V SA/Wa 1369/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na rozstrzygnięcie Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, 2. zasądza od Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz [...] w [...] kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE (...) w O. (dalej także jako: "skarżący", "USK", "strona", "wnioskodawca") wystąpił w wnioskiem o dofinansowanie projektu pn. "(...) w (...) w O." w ramach naboru nr [...] ogłoszonego przez Centrum Projektów Polska Cyfrowa (dalej: "CPPC") dla II osi priorytetowej "E-administracja i otwarty rząd", Działanie 2.4 "Tworzenie usług i aplikacji wykorzystujących e- usługi publiczne i informacje sektora publicznego" Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020. Wnioskowi nadano numer [...]. Rozstrzygnięciem z [...] czerwca 2020 r. znak: [...] CPPC poinformował wnioskodawcę o negatywnym wyniku oceny formalnej ww. wniosku wskutek czego projekt nie został zatwierdzony do realizacji. Przyczyną odrzucenia wniosku z dalszej oceny, tj. oceny merytorycznej, było niespełnienie kryterium formalnego nr 1 "Kwalifikowalność wnioskodawcy/partnerów w ramach działania". Szpital złożył protest od negatywnej oceny swojego projektu. Rozstrzygnięciem z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Minister Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej: "Minister", "organ" lub "IZ") poinformował stronę, że protest nie został uwzględniony. Minister wyjaśnił, że zgodnie ze Szczegółowym opisem osi priorytetowych Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014- 2020 (dalej: "SZOOP"), wśród podmiotów kwalifikujących się do objęcia wsparciem w działaniu 2.4 POPC są m.in. jednostki naukowe w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki - obowiązującego na dzień 29 września 2018 r.; Dz.U. 2018 poz. 87, dalej: "ustawa o finasowaniu nauki") oraz uczelnie w zakresie działalności jednostek naukowych. W ocenie organu wnioskodawcy nie można uznać za jednostkę naukową w znaczeniu określonym przez ustawę o zasadach finansowania nauki. Zgodnie z art. 2 pkt 9 ww. ustawy do jednostek naukowych zalicza się: a) podstawowe jednostki organizacyjne uczelni w rozumieniu statutów tych uczelni, b) jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk, c) instytuty badawcze w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, d) międzynarodowe instytuty naukowe utworzone na podstawie odrębnych przepisów, działające na terytorium RP, e) Polską Akademię Umiejętności, f) inne jednostki organizacyjne niewymienione w lit. a-e, posiadające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będące organizacjami prowadzącymi badania i upowszechniającymi wiedzę w rozumieniu art. 2 pkt 83 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 10 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 187 z 26.6.2014, str.1), dalej: "rozporządzenie nr 651/2014". Wnioskodawca nie wpisuje się w żaden z podmiotów wskazanych w lit. b-e ww. przepisu ustawy o zasadach finansowania nauki. Skarżący nie może być także uznany za podmiot wskazany w art. 2 pkt 9 lit. a ustawy o zasadach finansowania nauki. Podmiotem tworzącym USK jest (...) O. (dalej: "OP"), tj. szkoła wyższa w rozumieniu ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. W 1998 r. zarządzeniami ówczesnego Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej nastąpiło usamodzielnienie szpitali klinicznych i nadanie im statusu państwowych osób prawnych. Zmiana ta została dokonana na mocy ustawy z dnia 10 grudnia 1998 r. o zmianie ustaw: o zakładach opieki zdrowotnej, o zawodzie lekarza, o zawodach pielęgniarki i położnej, o szkolnictwie wyższym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1115) i weszła w życie 30 grudnia 1998 r. Nadanie odrębnej osobowości prawnej USK powoduje, że wnioskodawca nie może być uznany za "jednostkę organizacyjną" UO. Stosownie zaś do treści § 39 i 48 Statutu UO (Rozdział V - "Organizacja Uniwersytetu"), w zawartym tam wykazie jednostek, które są uznawane za jednostki organizacyjne UO nie występuje "podmiot leczniczy". Statut UO odrębnie stanowi o podmiotach leczniczych (takim jest wnioskodawca) w Rozdziale VI "Podmioty lecznicze", co potwierdza, że strona nie jest "jednostką organizacyjną" UO. Zdaniem Ministra