I OSK 78/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. D. i "A." sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 973/18 w sprawie ze skargi W. D. i "A." sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia 16 stycznia 2018 r. nr DL.II.6503.1.2018 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 września 2018 r., IV SA/Wa 973/18, oddalił skargę W. D. i "A." sp. z o.o. z/s w K. na decyzję Ministra Środowiska z 16 stycznia 2018 r. nr DL.II.6503.1.2018 utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z 17 października 2017 r. nr ES.224.34.2016.ŁP w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego w dniu 20 maja 2014 r. postanowieniem nr 49/2129/2014, wznawiającym postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z 28 stycznia 2013 r. nr 177/2129/2012 utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie z 27 lipca 2012 r. znak ZU-2120n-32/12. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyli wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zawrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłat skarbowych od pełnomocnictwa wg norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto, skarżący wnieśli o wstrzymanie w całości wykonania decyzji DGLP z 28 stycznia 2013 r. i poprzedzającej ją decyzji DRDLP z 27 lipca 2012 r. ze względu na duże prawdopodobieństwo uchylenia ww. decyzji w toku postępowania. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi opartej na usprawiedliwionych podstawach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo wskazania przez skarżących w postępowaniu przed organem istotnych okoliczności, wskazujących na możliwość uchylenia decyzji, które nie zostały uwzględnione przez organ ani WSA, a ich pominięcie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez błędne oddalenie skargi, pomimo, że w sprawie zaistniały nowe istotne okoliczności, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy niż w decyzjach DGLP z 28 stycznia 2013 r. i poprzedzającej ją decyzji DGDLP z 27 lipca 2012 r.; II. przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 107 § 1 pkt 6 i 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie dowodów przedłożonych przez skarżących, brak wskazania, na jakich dowodach organ się oparł wydając decyzję, brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, brak wskazania, z jakich powodów organ nie przeprowadził dowodów przedłożonych przez skarżących, a w konsekwencji brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2. art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie zachodziły przesłanki do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji oraz decyzji organu; 3. art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez pominięcie, że wskazane przez skarżących istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organom, miały istotne znaczenie dla dalszego procedowania w sprawie oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodów przedłożonych przez skarżących, w szczególności w postaci oświadczeń poprzednich właścicieli oraz opinii dendrologicznej; 4. art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez przyjęcie, że organ właściwie pominął ten przepis, w sytuacji braku wyjaśnienia okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie oraz wydanie przez organ decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wznowienie postępowania nastąpiło w oparciu o przełożone przez strony nowe dowody, które istniały w dacie wydawania decyzji, nieznane organowi, ponadto strony we wniosku o wznowienie wskazały na dokonanie błędnej analizy przepisów prawa, dotyczących zaliczenia użytku na działkach stron do lasów ochronnych. W toku wznowionego postępowania skarżący przedłożyli szereg nowych dowodów, uzasadniających fakt, że na przedmiotowych działkach nie istniał las, tym samym również las ochronny, co najmniej od 2006 r., tj. od daty zakupu przez strony przedmiotowych nieruchomości. Strony przedłożyły na piśmie oświadczenia ich poprzedników prawnych, którzy wskazali, że również w czasie, gdy byli właścicielami, na działkach nie było lasu. Przedłożone oświadczenia miały skłonić organ do przesłuchania poprzedników prawnych stron jako świadków. Na etapie postępowania toczącego się przed organem I instancji nie zostały przeprowadzone dowody z zeznań świadków, poza jednym – J. S., którego zeznania nie mogły zostać ocenione jako wiarygodne, z uwagi na pozostawanie w otwartym konflikcie ze stronami, na co wielokrotnie zwracały uwagę. Zdaniem skarżących kasacyjnie organy nie odniosły się w decyzjach do dowodów przez nich przedłożonych, a w konsekwencji nie wskazały, na jakich dowodach oparły się wydając