IV SAB/Wr 326/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 23 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2019/2021 postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z [...] I.K. (dalej: skarżąca) wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy [...]. Zarządzeniem z 15 września 2020 r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia z dnia [...] na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w skardze, w terminie 7 dni od dnia doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżąca nie usunęła w/w braku formalnego skargi. Natomiast pismem z 13 października 2020 r. cofnęła skargę (wniosła o jej usunięcie). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. traktuje, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania - od 1 czerwca 2017 r. - wyczerpanie środków zaskarżenia następuje więc poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z treści powołanych przepisów wynika, że jednym z warunków formalnych, który musi zostać spełniony przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, tj. wniesienie ponaglenia do właściwego organu. Dopiero wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) otwiera skarżącym drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego. Co więcej, skarżący powinien wykazać, że wyczerpał tryb przewidziany dla skargi na bezczynność, tj. że wystąpił do organu z ponagleniem w trybie art. 37 k.p.a. Ponaglenie jest więc warunkiem formalnym skargi a jego brak powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego /dalej: NSA/ z 14 lutego 2020 r., I OZ 33/20; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie do uzupełnienia braków skargi skarżąca otrzymała 9 października 2020 r. Tym samym termin do wykonania wezwania upływał 16 października 2020 r. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się do złożonego przez skarżącą oświadczenia o cofnięciu skargi należało podkreślić, że nie mogło ono wywołać zamierzonych skutków prawnych, prowadzących do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Wniesiona przez skarżącą skarga dotknięta była bowiem brakiem formalnym, który pozostał nieusunięty nawet pomimo skierowania do niej stosownego wezwania. Cofnąć skutecznie można zaś jedynie taką skargę, która pozbawiona byłaby jakichkolwiek braków formalnych i fiskalnych (por. postanowienia NSA z 4 lipca 2013 r., I OZ 545/13; z 14 czerwca 2013 r., I OZ 470/13 i 25 kwietnia 2012 r., II OSK 928/12; dostępne: j/w).