II SAB/Po 94/22

SENTENCJA Dnia 29 września 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2022 roku sprawy ze skargi H. T. i A. T. – wspólników spółki cywilnej H. s.c. z siedzibą w O. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do rozpoznania wniosku z dnia 14 lutego 2022 r. w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca, II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu powyższego wniosku, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, V. w pozostałym zakresie skargę oddala. UZASADNIENIE W dniu 14 lutego 2022 r. H. T. i A. T., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą H. s.c. H. i A. T., wystąpili do Wojewody przez portal praca.gov.pl z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca M. R., obywatela P. , na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tego samego dnia złożona została także korekta wniosku. W dniu 3 marca 2022 r. (wpływ do organu 7 marca 2022 r.) wnioskodawcy uzupełnili wniosek przesyłając oryginały dokumentów, które załączone zostały do wniosku w formie skanów, w postaci oświadczenia podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi oraz pełnomocnictwa. W piśmie procesowym z 25 marca 2022 r. (wpływ do organu 28 marca 2022 r.) skarżący wystąpili do tut. Sądu ze skargą na bezczynność Wojewody w sprawie wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na pracę, zarzucając naruszenie: 1) art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") polegające na uchylaniu się od obowiązku załatwienia sprawy w ustawowym terminie, 2) art. 8 § 1 K.p.a. polegające na działaniu wbrew przepisom prawa, co powoduje utratę zaufania do władzy publicznej, 3) art. 12 § 1 K.p.a. polegające na pozostawaniu w bezczynności w sytuacji, gdy organ powinien działać wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, 4) art. 35 § 2 i 3 K.p.a. polegające na pozostawaniu w bezczynności w sytuacji, gdy w przypadku wniosku niezawierającego braków formalnych organ powinien załatwić sprawę niezwłocznie. Natomiast w przypadku sprawy wymagającej wszczęcia postępowania wyjaśniającego sprawa powinna być załatwiona nie później niż w ciągu miesiąca, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, 5) art. 36 § 1 w zw. z art. 14 § 1 K.p.a. polegające na niepoinformowaniu o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, jego przyczynach, jak też o nowym terminie w formie pisemnej. Skarżący wnieśli o: 1) wydanie zgodnej z prawem decyzji przez Wojewodę bez zbędnej zwłoki, 2) uwzględnienie wniesionej skargi w całości oraz zobowiązanie Wojewody do wydania odpowiedniej decyzji w zakreślonym terminie, 3) stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") odpuszczenia się bezczynności przez organ administracji publicznej rozpoznający skargę w I instancji, 4) stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. bezczynności Wojewody z rażącym naruszeniem prawa, 5) orzeczenie na podstawie art. 149 § 1b P.p.s.a. o istnieniu obowiązku organu do wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 6) przyznanie na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 7 P.p.s.a. od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej do wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, stosownie do art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest kwoty [...]zł, na podstawie art. 200 P.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wojewoda pozostaje w bezczynności. Jednocześnie zaniechał realizacji obowiązku zawiadomienia o niezałatwienia sprawy w terminie i podania przyczyny zwłoki. Najczęstszą przyczyną bezczynności organu, która wielokrotnie była podnoszona w kontakcie z urzędem, to wzrost ilości prowadzonych spraw przy ograniczonych zasobach kadrowych. Sytuacja taka trwa już od wielu lat, a organ miał czas, aby dostosować się do istniejącej sytuacji. Skarżący podnieśli także, że każdy miesiąc opóźnienia w wydaniu decyzji stanowi stratę dla ich przedsiębiorstwa. Brak jest przy tym możliwości zalegalizowania pracy cudzoziemca w inny sposób, jak przez uzyskanie zezwolenia na pracę, gdyż nie jest on objęty procedurą uproszczoną, jak m.in. obywatele Ukrainy. Każdy miesiąc opóźnienia skarżący wyceniają na [...] zł. Wojewoda wezwaniem z 31 marca 2022 r. wystąpił do wnioskodawców o uzupełnienie braków formalnych wniosku, przez przedłożenie oryginałów ostatniej strony wniosku, pełnomocnictwa oraz oświadczenia podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, w terminie 7 dni pod rygorem jego pozostawienia bez rozpoznania. W tym samym dniu, to jest 31 marca 