I OSK 1710/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant st. asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 384/14 w sprawie ze skargi W. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 384/14 oddalił skargę W. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] kwietnia 2013 r. Komendant Miejski Policji w P. wystąpił z wnioskiem o zwolnienie post. W. W. - kursanta O. Komendy Miejskiej Policji w P., ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.). Przedmiotowy wniosek uzasadniony został usunięciem policjanta ze szkolenia i wyłączeniem ze stanu słuchaczy szkolenia zawodowego podstawowego oraz nieprzerwanym przebywaniem na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. Wskazano, że policjant otrzymuje wynagrodzenie pomimo, że nie pełni służby, a jego postępowanie uchybia zasadom sprawiedliwości społecznej. Po dokonaniu analizy materiałów sprawy Komendant Wojewódzki Policji w P. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia wymienionego policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w piśmie z dnia 20 maja 2013 r. wydał opinię w przedmiotowej sprawie wskazując, że zebrany dotychczas materiał nie daje podstawy zwolnienia policjanta ze służby. Pismem z dnia 21 czerwca 2013 r. W. W. złożył stosowne wyjaśnienia. Wskazał, że uległ wypadkowi podczas odbywania szkolenia zawodowego podstawowego w Szkole Policji w P., nie uzyskał zaliczenia oraz nie został dopuszczony do egzaminu z przedmiotu "przygotowanie do użycia broni palnej", co skutkowało egzaminem komisyjnym. Opisał też swoje wątpliwości związane z przebiegiem egzaminu komisyjnego, stwierdził, że wynik egzaminu komisyjnego powinien być dla niego pozytywny, dlatego nieukończenie szkolenia podstawowego nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych i nie powinno być zarzutem w niniejszym postępowaniu. Stwierdził również, że błędne rozpoznanie urazu, któremu uległ 23 sierpnia 2012 r., spowodowało jego pogłębienie się i konieczność dokonania zabiegu operacyjnego oraz długotrwałej rehabilitacji. Wniósł o wycofanie się z zamiaru zwolnienia go z Policji i ponowne skierowanie na kurs podstawowy, po zakończonym leczeniu. Komendant Wojewódzki Policji w P. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. zwolnił post. W. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem 31 lipca 2013 r. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż post. W. W. nie realizując żadnych obowiązków służbowych z powodu usunięcia ze szkolenia podstawowego, przebywając na długotrwałym zwolnieniu lekarskim (283 dni) w pełni korzysta z przysługujących mu praw. Ponadto nie posiada on wiedzy i umiejętności niezbędnych do realizacji zadań służbowych, wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Podkreślił również, że warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko służbowe jest ukończenie przez policjanta szkolenia zawodowego podstawowego, zaś w świetle obowiązujących przepisów nie kieruje się ponownie na szkolenie policjanta usuniętego ze szkolenia podstawowego. Skoro zatem policjant nie uzyskał i nie uzyska kwalifikacji zawodowych koniecznych do dalszego pełnienia służby, to jego dalsze pozostawanie w służbie należy uznać za bezcelowe. Na podstawie art. 108 § 1 Kpa wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby. W odwołaniu od powyższej decyzji W. W. podkreślił, że przebywanie przez niego na zwolnieniu lekarskim jest ściśle związane z wypadkiem podczas wykonywania obowiązków służbowych. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie W. W. w służbie narusza jej ważny interes. W ocenie organu II instancji, niezaprzeczalnym pozostaje, że sytuacja W. W. wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce. W kontekście zagrożenia zjawiskami przestępczymi szczególne znaczenie posiada bowiem funkcjonowanie pionu służby prewencyjnej - do czego przyczynia się każdy policjant. W. W. mimo rocznego stażu służby nie ukończył szkolenia podstawowego, co pozwoliłoby mu posiąść umiejętności i wiedzę niezbędną do realizacji zadań służbowych wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Organ wskazał, że rozkazem Komendanta Szkoły Policji w P. nr [...] z dnia [...] września 2012 r. ww. został usunięty ze szkolenia i wyłączony ze stanu słuchaczy szkolenia zawodowego podstawowego z powodu nieuzyskania zaliczenia przewidzianego w programie szkolenia zawodowego podstawowego. W przywołanym rozkazie nr [...] jako termin stawienia się policjanta w jednostce macierzystej wskazano dzień 25 września 2012 r. Od tego też dnia, aż do dnia zwolnienia ze służby, policjant przedkładał zaświadczenia lekarskie o niezdolności do służby. Zdaniem organu II instancji, powyższa sytuacja rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Brak przeszkolenia zawodowego