III SA/Wa 2600/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat, , , po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. W piśmie z 22 września 2011 r., uzupełnionym 14 listopada 2011 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że Spółka przeżywa trudności w zdobywaniu zleceń i dochodów, jednocześnie zatrudnia ok. 100 pracowników. Wspomniane osoby stanowią podstawę przedsiębiorstwa, a brak wypłacania im pensji spowoduje automatycznie rozpad struktur Spółki. Podniosła, że nie posiada innego majątku w postaci nieruchomości lub wartościowych maszyn. Wykonanie decyzji uderzy bezpośrednio w jej bieżące przepływy finansowe, co spowoduje natychmiastowe bankructwo. W konsekwencji wykonanie decyzji może doprowadzić do zamknięcia firmy i zwolnienia wszystkich jej pracowników, zaś późniejszy powrót do poprzedniej działalności, nawet w razie korzystnego dla niej rozstrzygnięcia sądu, będzie niemożliwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej "P.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z § 3 powołanego wyżej artykułu sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce np. w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, niepubl.). Oznacza to, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż Skarżąca nie wykazała inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności aktu administracyjnego. Nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. W szczególności nie wykazała sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, iż wykonanie aktu spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "trudnych do odwrócenia skutków", o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających jej istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 powołanej ustawy procesowej postanowił, jak w sentencji.