decyzje. WSA nie zakwestionował, że wnioski i dowody dotyczące zapisów archiwalnych planów zagospodarowania przestrzennego nie stanowiły nowych dowodów i okoliczności mających wpływ na wydanie rozstrzygnięcia mogących stanowić przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Organ ogólnikowo i pobieżnie wskazał, że nowe dowody nie miały znaczenia dla sprawy, jednakże nie wyjaśnił z jakiego powodu tak przyjął ani którym dowodom nie dał wiary, a które uznał za nieistotne. Utrzymując decyzję organu WSA przyznał, że analiza prawna organów była prawidłowa, a w konsekwencji błędnie przyjął za prawidłowe, że w zakresie wniosku skarżących o uznanie, iż na przedmiotowych nieruchomościach nie było gruntu leśnego, oprzeć się należało na obowiązujących przepisach jak i na dowodach, którymi są m.in. dokumenty urzędowe, tj. wypisy z rejestru gruntów czy zaświadczenia organu właściwego do spraw ewidencji gruntów i budynków, a to zgodnie z treścią art. 76 k.p.a. Sąd I instancji pominął jednak, że organ I instancji wskazując, że rozstrzyga w oparciu m.in. o dokumenty urzędowe, nie wyjaśnił, w oparciu o jakie dokumenty i zaświadczenia wydał decyzję. Ponadto Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżący nie mogą powoływać dowodów na okoliczności zmierzające do podważenia dokumentu urzędowego, jakim jest wypis z rejestru gruntów, bowiem WSA nie jest władny rozstrzygać w tej kwestii. Organy mają jednak możliwość i obowiązek ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a w tym zakresie nie tylko dane z ewidencji gruntów stanowią dowody na okoliczności istotne dla sprawy. Sąd I instancji pominął również, że w sprawie nie ustalono, kto i kiedy wyłączył teren z produkcji leśnej, jeśli rzeczywiście był tam użytek leśny. Skoro skarżący wskazali, że poprzedni właściciele oświadczyli, że jeszcze w czasie gdy oni byli właścicielami, teren nie był wykorzystywany rolniczo ani leśnie, to kwestią do ustalenia było również kto i kiedy ewentualnie ten teren wyłączył z produkcji leśnej. Ponadto w toku postępowania skarżący przedłożyli zaświadczenia z nieobowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z których wynikało, że na przedmiotowych działkach Miasto K. nigdy nie ustanowiło zagospodarowania terenu jako terenów leśnych. Sąd I instancji błędnie uznał, że nie jest to nowa okoliczność, ponieważ zaświadczenie zostało wydane po wydaniu ostatecznej decyzji z 2013 r. Sąd I instancji pominął jednak, że dotyczy istotnych kwestii, które istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej z 2013 r. i wskazują na brak przeznaczenia terenu przedmiotowych działek na użytek leśny. Skarżący uzasadniali swoje stanowisko, poparte oświadczeniami poprzednich właścicieli, które wskazywało, że przedmiotowe działki nie były nigdy wykorzystywane jako użytek leśny, a jedynie były działkami rolniczymi i w taki sposób były wykorzystywane. Wskazać ponadto należy, że Sąd I instancji ani organ nie odnieśli się do kluczowego dowodu, jakim była opinia dendrologiczna, wskazująca na fakt, że na terenie uznanym za zajęty pod użytek leśnym brak było jakichkolwiek form lasu, co najmniej od 2005 r. Podobnie Sąd I instancji ocenił wnioski skarżących o wystąpienie do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie, celem udostępnienia zdjęć lotniczych z okresu założenia ewidencji w K. w latach 80. XX w., (obecnie w likwidacji), co mogło by być podstawą do ustalenia, jaki użytek w rzeczywistości znajdowała się na przedmiotowych działkach w 1985 r., tj. w dacie założenia ewidencji gruntów. W konsekwencji, dokładna analiza załączonych przez skarżących do akt sprawy zaświadczeń, opinii dendrologicznych i oświadczeń byłych właścicieli nieruchomości składających się z przedmiotowych powinna doprowadzić Sąd I instancji i organ do wniosku, że teren tych działek nigdy nie był wykorzystywany jako użytek leśny oraz nigdy nie był porośnięty drzewami, zatem nigdy nie stanowił użytku leśnego, a tym samym nie znajdował się na nim żaden las. W toku postępowania organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie, w oparciu o poprzednio wydane decyzje, doszło do nałożenia kary na osoby, które nie wyłączyły z produkcji leśnej gruntu, bowiem grunt ten od wielu już lat nie był gruntem leśnym. W konsekwencji, postępowanie zakończone decyzją z 28 stycznia 2013 r. zostało przeprowadzone w oparciu o niepełny stan faktyczny, w którym nie uwzględniono, jakie dane zawarte były w ewidencji gruntów w 1982 r. oraz czy istniały podstawy do zmiany użytków rolnych na użytki leśne. Skutkiem powyższego było błędne przyjęcie, że na działce nr [...] mógł znajdować się las ochronny, mimo iż w świetle