oraz ograniczenia wynikające ze stanu zdrowia powodują, że zadania, które powinny być przydzielone W. W., z konieczności obciążają innych policjantów. Może to rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkuje obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy. W. W. nie ukończywszy przeszkolenia podstawowego i nie realizując nałożonych na niego obowiązków w pełni korzysta ze szczególnych uprawnień przysługujących policjantom. W ocenie organu II instancji, przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego. Niewątpliwie bowiem w ważnym interesie służby leży, aby nie pozostawał w stosunku służbowym policjant, który nie posiada jakichkolwiek kwalifikacji zawodowych (w związku z czym, stosownie do art. 34 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, nie może być mianowany na stanowisko służbowe, a także nie może wypełniać podstawowych czynności policjanta), nie może ich - w świetle obowiązujących przepisów - nabyć, a dodatkowo przebywa na zwolnieniu lekarskim. W odniesieniu do argumentów poniesionych w odwołaniu Komendant stwierdził, że nie jest rolą organów administracji właściwych do rozpatrywania niniejszej sprawy ponowne badanie okoliczności nieuzyskania przez kursanta zaliczenia przewidzianego w programie szkolenia zawodowego podstawowego, zwłaszcza, że okoliczności tej sprawy zostały już zbadane w ramach postępowania skargowego przez Komendanta Szkoły Policji w P. Komendant Główny Policji nie zaprzeczył, że przebywanie W. W. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim może mieć związek z urazem, jakiego ww. doznał w dniu 23 sierpnia 2012 r. podczas odbywania szkolenia zawodowego podstawowego. W ocenie organu, fakt ten nie może jednak skutkować dalszym bezterminowym pozostawaniem w służbie policjanta nieposiadającego żadnych kwalifikacji zawodowych, i tak już przez ponad 10 miesięcy niewykonującego jakichkolwiek czynności służbowych. Co do wniosku strony zawartego w piśmie z dnia 21 czerwca 2013 r., jak również opinii Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] z dnia 20 maja 2013 r., o ponowne skierowanie policjanta na kurs podstawowy, organ podkreślił, że działania takiego w sposób bezpośredni zabraniają przepisy obowiązującego w tym zakresie prawa (§ 46 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji /Dz. U. Nr 126, poz. 877, z późn. zm./), i nawet zarzut naruszenia przepisów wewnątrzpolicyjnych nie może stanowić argumentu dla naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisany wyżej rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji W. W. podniósł, iż organ nie wziął pod uwagę przyczyn nieukończenia przez niego szkolenia podstawowego. Tymczasem powody nieukończenia szkolenia mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazał, iż uległ wypadkowi podczas pobytu na szkoleniu w Szkole Policji w P., co potwierdza wpis w protokole powypadkowym nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Następnie wziął udział w egzaminie, mimo że jego stan zdrowia nie pozwalał na przystąpienie do niego. Powoływanie się przez organy Policji na złożone przez niego oświadczenie o gotowości przystąpienia do egzaminu nie ma przy tym znaczenia o tyle, że nie postawiono mu w tym zakresie wyboru i nie wskazano możliwości późniejszego ponownego przystąpienia do szkolenia, czy do samego egzaminu. W sytuacji, gdy stan zdrowia nie pozwalał na przystąpienie do egzaminu, wynik tego egzaminu nie mógł stanowić podstawy do wydania dnia [...] września 2012 r. przez Szkołę Policji w P. rozkazu nr [...] usuwającego go ze szkolenia i wyłączającego ze stanu słuchaczy szkolenia zawodowego podstawowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, Sąd uznał za niezasadny. Wskazał, że W. W. nie ukończył szkolenia zawodowego podstawowego, na które został skierowany do Szkoły Policji w P. Tym samym nie uzyskał kwalifikacji zawodowych niezbędnych do samodzielnego pełnienia służby. Komendant Szkoły Policji w P. rozkazem nr [...] z dnia [...] września 2012 r. usunął ze szkolenia i wyłączył ze stanu słuchaczy kursu zawodowego skarżącego z powodu nieuzyskania zaliczenia przewidzianego w programie szkolenia zawodowego podstawowego. Zgodnie z rozkazem, dzień 25 września 2012 r. wyznaczono jako termin stawienia się funkcjonariusza w jednostce macierzystej. Skarżący nie stawił się w jednostce i od tego dnia przedkładał zwolnienia lekarskie. Z analizy absencji chorobowej wynika, że od dnia 25 września 2012 r. do dnia 4 lipca 2013 r. (ostatnie dostarczone zwolnienie lekarskie) funkcjonariusz nieprzerwanie przebywa 283 dni na zwolnieniach lekarskich wystawianych przez lekarzy różnych specjalności: lekarza rodzinnego, lekarza chorób wewnętrznych, lekarza ortopedy, lekarza specjalisty chirurgii urazowej i ortopedii. W ocenie