I SA/Bk 862/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2020 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] uznające za nieuzasadniony zarzut M. M. (dalej również jako "skarżący") w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] lutego 2020 r. nr [...], wystawionego przez P. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 lutego 2020 r. został wystawiony tytuł wykonawczy obejmujący należności z tytułu opłaty abonamentowej za okresy od stycznia 2015 r. do końca 2019 r. Skarżący wniósł na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm. – dalej: "u.p.e.a.") zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej tj. nieistnienie obowiązku. Organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu. Ostatecznym postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] wierzyciel uznał zarzut za nieuzasadniony. Z uwagi na powyższe organ egzekucyjny, na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 22 lipca 2020 r., uznał wniesiony przez skarżącego zarzut za niezasadny. W uzasadnieniu powołał się przede wszystkim na stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutu. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i uznanie nieistnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Skarżący nie zgodził się, że został skutecznie poinformowany o nadanym numerze identyfikacyjnym oraz, że nie uprawdopodobnił skutecznego wypowiedzenia umowy abonamentowej. Wskazał, że nie ma obowiązku przechowywania dokumentów potwierdzających wyrejestrowanie odbiorników rtv przez okres 13 lat. Oświadczył, że umowa w zakresie odbiornika rtv została wypowiedziana skutecznie przed wymeldowaniem się z adresu, na który został zarejestrowany. Skarżący podniósł, że od [...] czerwca 2007 r. zameldowany jest na ulicy [...] w B., więc niemożliwym było odebranie w 2008 r. przesyłki z indywidualnym numerem identyfikacyjnym skierowanej na adres, pod którym od roku nie mieszkał. Skarżący twierdzi, że w skuteczny sposób wypowiedział umowę abonamentową rtv i Poczcie Polskiej nie przysługuje roszczenie z tytułu braku tej opłaty za wskazany w tytule okres. Utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. zauważył, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. DIAS wskazał, że w wyrażonym stanowisku, odnosząc się do wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku ujętego w tytule wykonawczym, wierzyciel podkreślił, iż wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego może doprowadzić do ustania obowiązku opłacania abonamentu. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych. Wywiązywanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, wnoszenia opłat abonamentowych oraz zgłaszania w placówce pocztowej zmiany stanu prawnego lub faktycznego należy do obowiązków abonenta. Wierzyciel wskazał, że na dzień wydania postanowienia, zawierającego stanowisko w sprawie wniesionego zarzutu, Poczta Polska S.A. nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez skarżącego w placówce pocztowej formalności związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, jak również takiego dokumentu skarżący nie przedstawił. Brak dokumentu stanowiącego o wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego oznacza, że skarżący jest zobowiązany do uregulowania zaległych opłat abonamentowych. Wierzyciel stwierdził, że na imię i nazwisko została zgłoszona rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego pod adresem: ul. [...] (obecnie: ul. [...]). Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania odbiornika, która służyła do dokonywania opłat abonamentowych. W momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, skarżącemu został nadany jako użytkownikowi odbiorników indywidualny numer identyfikacyjny. Wierzyciel podkreślił, że na podstawie ww. rozporządzenia nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wprowadzona zmiana nie wymagała ponownego zgłoszenia rejestracji używanych odbiorników. Odnosząc się natomiast do kwestii zawiadomienia skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wierzyciel zauważył, że ww. rozporządzenie nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania" tego zawiadomienia. W związku z czym, poprzez przesłanie zawiadomień Poczta Polska wykonała obowiązek powiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat abonamentowych) o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych. Pisma kierowane do abonentów w formie "zawiadomienia" miały charakter informacyjny. Wysyłany dokument jest wydrukiem komputerowym, nie wymagającym dodatkowych podpisów oraz pieczęci doręczany listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru. DIAS stwierdził zatem, że istniała podstawa do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zaś zarzut oparty na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest nieuzasadniony. Skoro wierzyciel uznał za niezasadny zgłoszony zarzut, to organ nie może kwestionować takiego rozstrzygnięcia. Stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Z postanowieniem DIAS nie zgodził się skarżący i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wnosząc o uchylenie zarówno skarżonego postanowienia, jak i rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz o uchylenie tytułu egzekucyjnego, jak też o zwrot kosztów postępowania. Skarżący zarzucił rażące naruszenie zasad i zwykłych norm prawa materialnego, jak i procesowego, a to: (-) postulatu orzekania przez sąd w razie wątpliwości na