przedstawionych dokumentów oraz z uwagi na brak podstaw prawnych do zalesienia tej działki, nie można było na niej ujawnić użytku leśnego. Sąd I instancji pominął również, że w świetle nowych okoliczności, przedstawionych przez skarżących, organy powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe, celem ustalenia, kto, kiedy i czy w ogóle wyłączył przedmiotowy teren z produkcji leśnej. Rozumienie przepisów prawa w ten sposób, że skoro dowody uzyskano po wydaniu ostatecznej decyzji, to nie mogą mieć istotnego wpływu na sprawę, doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia. Nowe dowody mogą bowiem zostać wydane po wydaniu ostatecznej decyzji, a mimo to poświadczać stan faktyczny istniejący przed jej wydaniem i wpływający na prawidłowość dokonanych ustaleń oraz słuszność wydanej decyzji ostatecznej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z 3 lipca 2019 r., II OSK 1835/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżących kasacyjnie o wstrzymanie wykonania decyzji z 28 stycznia 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z 27 lipca 2012 r. Zarządzeniem z 6 października 2022 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm., dalej: uCOVID-19), zarządził skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona, albowiem jej zarzuty nie zostały skierowane pod adresem przepisów, które miały w sprawie zastosowanie. Zasadniczą kwestią jest, że wyrok Sądu I instancji, niezależnie od zawartej w nim obszernej argumentacji, dotyczy decyzji wydanych w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Jest to tryb nadzwyczajny, który może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku zaistnienia choćby jednej z enumeratywnie wyliczonych przesłanek wznowienia, o jakich mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1, art. 145b § 1 k.p.a. Tryb ten cechuje się pewną dwuetapowością, wyznaczoną art. 149 § 1-3 k.p.a. W sprawie postępowanie zostało wznowione na wniosek skarżących, w którym wskazano na podstawę wznowienia – art. 145 § 1 pkt 5 i określono, jakiej kwestii dotyczy ujawnienie nowych, istotnych okoliczności faktycznych lub dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji dotychczasowej, a nieznanych organowi, który wydał decyzję, dotyczyło ona podstaw do uznania lasu za las ochronny. Skoro postępowanie w przedmiocie wznowienia może zostać wszczęte tylko na podstawie ustawowej przesłanki wznowienia, w przypadku wznowienia na wniosek strony organ jest tym wnioskiem związany, w konsekwencji jest też związany podaną w nim podstawą wznowienia (zob. wyroki NSA: z 12.10.21012 r., II OSK 1925/12 i z 23.01.2014 r., II OSK 1999/12). Po otrzymaniu wniosku organ przeprowadza jego przedprocesową kontrolę, badając czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w Kodeksie oraz czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 k.p.a. Stwierdzenie nieprzywołania kodeksowych przesłanek wznowienia postępowania lub złożenie wniosku po terminie stanowi wystarczającą podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, bez potrzeby badania innych okoliczności. Sam fakt wznowienia postępowania, które to wznowienie jest tylko rozstrzygnięciem formalnym, nie prowadzi jeszcze do unicestwienia skutków ostatecznej decyzji administracyjnej i do przełamania zasady trwałości decyzji administracyjnych, taki efekt wywoła dopiero wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 § 1 pkt 2 (M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 149). Jeżeli nie zachodzą podstawy do odmowy wszczęcia postępowania, organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które dopiero otwiera drogę do zbadania przyczyn wznowienia (zob. P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 149). W sprawie zostało wydane postanowienie o wznowieniu. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. stanowiło ono podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dopiero po przeprowadzeniu tego postępowania organ wydaje jedną z decyzji przewidzianych w art. 151 k.p.a. Gdy stwierdzi, że zgłaszana przesłanka wznowienia nie zaistniała, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Gdy stwierdzi, że przesłanka wznowienia zaistniała, uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję w sprawie (art. 151 § 1 pkt 2), dopiero na tym etapie dochodzi zatem do ponownego postępowania dowodowego i rozpoznania sprawy co do istoty. Gdy istnieją przeszkody do uchylenia decyzji określone w art. 146 k.p.a., organ wydaje decyzję przewidzianą w art. 151 § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie nie doszło jednak do wydania żadnej ze wskazanych wyżej decyzji. Organy wydały decyzję