II SA/Po 663/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. H. na czynność Starosty z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków odrzucić skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2008 r. (znak: [...], zwaną dalej "decyzją z 2008 r.") Starosta (zwany dalej "Starostą") zatwierdził uproszczony plan urządzania lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa położonych na terenie wsi [...] na okres od [...].01.2008-[...].12.2017 bez zmian. Pismem z dnia [...] października 2013 r. (k. 148 akt administracyjnych) Starosta powiadomił A. i W. H. oraz P. H. (zwanego dalej "Skarżącym") o zmianach w danych ewidencyjnych w obrębie [...] nr [...], jednostce ew. [...] – obszar wiejski, dotyczących: podmiotów ewidencyjnych, działek, opisów budynków, opisów lokali, osób władających gruntami. Powodem dokonanych zmian był fakt wydania decyzji z 2008 r. Pismem z dnia [...] września 2013 r. (k. 172 akt administracyjnych) pełnomocnik Skarżącego – r. pr. P. W. wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik wniósł o zmianę danych w ewidencji gruntów i budynków dot. działek nr [...], w ten sposób, że grunty te zostaną oznaczone w dokładnie taki sam sposób, w jaki były oznaczone przed aktualizacją danych tj. wyłącznie jako grunty (użytki) rolne. Zarzucono Staroście naruszenie: 1) art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zmianami, zwanej dalej "p.g.k.") oraz § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 ze zmianami, zwanego dalej "rozporządzeniem") w związku z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zmianami, zwanej dalej "u.l.") poprzez wprowadzenie zmiany gruntów i budynków na podstawie decyzji administracyjnej obarczonej wadą powodującą jej nieważność, ewentualnie uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego względnie na podstawie innego aktu z zakresu administracji publicznej, wydanego z rażącym naruszeniem prawa; 2) § 47 ust. 1 rozporządzenia w związku z art. 20 ust. 2 u.l. poprzez dokonanie aktualizacji danych ewidencyjnych dopiero po niespełna pięciu latach od daty wydania decyzji z 2008 r., podczas gdy te dane powinny zostać zaktualizowane niezwłocznie. Pismem z dnia [...] października 2013 r. pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z 2008 r. Następnie, pismem z dnia [...] października 2013 r. została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "na akt Starosty z [...].10.2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonego planu urządzania lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa". Poza tym, Skarżący w dniu [...] października 2013 r. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na czynność materialno-techniczną Starosty z dnia [...] sierpnia 2013 r., która została zaskarżona w całości. Zarzuty podniesione w skardze mają tożsamą treść jak zarzuty przedstawione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie postępowania dowodowego z dokumentu. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja z 2008 r. nie jest decyzją administracyjną, a więc nie mogła stanowić podstawy do wprowadzenia zmian danych w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym, wprowadzone zmiany, w ocenie pełnomocnika Skarżącego są bezskuteczne. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Starosty – r. pr. I. O. wniosła o jej oddalenie w całości, dopuszczenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uznano zarzuty Skarżącego za niezasadne. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie z uwagi na toczące się równolegle postępowania sądowoadministracyjne (II SA/Po [...]) i nieważnościowe względem decyzji z 2008 r. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1301/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję z 2008 r. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3048/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, które nastąpiło w wyroku z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 943/16. Tutejszy Sąd w powołanym wyroku prawomocnie oddalił skargę na decyzję z 2008 r. Na tej podstawie, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podjął zawieszone postępowanie ze skargi na zawiadomienie z 2013 r. Dodatkowo, sprawę zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Po [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a."). Kwalifikacji wymaga zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych, będące przedmiotem sporu. Mając na względzie kognicję sądów administracyjnych wskazaną w art. 3 § 2 p.p.s.a., pozostaje rozstrzygnąć, czy zaskarżone zawiadomienie jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. tj. czynnością inną niż określone w pkt 1-3 akty lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd podjął niniejsze orzeczenie na podstawie następującej argumentacji. Na początku warto zwrócić uwagę, że decyzja z 2008 r. została uznana prawomocnie przez tut. Sąd za odpowiadającą prawu (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 943/16, https://cbois.