dobro podatnika (in dubio pro tributario), w sytuacji gdy skarżący jednoznacznie dowodowo wykazał, że w okresie dochodzenia opłaty za odbiornik RTV nie mieszkał pod adresem na który wysyłana była korespondencja przez Pocztę Polska S.A; dokonał administracyjnego wymeldowania tym samym nie miał obowiązku informowania Poczty Polskiej S.A. o zmianie miejsca zamieszkania; wyrejestrował odbiornik przed zmianą miejsca zamieszkania; (-) nie miał obowiązku przechowywania przez tak długi okres dokumentów potwierdzających wyrejestrowanie odbiornika rtv; (-) nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności wskazanych w zażaleniu. Zdaniem skarżącego argumenty przedstawione przez DIAS stoją w sprzeczności z dowodami, jak również przeczą zasadzie zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej oraz świadczą o przerzucaniu ciężaru dowodu w postępowaniu mimo zasady wyrażonej w art. 77 k.p.a. Skarżący zakwestionował również ważność postanowienia wierzyciela z dnia [...] maja 2020 r. z uwagi na fakt, że zostało podpisane przez osobę nieuprawnioną. W uzasadnieniu skargi powtórzył ponadto dotychczas prezentowane argumenty. Oświadczył, że umowę w zakresie odbiornika rtv wypowiedział skutecznie przed wymeldowaniem z adresu, na który był zarejestrowany; zakwestionował ustalenie aby w 2008 r. otrzymał list z Poczty Polskiej z indywidualnym numerem identyfikacyjnym adresowany na ulicę, pod którą nie mieszkał. Odpowiadając na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowej kontroli poddane zostało postanowienie uznające za nieuzasadniony zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązku (art. 33 § pkt 1 u.p.e.a.) w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez P. Zdaniem sądu, organ egzekucyjny oraz rozpatrujący zażalenie DIAS zasadnie przyjęli, że wiązało ich stanowisko wierzyciela wyrażone w postanowieniu z dnia [...] maja 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 34 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez wierzyciela ww. postanowienia, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W tym przypadku zarzuty zostały oparte na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (zarzut nieistnienia obowiązku), tym samym organ egzekucyjny był związany wyrażonym przez wierzyciela stanowiskiem. Skoro wierzyciel uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty abonamentu RTV, to w świetle przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej byli związani wypowiedzią wierzyciela i nie mogli kwestionować tego rozstrzygnięcia. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Rodzaje rozstrzygnięć organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów są zdeterminowane ostatecznym postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. np. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2020 r. sygn. II FSK 2256/18 i przywołane tam judykaty, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonych rozstrzygnięć Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B., orzekający w tej sprawie sąd ocenił również legalność stanowiska wierzyciela wyrażonego w postanowieniu z dnia 26 maja 2020 r., którym organy orzekające w sprawie zgłoszonych zarzutów były związane. Pomimo, że w dacie wydania tego postanowienia brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.) wyłączało skargę na postanowienia wierzyciela przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny powinna być realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu rozpatrującego zażalenie na rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego wydane w pierwszej instancji, nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Dlatego też, uwzględniając art. 134 § 1 p.p.s.a. według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia DIAS i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., ale także postanowienia wierzyciela. Wyniki oceny przeprowadzonej w tym zakresie przekonują zaś, że prawidłowe jest stanowisko wierzyciela odnośnie zgłoszonego przez skarżącego zarzutu nieistnienia obowiązku. W efekcie jako zgodne z prawem należało ocenić zaskarżone do sądu rozstrzygnięcie DIAS utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., w którym uznano za nieuzasadniony zarzut skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Stosownie do art. 2 ust. 3 tej ustawy, obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W myśl art. 7 ust. 3 i 4 ustawy, do opłat abonamentowych oraz do opłaty, o której mowa w art. 5 ust. 3, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. W przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Nie ulega wątpliwości, że ustawa o opłatach abonamentowych nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczenia opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika. Poza sporem jest również, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z akt sprawy wynika, że skarżący zarejestrował odbiornik rtv pod adresem w B. ul. [...]. Skarżący nie przedstawił natomiast dowodu wyrejestrowania odbiornika rtv, stąd ciążył na nim obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, choćby faktycznie nie użytkował tego odbiornika. Błędne jest przy tym przekonanie skarżącego, że nie miał obowiązku przechowywania przez tak długi okres dokumentów potwierdzających wyrejestrowanie odbiornika. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że to na zobowiązanym ciąży obowiązek przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika. Dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2019 r. sygn. I GSK 837/18, dostępny w CBOSA). Odnośnie argumentów skargi dotyczących nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego i braku doręczenia zawiadomienia w tym zakresie, sąd nie kwestionuje, że przesyłka zawiadamiająca skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego została zaadresowana na adres, pod którym skarżący już nie mieszkał. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu. Przepis § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. nr 187, poz. 1342) przewidywał bowiem, że o zmianie danych zawartych we wniosku, o którym mowa w § 2 ust. 2 (wniosek o rejestrację odbiornika), a także o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników, o których mowa w § 3, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora publicznego poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia. Również obowiązujące przed 2007 r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. nr 141, poz. 1190) zobowiązywało w § 3 posiadacza imiennej książeczki opłaty abonamentowej do powiadamia placówki operatora publicznego, o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia. Podobną regulację zawierało rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 1993 r. nr 70, poz. 338), przewidując w § 4, że posiadacz książeczki radiofonicznej jest obowiązany powiadomić urząd pocztowy o zmianie nazwiska, miejsca stałego pobytu (siedziby), zagubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiornika. Skarżący nie przedstawił dowodu wskazującego, że poinformował we właściwym czasie placówkę pocztową o zmianie adresu swego zamieszkania. Skoro skarżący nie wywiązał się z tego obowiązku, to nie może czynić zarzutu, że powiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wysłane zostało na nieaktualny w 2008 r. adres. Podkreślenia wymaga, że zasady postępowania w tym zakresie były zawarte w imiennej książeczce opłaty abonamentowej, która była jednocześnie dowodem zarejestrowania odbiorników. Zastąpienie imiennej książeczki opłaty abonamentowej indywidualnym numerem identyfikacyjnym nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W myśl § 5 tego rozporządzenia, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie. Wobec tego osoby, które przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. zarejestrowały odbiornik, winny kontynuować wnoszenie opłat abonamentowych, bez konieczności dokonywania ponownej rejestracji odbiorników RTV. Sąd podziela przy tym te poglądy wyrażone w orzecznictwie, zgodnie z którymi dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego zgodnie z powyższymi regulacjami nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Z obowiązujących przepisów nie sposób wyprowadzić wniosku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru indentyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Przesłane użytkownikowi zawiadomienie ma jedynie charakter informacyjny, a zatem brak po stronie wierzyciela dowodu potwierdzenia doręczenia powyższego zawiadomienia w żaden sposób nie wpływa na istnienie obowiązku opłaty abonamentu RTV (zob. np. wyrok WSA w Białystoku z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. I SA/Bk 428/17; wyroki NSA z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. I GSK 3088/18 i z dnia 11 marca 2020 r. sygn. I GSK 1518/19). W aktach sprawy znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, podpisana przez uprawnionego pracownika operatora. Zawiadomienie to wystawiono i wysłano 21 sierpnia 2008 r. Skutki wysłania tego zawiadomienia na nieaktualny adres zobowiązanego do uiszczania opłaty abonamentowej obciążają skarżącego, który nie zadośćuczynił obowiązkowi powiadomienia operatora o zmianie miejsca zamieszkania. Zawiadomienie z dnia 21 sierpnia 2008 r. stanowiło dowód zarejestrowania odbiornika rtv w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. Powyższe ustalenia wskazują, że skarżący była zobowiązany do ponoszenia opłat abonamentowych w zakresie objętym wystawionym w tej sprawie tytułem wykonawczym. Zrejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania oraz nadanie użytkownikowi indywidualnego numeru identyfikacyjnego stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekucji w trybie u.p.e.a Obowiązek nadania przez operatora nowego numeru identyfikacyjnego i kwestionowana przez skarżącego okoliczność otrzymania powiadomienia o nadaniu tego numeru, nie miał wpływu na skutki wynikające z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV, który nie został we właściwym czasie wyrejestrowany. W tym stanie rzeczy sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 8 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu podpisania postanowienia wierzyciela z dnia [...] maja 2020 r. przez osobę nieuprawnioną, są zauważa, że na etapie postępowania przed DIAS akta sprawy uzupełnione zostały o upoważnienie uprawniające Pana P. K. m. in. do wykonywania w imieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej wszelkich czynności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym wydawania i podpisywania postanowień w I instancji. Udzielenie upoważnienia datowane jest na [...] listopada 2017 r. Zarzut podpisania stanowiska wierzyciela przez osobę nieupoważnioną jest zatem bezzasadny. Sąd uznał zatem, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Skargę jako niezasadną sąd zatem oddalił orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a.