o umorzeniu wznowionego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organy uznały zatem wszczęte postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania za bezprzedmiotowe i je umorzyły. W ten sposób nie doszło do etapu merytorycznego rozpoznania sprawy co do istoty. Z tego względu zgłaszane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące postępowania dowodowego i naruszenia art. 7, 77 § 1, 78 § 1 k.p.a. nie mogły odnieść skutku, albowiem postępowanie zostało zakończone ze względu na jego bezprzedmiotowość. Skargą kasacyjną nie został objęty ani art. 105 § 1 k.p.a., ani art. 149 § 2 , ani art. 151 § 1 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie ma zatem podstaw do badania prawidłowości przyjętego przez organ rozwiązania procesowego i prawidłowości umorzenia postępowania. Nie może odnieść skutku również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez przyjęcie, że zgłoszone dowody i okoliczności nie miały istotnego znaczenia i stanowiły o spełnieniu przesłanki wznowienia. Jak wyżej wskazano, organy były związane określoną we wniosku podstawą wznowienia, która dotyczyła ujawnienia nowych okoliczności i dowodów dotyczących ochronnego charakteru lasu. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2015 r., II OSK 3021/13, w którym wyjaśnił w szczególności, że problematyka zaliczania gruntów leśnych do lasów ochronnych uregulowana była w art.11 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten stanowił w art. 11 ust.1, że grunty leśne znajdujące się w granicach administracyjnych miast, jak również w uzdrowiskach i na obszarach ochrony uzdrowiskowej, o których mowa w przepisach o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, zalicza się do lasów ochronnych. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy, do lasów ochronnych zalicza się ponadto: grunty leśne znajdujące się w odległości do 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców lub w których zatrudnionych jest w przemyśle ponad 5 tys. osób; w uzasadnionych wypadkach lasy ochronne można wyznaczać wokół mniejszych miast. Powołany artykuł 11 ustawy w tym brzmieniu obowiązywał do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach, a więc do 31 grudnia 1991 r. Od 1 stycznia 1992 r. art.11 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. stanowił, że zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy o lasach. Równocześnie w art.77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach ustawodawca przesądził, że lasy zaliczone do lasów ochronnych na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stają się lasami ochronnymi w rozumieniu ustawy. W ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w art. 9 kontynuowana jest zasada, że zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy o lasach. W oparciu o powyższe NSA stwierdził, że w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych do dnia 31 grudnia 1991 r., zasady zaliczania gruntów leśnych do lasów ochronnych regulowane były wyłącznie w art. 11 tej ustawy. Oznacza to, że określone w art. 11 ustawy przesłanki zaliczania do lasów ochronnych mogły być spełnione nie tylko na datę wejścia w życie ustawy tj. 1 lipca 1982 r., ale do dnia 31 grudnia 1991 r., do czasu nowelizacji art. 11 ustawą o lasach. Określone w art. 11 ustawowe przesłanki zaliczania do lasów ochronnych miały charakter samodzielny i nie wymagały wydawania indywidualnego aktu w tej kwestii (tak uchwała NSA w składzie 5 sędziów z dnia 4 marca 1966r., OPK 1/96). Tym samym, aby doszło do zaliczenia do lasów ochronnych istotny był stan faktyczny jaki mógł się ukształtować się w tym okresie czasu tj. od 1 lipca 1982 r. do 31 grudnia 1991 r. Na tej podstawie zakwestionowano, aby wskazane we wniosku o wznowienie okoliczności miały dla sprawy istotny charakter, a taką cechę, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., powinny mieć nowe okoliczności i dowody stanowiące podstawę wznowienia. Stanowisko to zostało powielone przez Ministra w zaskarżonej decyzji, a Sąd I instancji wskazał na związanie oceną wynikającą z prawomocnego wyroku, przepis art. 170 p.p.s.a. również nie został jednak objęty zarzutami skargi kasacyjnej. W tych okolicznościach nie mogły odnieść skutku samodzielnie postawione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., regulują one bowiem samo rozstrzygnięcie Sądu I instancji, które zależy od uprzedniej oceny legalności kontrolowanej decyzji pod względem jej zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania. Analogicznie, nie jest wystarczające postawienie pod adresem organu II instancji zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.