wnioskodawcy nie można również uznać za podmiot wskazany w art. 2 pkt 9 lit. f ustawy o zasadach finansowania nauki. W art. 2 pkt 83 rozporządzenia 651/2014 wskazano bowiem, iż "organizacja prowadząca badania i upowszechniająca wiedze oznacza podmiot (jak np. uniwersytet lub instytut badawczy, agencja zajmująca się transferem technologii, pośrednik w dziedzinie innowacji, fizyczny lub wirtualny podmiot prowadzący współpracę w dziedzinie badań i rozwoju) niezależnie od jego statusu prawnego (ustanowionego na mocy prawa publicznego lub prywatnego) lub sposobu finansowania, którego podstawowym celem jest samodzielne prowadzenie badań podstawowych, badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych lub rozpowszechnianie na szeroką skalę wyników takich działań poprzez nauczanie, publikację lub transfer wiedzy(...).". Dla spełnienia warunku zawartego w lit. f ww. ustawy wymagane jest, by prowadzenie badań było podstawowym celem takiej jednostki. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 2 statutu USK podstawowym celem wnioskodawcy jest "udzielanie stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych". Zestawienie powyższych dwóch okoliczności, tj. nadanie USK osobowości prawnej (co de iure oznacza odrębność organizacyjno-prawną od Uniwersytetu O., w żadnym razie nie dającą możliwości przesunięcia kompetencji i zadań o charakterze naukowo - badawczym tej jednostki na (...)) oraz zawarcie w § 7 ust. 2 ww. statutu zapisu, z którego wprost wynika, że "do podstawowych zadań USK należy udzielanie stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych" powodują, że wnioskodawca nie jest podmiotem kwalifikującym się do wsparcia w rozumieniu zapisów Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa oraz SZOOP, tzn. dokumentów zawierających wymogi, wedle których ocenia się spełnienie kryterium formalnego nr 1 w tym konkursie. Szpital zaskarżył rozstrzygnięcie Ministra z [...] sierpnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając dokonanie oceny projektu w świetle kryterium formalnego ogólnego (obligatoryjnego) nr 1 w sposób naruszający prawo, tj. 1) art. 37 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r., poz. 818), dalej: "u.z.r.p." lub "ustawa wdrożeniowa", poprzez brak przejrzystej i rzetelnej oceny formalnej projektu polegającej na błędnym i bezzasadnym uznaniu, że skarżący nie wpisuje się wymienione w SZOOP typy beneficjenta dla działania 2.4.; 2) art. 37 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak przejrzystej i rzetelnej oceny formalnej projektu polegającej na błędnym utożsamieniu pojęcia "celu" i "zadań" zawartych w Statucie skarżącego, tym samym dokonanie oceny, iż skarżący nie wpisuje się wymienione w SZOOP typy beneficjenta dla działania 2.4.; 3) art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez naruszenie zasad przejrzystości i rzetelności, co ma istotny wpływ na przebieg postępowania - przede wszystkim wyjście poza granice kryteriów, co skutkowało wadliwą subsumpcją poprzez uznanie, że projekt nie spełnia kryterium dla działania 2.4.; 4) art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przyjęcie, że w chwili wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia zaistniały przesłanki do negatywnej oceny formalnej projektu, podczas gdy projekt spełnia kryteria oceny formalnej; 5) art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie protestu, pomimo istnienia ku temu przesłanek oraz podstaw do podpisania umowy o dofinansowanie projektu. (...) wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa . Skarżący wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów na okoliczność możliwości zakwalifikowania go jako inny podmiot niewymieniony w lit. a-e będący organizacją prowadzącą badania i upowszechniającą wiedzę w rozumieniu art. 2 pkt 83 rozporządzenia nr 651/2014, tj.: 1) Regulaminu Konkursu Regionalny Program Operacyjny Województwa O. na lata 2014 - 2020 Oś priorytetowa I - Działania 1.2. Infrastruktura B+R; 2) listy ocenionych projektów złożonych w ramach naboru do działania 1.2. Infrastruktura B+R na okoliczność potwierdzenia faktu bycia przez skarżącego beneficjentem projektu dotyczącego infrastruktury B+R, w zakresie wpisania przedmiotowego projektu do Kontraktu Terytorialnego; 