II GZ 404/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2552/17 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o dopuszczenie do egzaminu notarialnego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2552/12, odrzucił wniosek A.B. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o dopuszczenie do egzaminu notarialnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 218 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 13 kwietnia 2018 r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia prawidłowo wypełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Następnie Sąd przywołał regulacje z art. 85 - art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) i stwierdził, że skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi nie zakreślają terminu, w jakim można wystąpić z takim wnioskiem. Wniosek ów jest więc z tego powodu niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu, dotyczy bowiem przywrócenia terminu, któremu skarżący nie uchybił. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero wówczas bowiem czynność taka staje się bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Negatywne skutki o jakich mowa w art. 86 § 2 p.p.s.a. to takie, których nie można usunąć w inny sposób niż w drodze przywrócenia terminu (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015 r., s. 472). Wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, któremu skarżący nie uchybił należy uznać za niedopuszczalny z mocy samej ustawy (art. 88 p.p.s.a.) i z tej przyczyny za podlegający odrzuceniu. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Skarżący złożył bowiem wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, któremu to skarżący nie mógł uchybić, jak trafnie stwierdził to Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Stosownie bowiem do treści art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W związku z powyższym, złożony przez skarżącego wniosek był niedopuszczalny w rozumieniu art. 88 p.p.s.a., co trafnie stwierdził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.