I OZ 937/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. i innych na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 października 2007r., sygn. akt II SA/Sz 868/07 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Z. z dnia [...], Nr [...] w sprawie ze skargi K. K. i innych na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz zezwolenia na ułożenie i przeprowadzenie odcinka kolektora oraz zajęcia pasa gruntu na czas robót postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE K. K. i inni złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz zezwolenia na ułożenie i przeprowadzenie odcinka kolektora oraz zajęcia pasa gruntu na czas robót wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 października 2007r., sygn. akt: II SA/Sz 868/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Z. z dnia [...], Nr [...], wskazując, że rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie jest równoznaczne z badaniem zgodności z prawem decyzji, a zatem nie może się opierać na merytorycznej ocenie zaskarżonej decyzji. W związku z tym uzasadnienie skarżących, że zaskarżona decyzja jest nieważna, nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji. Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zażalenie złożyli K. K. i inni, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o złożenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zawiadomienia do Prokuratora Okręgowego w S. o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 231 i 296 k.k. W uzasadnieniu wskazano, że Zakład [...] Sp. z o.o. chce wykonać roboty budowlane na cudzym terenie na podstawie nieważnej decyzji administracyjnej, co jest samowolą. Podniesiono, że Zakład ten dysponował projektem budowy kolektora pomijającym grunt skarżących, lecz do takiej budowy nie przystąpił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Artykuł 61 § 3 powołanej powyżej ustawy przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, iż skarżący nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie jest równoznaczne z badaniem zgodności z prawem tej decyzji, bowiem o tym Sąd orzeknie na rozprawie rozpoznając skargę skarżących. Zważyć należy, że samo powołanie się na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi pewne skutki prawne, nie daje podstawy do ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 powołanej ustawy, ponieważ nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Każda bowiem decyzja wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że żądanie przez skarżących złożenia zawiadomienia do Prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na podstawie przepisów kodeksu karnego, nie należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z czym zarzut ten nie mógł być przedmiotem rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.