Sądu, nie ma racjonalnych podstaw do zakwestionowania stanowiska organów, że długotrwała nieobecność skarżącego w służbie dezorganizuje pracę Komendy Miejskiej Policji w P.. Oczywistym bowiem jest, że zadania nałożone na Policję w czasie absencji chorobowej skarżącego musiały być realizowane przez pozostałych funkcjonariuszy. Taka zaś sytuacja nie mogła pozostawać bez wpływu na działalność tej jednostki. Utrzymywanie takiego stanu nie leży w interesie społecznym (w interesie służby). Dla dobra służby nie jest też bez znaczenia, czy funkcjonariusz posiada odpowiednie przygotowanie zawodowe. Przygotowania takiego skarżący nie uzyskał i jak wykazuje organ powołując się na przepis § 46 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2007 r. policjanta usuniętego ze szkolenia podstawowego nie kieruje się ponownie na szkolenie. Sąd zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, iż poza kompetencjami organów właściwych do rozpatrywania niniejszej sprawy jest badanie okoliczności nieuzyskania przez skarżącego zaliczenia przewidzianego w programie szkolenia zawodowego podstawowego. Wprawdzie skarżący podnosi, że powodem niezaliczenia był stan zdrowia po przebytym urazie, jednakże na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie stwierdził on, że prośbę o egzamin komisyjny argumentował formułką odwołującą się do braku wiedzy. Przedstawiona w sprawie opinia Zarządu Wojewódzkiego NSZZ policjantów podlega ocenie organu, lecz nie była dla niego wiążąca. Sąd uznał, że w tej sprawie nie można zarzucić organom, iż skorzystały z możliwości rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Żadne bowiem istotne fakty nie przemawiały za tym, aby w przyjętym stanie faktycznym sprawy interes strony był ważniejszy od dobra formacji, której skarżący był funkcjonariuszem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W. W. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Wobec zaskarżonego orzeczenia skarżący kasacyjnie sformułował następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez pominięcie w rozstrzygnięciu związku pomiędzy przebywaniem przez W. W. na zwolnieniu lekarskim a także niezdaniem przez niego egzaminu, z wypadkiem, jakiemu uległ podczas szkolenia, jak również poprzez nierozważenie przyczyn, dla których w czasie samego egzaminu W. W. nie przebywał na zwolnieniu lekarskim, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7 i art. 108 K.p.a., c) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich stawianych w skardze zarzutów, w tym w szczególności zarzutu naruszenia art. 7 oraz art. 108 K.p.a.; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędną jego interpretację polegającą na uznaniu, że fakt pobierania przez funkcjonariusza Policji świadczeń podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim w związku z doznanym wypadkiem w służbie stanowi ważny interes służby, pozwalający na zwolnienie z niej skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powielono argumentację przedstawioną w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji. O naruszeniu art. 141§4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wprawdzie czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku jest dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy oraz ma charakter sprawozdawczy i nie może wpływać na rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to jednak podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa stanowi tylko uzasadnienie spełniające warunki określone ustawą. W literaturze przyjmuje się, że szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów (...). W uzasadnieniu powinno się znaleźć ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisu w odniesieniu do określonej sprawy. W uzasadnieniu powinna zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wyd. Prawn. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 452-453). Prawidłowe uzasadnienie wyroku powinno także zawierać ustalenie stanu faktycznego oraz odniesienie się do zarzutów zawartych w skardze pod adresem zaskarżonego aktu, o ile dotyczą one istoty sprawy. Uwzględniając funkcje realizowane przez uzasadnienie wyroku, w tym zwłaszcza znaczenie jego funkcji perswazyjnej oraz funkcji kontroli trafności podjętego rozstrzygnięcia, za oczywiste uznać należy to, że uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby jednoznacznie wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone działanie/zaniechanie organu administracji za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy wojewódzki sąd administracyjny nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ograniczenie się w uzasadnieniu wyroku do powołania przepisu prawnego bez jednoczesnego gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić opisu przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty przez sąd kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji przyjęty kierunek rozstrzygnięcia sprawy. O naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że powołany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 publ. ONSAiWSA 2010/3/39), a także, gdy wskazana wada uzasadnienia jest na tyle istotna, że może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1479/09, publ. CBOSA). Oznacza to, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji nie będzie poddawało się takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyroki NSA: z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13 publ. CBOSA). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z punktu widzenia przedstawionych uwag, uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji wyjaśnia w sposób, w jaki powinno to czynić powody, dla których uznano że kontrolowane rozkazy personalne są zgodne z prawem. Podkreślenia w niniejszej sprawie wymagało, że rozkaz o usunięciu policjanta ze szkolenia nie jest decyzją administracyjną i nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Zaniechanie jego oceny w uzasadnieniu wyroku nie stanowi naruszenia art. 141§4 P.p.s.a. Skierowanie na szkolenie lub usunięcie ze szkolenia jest wyrazem stosunków wynikających z podległości służbowej. Podporządkowanie wynikające z podległości służbowej jest szczególną formą funkcjonowania służb mundurowych, która wpływa na racjonalne działanie tych służb i umożliwia efektywność działania służb. Podstawą prawną skierowania na kurs podstawowy w ramach służby przygotowawczej było rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19.06.2007r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji. W myśl wspomnianego rozporządzenia po przyjęciu do służby policjant kierowany jest na szkolenie podstawowe w jednostce szkoleniowej Policji. Wszelkie rozstrzygnięcia dotyczące szkolenia mają postać rozkazu personalnego. Wzorem dla stosunków zewnętrznych w administracji jest decyzja administracyjna, natomiast dla stosunków wewnętrznych – polecenie służbowe. Brak jest podstaw aby akty wewnętrzne, wydawane przez przełożonych w stosunku do podwładnych uznać za inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W takich przypadkach nie ma odniesienia do kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozkaz personalny jest wtedy decyzją administracyjną, gdy jego istotą nie są wyłącznie stosunki służbowe wynikające z podporządkowania podwładnych wobec przełożonych. Ustawodawca wyraźnie stwierdza kiedy stosuje się w stosunkach służbowych kodeks postępowania administracyjnego. Rozkaz personalny, który jest jednocześnie decyzją administracyjną jest aktem posiadającym odpowiednią formę prawną i zawierającym konsekwencje stosowanej normy prawnej w sprawie indywidualnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonego podmiotu, skierowanym na zewnątrz. Zgodzić należało się z sądem I instancji, iż fakt usunięcia ze szkolenia, czas pozostawania na zwolnieniu lekarskim czyniło zasadnym przyjęcie iż zwolnienia ze służby wymagał ważny interes służby(art.41ust.2pkt.5 ustawy o policji), który jednocześnie uprawniał do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności takiej decyzji(art.108 §1 kpa). Nie mogło mieć w sprawie żadnego znaczenia, że skarżący urazu doznał na służbie skoro długotrwała absencja chorobowa(niezależnie od przyczyny) dezorganizuje pracę Komendy Miejskiej Policji, pozostali funkcjonariusze oprócz należących do nich zadań muszą wykonywać obowiązki za nieobecnego. Zgodzić należy się ze stanowiskiem wyrażonym przez organ odwoławczy, iż w kontekście zagrożenia zjawiskami przestępczymi szczególnego znaczenia nabiera funkcjonowanie pionu służby prewencyjnej, do czego przyczynia się każdy przydzielony doń policjant. Nieukończenie przez funkcjonariusza szkolenia podstawowego czyniło w konsekwencji niemożliwym przyjęcie, że posiadł umiejętności i wiedzę, niezbędną do realizacji zadań służbowych. W ważnym interesie służby zaś leży, aby pozostający w stosunku służbowym funkcjonariusze posiadali kwalifikacje zawodowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro nie podlegał kognicji sądu rozkaz o usunięciu ze szkolenia, w tym przyczyny będące podstawą jego wydania nie mogła mieć w sprawie wiążącego znaczenia opinia Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...], która z wadliwością usunięcia ze szkolenia wiązała nieprawidłowości w kwestionowanych i podlegających kognicji sądowoadministracyjnej orzeczeniach o zwolnieniu ze służby. W świetle powyższych rozważań za niezasadne uznać należało zarówno sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego jak prawa materialnego. Skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184P.p.s.a.