3) informacji o kwalifikacji skarżącego do programu Program Operacyjny Województwa O. na lata 2014 - 2020 Oś priorytetowa I - Działania 1.2. Infrastruktura B+R na okoliczność potwierdzenia faktu bycia przez skarżącego beneficjentem projektu dotyczącego infrastruktury B+R, w zakresie wpisania przedmiotowego projektu do Kontraktu Terytorialnego. W piśmie z [...] września 2020 r. Minister wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny wyłącznie legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, bowiem w przepisie tym przewidziano uwzględnienie skargi tylko w dwóch sytuacjach - w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium naruszenia prawa, ustawodawca przesądził jednocześnie w art. 50 tej ustawy, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie postanowieniami systemu realizacji programu łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Tę praktykę należy zastosować także w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy wdrożeniowej. Zatem prawo, jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, obejmuje nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustaw, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego, w tym regulamin przeprowadzania konkursu. Właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu (art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej), a ocena wniosków o dofinansowanie dokonywana jest w oparciu o kryteria wyboru projektów zawarte w regulaminie konkursu na podstawie informacji zawartych we wniosku do dofinansowanie. Ocena sądu w niniejszej sprawie sprowadza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, w tym zgodności m.in. z: – rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) Nr 1083/2006 (Dz.Urz.UE.L347 z 20 grudnia 2013, str. 320), – rozporządzeniem nr 651/2014, – ustawą wdrożeniową, postanowieniami systemu realizacji programu operacyjnego, w tym: – Regulaminem konkursu dla naboru nr (...) dla Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020 II osi priorytetowej "E-administracja i otwarty rząd", Działanie 2.4 "Tworzenie usług i aplikacji wykorzystujących e- usługi publiczne i informacje sektora publicznego" (dalej także jako: "Regulamin"), – Szczegółowym opisem osi priorytetowych Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020 (dalej: "SZOOP"), Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu (...), która znalazła ostateczny wynik w informacji z [...] sierpnia 2020 r., Sąd stwierdził, że nie odpowiada ona prawu. Zgodnie z art. 37 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, które wraz z podaniem ich znaczenia właściwa instytucja przeprowadzająca konkurs określa w Regulaminie konkursu. Czynnikiem, który przesądził o negatywnej ocenie projektu strony skarżącej, było uznanie, że nie zostało spełnione kryterium formalne nr 1 "Kwalifikowalność wnioskodawcy/partnerów w ramach działania". Zgodnie z § 4 ust. 1 Regulaminu do konkursu w ramach Działania 2.4 "Tworzenie usług i aplikacji wykorzystujących e-usługi publiczne i informacje sektora publicznego" mogą przystąpić podmioty o statusie i na warunkach określonych w SZOOP. Stosownie do opisu kryterium formalnego nr 1 "Kwalifikowalność wnioskodawcy/partnerów w ramach działania" zawartym w załączniku 3a do Regulaminu (Formalne i merytoryczne kryteria wyboru projektów – obowiązujące w I rundzie konkursu) "Wnioskodawca (i partnerzy – jeśli dotyczy) są podmiotami kwalifikującymi się do wsparcia w ramach działania, zgodnie z: - Programem Operacyjnym Polska Cyfrowa na lata 2014-2020 (POPC), - Szczegółowym opisem osi priorytetowych Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020 (SZOOP) obowiązującym na dzień przyjęcia kryterium1. Do uzyskania pozytywnej oceny kryterium konieczne jest spełnienie łącznie obu warunków.". Zgodnie z SZOOP podmiotami kwalifikującymi się do objęcia wsparciem w działaniu 2.4 POPC są: - jednostki naukowe ("jednostki naukowe" w znaczeniu określonym przez ustawę z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (według stanu na dzień 29 września 2018 r. Dz.U. 2018 poz. 87) oraz uczelnie w zakresie działalności jednostek naukowych; - organizacje pozarządowe; - mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa; - partnerstwa tworzone pomiędzy