestniczki postępowania R. L. i S. F. praw w zakresie nieruchomości położonych w Polsce nie wiąże organu administracji publicznej , dodatkowo w sytuacji gdy w rzeczywistym stanie faktycznym przedmiotem znacjonalizowanego przedsiębiorstwa pozostają wyłącznie nieruchomości położone w [...] , przy ul [...] i [...]. Wskazując na powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty w niej podniesione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów, Sąd uznał skargę za niezasadną. Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Poddane kontroli Sądu postanowienie zostało wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i dotyczyło zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu Ciężkiego z dnia [...] lipca 1949 r. wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa [...][...]-[...], ul. [...] Minister wezwał R. L. do wystąpienia do właściwego sądu powszechnego z wnioskiem o uznanie zagranicznego dokumentu stwierdzającego nabycie praw do spadku po M. L. z wyłączeniem praw rzeczowych na nieruchomości lub posiadania nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej. Minister prawidłowo ustalił, że niezbędne jest uznanie skuteczności na obszarze Polski "Orzeczenia o Spadku" z dnia [...] maja 2003 r. wydanego przez Sąd [...] w [...] dotyczącego nabycia spadku po M. L., w którym powołano jako spadkobiercę R. L.. Akt prawny wydany przez Sąd [...] nosi datę [...] maja 2003 r. zatem stosownie do art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 30 grudnia 2008 r.), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2009 roku do orzeczeń zagranicznych organów właściwych w sprawach spadkowych ma zastosowanie art. 1145 k.p.c. w dotychczasowej wersji. Stosownie do art. 1145 k.p.c. w starym brzmieniu skuteczność na obszarze Polski nie nadających się do wykonania w drodze egzekucji orzeczeń sądów zagranicznych w sprawach cywilnych, które należą w Polsce do drogi sądowej, zależy od uznania ich przez sąd polski. Nie wymagają uznania, prawomocne orzeczenia sądu zagranicznego w sprawach niemajątkowych obywateli obcych, wydane przez sąd właściwy według ich prawa ojczystego, chyba że orzeczenie takie ma być podstawą zawarcia związku małżeńskiego albo stanowić podstawę wpisu w księdze stanu cywilnego, w księdze wieczystej lub innym rejestrze w Polsce. Przez pojęcie "orzeczenie", o który mowa w art. 1145-1146 k.p.c., należy rozumieć nie tylko rozstrzygnięcie sądu obcego, które co do swej formy odpowiada pojęciu orzeczeń przewidzianych w prawie polskim, lecz wszelkiego rodzaju rozstrzygnięcia, które według prawa państwa, w którym zostały wydane, wywołują pozaprocesowe skutki prawne. Odmienność prawa obcego bowiem nie pozbawia dokumentu wystawionego przez sąd obcy cech orzeczenia sądowego, jeżeli dokument ten ze względu na zawartą w nim treść pociąga za sobą skutki, jakie według prawa polskiego pociąga za sobą orzeczenie sądowe. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z [...].XI.1977 r. [...] (opubl. [...] [...], z. [...], poz. [...]). Jurysdykcja krajowa w sprawach spadkowych dotyczy spraw spadkowych o jakich stanowi art. 1108 § 1 i § 2 k.p.c., a mianowicie do jurysdykcji krajowej należą sprawy spadkowe, jeżeli spadkodawca w chwili śmierci był obywatelem polskim, lub miał miejsce zamieszkania bądź miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej albo jeżeli majątek spadkowy albo jego znaczna część znajduje się w Rzeczypospolitej Polskiej. Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą również sprawy o prawa rzeczowe i o posiadanie nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1107(1)k.p.c.). Organ orzekający prawidłowo uznał, że w niniejszym postępowaniu w skład spadku nie wchodzi majątek znajdujący się w Rzeczypospolitej Polskiej, lecz jedynie roszczenie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego. Nie jest to zaś sprawa o prawa rzeczowe do nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej. W tej sytuacji należy przyjąć, że stosownie do art. 1145 k.p.c., skuteczność na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej aktu prawnego przedłożonego przez skarżących, zależy od uznania go przez sąd polski. Został on bowiem wydany przed 1 lipca 2009r. Dodać należy, że od dnia 14 sierpnia 2006 r. weszła w życie Konwencja znosząca wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych sporządzona w Hadze dnia 5 października 1961 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 112, poz. 938). Konwencja ta zastąpiła dotychczas obowiązujący wymóg legalizacji konsularnej zagranicznych dokumentów obowiązkiem poświadczenia klauzulą apostille. Zakresem terytorialnym Konwencji objęte są wszystkie państwa będące jej stronami, w tym Polska i Izrael. Zgodnie z art. 1 Konwencji, ma ona zastosowanie do dokumentów urzędowych, które zostały sporządzone na terytorium jednego z państw będących stronami Konwencji i które mają być przedłożone na terytorium innego z tych państw. Za takie dokumenty dla celów Konwencji uważane są m.in. dokumenty pochodzące od organu lub urzędnika sądowego, włączając w to dokumenty pochodzące od prokuratora, sekretarza sądowego lub urzędnika dokonującego doręczeń ("huissier de justice"); dokumenty administracyjne; akty notarialne z wyłączeniem dokumentów sporządzonych przez przedstawicieli dyplomatycznych lub urzędników konsularnych oraz dokumentów administracyjnych dotyczących bezpośrednio transakcji handlowych lub operacji celnych. Na zasadzie art. 2 Konwencji każde państwo zwolni z legalizacji powyższe dokumenty. Dla celów Konwencji legalizacja oznacza jedynie czynność, poprzez którą przedstawiciel dyplomatyczny lub urzędnik konsularny państwa, w którym dokument ma być przedłożony, poświadcza autentyczność podpisu, charakter, w jakim działała osoba podpisująca dokument, i, w razie potrzeby, tożsamość pieczęci lub stempla, którym jest on opatrzony. Konwencja Haska dotyczy więc innych kwestii niż uznanie orzeczenia sądu zagranicznego i sam fakt zaopatrzenia dokumentu w apostille nie znosi wymogu jego uznania. Jeśli chodzi o postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. sygn. akt [...] stwierdzające nabycie przez R. L. i S. F. spadku po M. L. w zakresie nieruchomości położonych w Polsce nie jest ono, wbrew zarzutom skargi, wiążące dla organu orzekającego w niniejszej sprawie bowiem, jak zasadnie podniósł Minister dotyczy ono nieruchomości położonych w Polsce, a niniejsze postępowanie dotyczy roszczenia o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego. Ponadto należy zauważyć, że orzeczenie Sądu [...] z dnia [...] maja 2003 r. wskazuje jako jedyną spadkobierczynię R. L., a postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. R. L. i S. F.. Również okoliczność wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 25 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2385/13, w którym stwierdzona została nieważność decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. i decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] czerwca 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności przedmiotowego orzeczenia nacjonalizacyjnego pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Jak wynika bowiem z uzasadnienia powyższego wyroku Sąd stwierdził nieważność ww decyzji z powodu skierowania ich do osoby nieżyjącej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że w takiej sytuacji jest zwolniony od merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Powyższe oznacza, że Sąd nie badał w rozpoznawanej wówczas sprawie żadnych okoliczności poza okolicznością skierowania decyzji do osoby zmarłej. Sprawa ta została ostatecznie zakończona decyzją Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2018 r. o umorzeniu postępowania, a więc rozstrzygnięciem formalnym, a nie merytorycznym. Jak zasadnie wskazał Minister, w niniejszej sprawie nie jest związany poprzednimi ustaleniami i brakiem kwestionowania kręgu stron postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.