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). W tym miejscu należy podkreślić treść art. 170 p.p.s.a.: "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby." Korelacja jaka zachodzi pomiędzy decyzją z 2008 r., a zawiadomieniem będącym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, na którą wskazuje także pełnomocnik Skarżącego prowadzi do wniosku, że wobec prawomocnego oddalenia skargi na tę decyzję z 2008 r., skutki należy wywodzić także w sprawie ze skargi na zawiadomienie. Zapisy uproszczonego planu urządzenia lasu uzyskują moc obowiązywania po jego zatwierdzeniu przez właściwy organ administracji publicznej (art. 22 ust. 2 u.l.). Skutek jaki wywołuje zatwierdzenie uproszczonego urządzenia lasu dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, bowiem nadanie przez zatwierdzenie mocy obowiązywania przesądza o prawach i obowiązkach właścicieli lasów położonych na terenie objętym tym planem, determinując tym samym uprawnienia w sferze wykonywania prawa własności. Plan ten stanowi organicznie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, a ponadto może być przedmiotem nałożenia na Skarżącego określonych obowiązków w trybie art. 24 u.l. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że decyzja z 2008 r. podjęta na podstawie art. 22 ust. 2 u.l. wprowadza zmiany w zakresie urządzenia lasu (k. 63 akt administracyjnych). Informacja przesłana Skarżącemu w związku z wydaną decyzją z 2008 r., będąca przedmiotem sporu tj. zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych ma charakter jedynie informacyjny. Na tej podstawie Skarżący może zapoznać się z nowy stanem faktycznym jaki zaistniał w wyniku wydanej decyzji z 2008 r. Sąd w składzie orzekającym przypomina, że decyzja z 2008 r. została uznana przez tut. Sąd za czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wyrok ten został następnie uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny, jednakże z uwagi na nieważność postępowania sądowego. Żadna inna kwestia nie była przedmiotem rozpoznania przez Sąd II instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, tut. Sąd prawomocnie oddalił skargę, uznając inkryminowany akt za odpowiadający prawu. W myśl powołanego już art. 170 p.p.s.a., Sąd w składzie orzekającym jest związany treścią tego wyroku przyjmując wszelkie konsekwencje, jakie z niego wynikają. Zawiadomienie o zmianie w danych ewidencyjnych wysłane na podstawie § 49 rozporządzenia, będące istotą sporu nie jest czynnością z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. np. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 r, sygn. akt III SA/Kr 846/13, podobnie także postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1166/12, postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Go 705/13, CBOSA). Niniejsza konstatacja wynika z tego, że zawiadomienie nie kreuje żadnych praw ani obowiązków, ani żadnego innego skutku prawnego, wymagającego ochrony interesów Skarżącego. Aby można było traktować o czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. muszą być spełnione kumulatywnie następujące warunki: czynność 1) nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym; 2) musi mieć charakter publicznoprawny; 3) musi być skierowana do indywidualnego podmiotu; 4) musi dotyczyć obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa rozumianych jako bezpośrednio wynikające z przepisów prawa obowiązki lub uprawnienie tego podmiotu, do którego skierowany jest akt (A. Kabat [w;] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", (red.) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2009, s. 29 i n.). Zaskarżone zawiadomienie nie spełnia ostatniego kryterium. Jedynie zatwierdzenie uproszczonego planu przez Starostę w drodze decyzji z 2008 r. wywołało inkryminowany skutek. Tego skutku nie można wywodzić z zawiadomienia podjętego na podstawie § 49 rozporządzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno założenie ewidencji, jak i dokonywanie w niej zmian następuje w drodze czynności technicznych. Tylko odmowa dokonania zmian w ewidencji wymaga wydania decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1353/10, CBOSA). Na tej podstawie, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone zawiadomienie podjęte na podstawie § 49 rozporządzenia nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a wniesienie skargi należy uznać jako niedopuszczalne, co stanowi przesłankę do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.