wskazanymi powyżej wnioskodawcami. W myśl art. 2 pkt 9 ustawy zasadach finansowania nauki do jednostek naukowych zalicza się: a) podstawowe jednostki organizacyjne uczelni w rozumieniu statutów tych uczelni, b) jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. z 2017 r. poz. 1869 i 2201), c) instytuty badawcze w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1158, 1452 i 2201), d) międzynarodowe instytuty naukowe utworzone na podstawie odrębnych przepisów, działające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, e) Polską Akademię Umiejętności, f) inne jednostki organizacyjne niewymienione w lit. a-e, posiadające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będące organizacjami prowadzącymi badania i upowszechniającymi wiedzę w rozumieniu art. 2 pkt 83 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.6.2014, str. 1). Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocenia, czy wnioskodawca stanowi jednostkę naukową w rozumieniu określonym w art. 2 pkt 9 lit. f ustawy o zasadach finansowania nauki, tj. czy jest inną jednostką organizacyjną niewymienioną w lit. a-e, posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącą organizacją prowadzącą badania i upowszechniającą wiedzę w rozumieniu art. 2 pkt 83 rozporządzenia nr 651/2014. Stosownie do treści art. 2 pkt 83 rozporządzenia nr 651/2014 "organizacja prowadząca badania i upowszechniająca wiedzę" oznacza podmiot (jak np. uniwersytet lub instytut badawczy, agencja zajmująca się transferem technologii, pośrednik w dziedzinie innowacji, fizyczny lub wirtualny podmiot prowadzący współpracę w dziedzinie badań i rozwoju) niezależnie od jego statusu prawnego (ustanowionego na mocy prawa publicznego lub prywatnego) lub sposobu finansowania, którego podstawowym celem jest samodzielne prowadzenie badań podstawowych, badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych lub rozpowszechnianie na szeroką skalę wyników takich działań poprzez nauczanie, publikację lub transfer wiedzy. W przypadkach gdy tego rodzaju jednostka prowadzi również działalność gospodarczą finansowanie, koszty i dochody związane z tą działalnością gospodarczą należy rozliczać oddzielnie. Przedsiębiorstwa mogące wywierać decydujący wpływ na taki podmiot w charakterze, na przykład, jego udziałowców/akcjonariuszy czy członków nie mogą mieć preferencyjnego dostępu do uzyskanych przez niego wyników; Zdaniem Ministra (...) nie spełnia ww. kryteriów, gdyż jego podstawowym celem nie jest samodzielne prowadzenie badań podstawowych, badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych lub rozpowszechnianie na szeroką skalę wyników takich działań poprzez nauczanie, publikację lub transfer wiedzy, lecz zgodnie z zgodnie z § 7 ust. 2 statutu (...) "do podstawowych zadań (...) należy udzielanie stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych". W ocenie Sądu stanowisko Ministra jest błędne. Organ skupił się na literalnym zapisie przepisów prawa oraz Statutu (...), bez dokonania szerszej analizy statusu prawnego szpitali klinicznych oraz pomijając inne, istotne dla sprawy zapisy Statutu USK. W świetle przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2020 r. poz. 295 ze zm.), dalej: "ustawa o działalności leczniczej", szpitale kliniczne są podmiotami leczniczymi niebędącymi przedsiębiorcami, dla których funkcje podmiotu tworzącego pełnią publiczne uczelnie medyczne lub publiczne uczelnie prowadzące działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych. Jak wskazano w Statusie wnioskodawcy, (...) w O. jest podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, prowadzonym w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej (§ 1 ust. 1 Statutu) i działa na postawie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz Statutu (§ 3 Statutu). Podmiotem tworzącym i nadzorującym Szpital K. jest (...) O. (§ 4 Statutu). Statutu Szpital K. jest utworzony i utrzymywany w celu m.in.: – prowadzenia działalności leczniczej polegającej na realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia, w tym wdrażaniem nowych metod leczenia (§ 7 ust. 1 pkt 1 Statutu), – prowadzenia programów naukowych i badawczych, prowadzeniu badań podstawowych, badań przemysłowych i prac rozwojowych w zakresie nauk medycznych (§ 7 ust. 1 pkt 3 Statutu) Szpital K. prowadzi badania naukowe i badawcze w powiazaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami (§ 7 ust. 4 Statutu). Powyższe zapisy Statutu korespondują z celami, dla których zasadniczo tworzy się szpitale kliniczne oraz obowiązkami nałożonymi na te podmioty przez ustawodawcę. Szpital kliniczny, jak każdy inny podmiot leczniczy, udziela świadczeń zdrowotnych. Jednak tym, co go odróżnia od innych jednostek w systemie ochrony zdrowia, jest obwiązek realizacji zadań dydaktycznych, polegających na kształceniu przed- i podyplomowym w zawodach medycznych, i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia, w tym wdrażania nowych technologii medycznych oraz metod leczenia (por. m.in. art. 89 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej). Ustawa o działalności leczniczej zawiera w Dziale II Rozdział 4 zatytułowany "Regulacje szczególne dotyczące działalności leczniczej obejmującej realizację zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia". Dla wykonywania zadań dydaktycznych i naukowo-badawczych szpital zatrudnia nauczycieli akademickich uczelni medycznej doktorantów w uczelniach medycznych lub federacjach podmiotów systemu szkolnictwa wyższego i nauki prowadzących działalność naukową w zakresie nauk medycznych określając w umowie o pracę lub umowie cywilnoprawnej wykonywane przez nich zadania dydaktyczne, badawcze i udzielanie świadczeń zdrowotnych, w tym świadczeń wysokospecjalistycznych (art. 92 ustawy o działalności leczniczej). Warto wskazać także na art. 11 ust. 4 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85) zadaniem uczelni publicznej prowadzącej kształcenie w zakresie nauk medycznych lub nauk o zdrowiu może być także uczestniczenie w sprawowaniu opieki medycznej w zakresie i formach określonych w przepisach o działalności leczniczej. Uczelnie medyczne tworzyły i tworzą szpitale kliniczne, które prowadzą działalność leczniczą, często niezbędną przy prowadzeniu i rozwijaniu działalności naukowej, badawczej i dydaktycznej. Analiza tylko kilku wyżej wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku szpitali klinicznych można mówić o co najmniej trzech podstawowych i równoważnych względem siebie celach ich tworzenia i funkcjonowania, tj. 1) prowadzenie działalności badawczej i naukowej, 2) prowadzenie działalności dydaktycznej, 3) udzielanie świadczeń zdrowotnych. W rozpoznawanej sprawie na prowadzenie przez skarżącego w ramach celów podstawowych działalności, o której mowa w art. 2 pkt 83 rozporządzenia nr 651/2014, wskazują też informacje zawarte w dołączonych do wniosku sprawozdaniach finansowych za lata 2017, 2018 i 2019. W dokumentach tych w punkcie 1. wprowadzenia do sprawozdania finansowego podano, że podstawowy przedmiot działalności skarżącej, obok udzielania świadczeń zdrowotnych, obejmuje też m.in. prowadzenie badań naukowych i prac badawczo – rozwojowych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia, uczestnictwo w przygotowaniu osób do wykonywania zawodu medycznego i kształceniu osób wykonujących zawód medyczny. Z uwagi na to, że Minister skupił się zasadniczo na § 7 ust. 2 statutu USK, pomijając m.in. § 7 ust. 1 pkt 1, § 7 ust. 1 pkt 3 oraz § 7 ust. 4 Statutu a także przepisy powszechnie obowiązującego prawa określające status prawny szpitali klinicznych, Sąd stwierdził, że ocena projektu skarżącego została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Konieczne jest zatem przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będą uwzględnić dokonaną przez Sąd ocenę prawną i ponownie rozpozna protest strony przeprowadzając wnikliwą analizę spełnienia przez wnioskodawcę kryterium formalnego nr 1 "Kwalifikowalność wnioskodawcy/partnerów w ramach działania". Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach orzeczono jak w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), gdyż skarżący reprezentowany był przed sądem przez profesjonalnego pełnomocnika. Na łączną kwotę [...] zł przysługujących do zwrotu stronie kosztów postępowania sąd zaliczył [...] zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi, [...] zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz [...] złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.