2022 r., Wojewoda wydał dla wnioskodawców zezwolenie typ A, nr [...], na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie procesowym z 19 kwietnia 2022 r. Wojewoda wniósł o jej nieuwzględnianie. W uzasadnieniu organ ten podał, że ograniczone zasoby kadrowe Oddziałów Legalizacji Zatrudnienia oraz ilość prowadzonych postępowań nie dają możliwości terminowego załatwiania spraw. Nadmiernie obciążeni pracownicy angażowani są ponadto w dodatkowe czynności związane z udzielaniem pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Nie załatwienie sprawy w terminie miesiąca od złożenia wniosku nie jest skutkiem lekceważenia obowiązujących przepisów, czy braku świadomości ciążących na Wojewodzie obowiązków, ale wynikiem lawinowego i stale utrzymującego się wzrostu ilości składanych wniosków, a także sytuację związaną z COVID-19. Czynności w sprawie podjęte zostały w możliwie najkrótszym terminie. Organ powołał się także na orzecznictwo dotyczące stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i zasądzenia określonej sumy pieniężnej. Stwierdził, że skarżący nie wykazali i nie uzasadnili, aby doznali jakiegoś uszczerbku (krzywdy, straty) w związku z działaniem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga w części zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jako że skarżący uczynili przedmiotem skargi bezczynność Wojewody zaistniała przesłanka do zastosowania tego przepisu. Jak stanowi przy tym art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Jest to odstępstwo od zasady jawnego rozpoznawania spraw, wyrażonej w art. 10 P.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Zakres sądowej kontroli sprowadza się wówczas do oceny, czy dana sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze wydania określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego bądź podjęcia czynności materialno-technicznej oraz czy ich wydanie nastąpiło w ustawowo przewidzianym terminie. W myśl art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (§ 2). Złożona do tut. Sądu skarga nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia, co wymagane jest – co do zasady – w świetle art. 53 § 2b P.p.s.a. Nie stanowiło to jednak przesłanki jej odrzucenia, bowiem zgodnie z art. 10a pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1100 ze zm., dalej: "u.p.z.") przepisów art. 37 K.p.a. nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 88a-88m tej ustawy, na co słusznie zwrócili uwagę skarżący. W dalszej kolejności zauważyć trzeba, że w sytuacji, gdy przed rozpoznaniem przez Sąd sprawy – a już po wniesieniu skargi na bezczynność – wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został załatwiony i wydano skarżącym zezwolenie na pracę, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wojewody do rozpoznania tego wniosku jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Wydanie przez organ decyzji przed datą wyrokowania przez sąd w przedmiocie bezczynności w tych okolicznościach skutkuje umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, jednak nie zwalnia to Sądu od zbadania i orzeczenia, czy w sprawie zaistniała bezczynność, a jeżeli tak, to czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego. Przechodząc zatem do oceny, czy w sprawie doszło do bezczynności Wojewody wskazać najpierw trzeba, że zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.z. do zadań tego organu należy wydawanie zezwoleń na pracę, o których mowa w art. 88 ust. 1 tej ustawy. Stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 1 u.p.z. zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi zaś art. 88a ust. 1 i ust. 2 u.p.z. zezwolenie na pracę jest wydawane na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, który to podmiot jest także jedyną stroną postępowania. Wskazać należy również na art. 88j ust. 1 u.p.z., w którym ustawodawca wymienia przypadki wydania decyzji o odmowie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Powyższe dowodzi, że w sprawach, których przedmiotem jest załatwienie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca obowiązują terminy procesowe określone w K.p.a. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwe najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości wyrażona w art. 12 K.p.a. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. W myśl art. 35 § 1-3 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Wskazać także należy, że w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Ostatnio podany obowiązek organu wynika z art. 36 § 1 i § 2 K.p.a. W analizowanej obecnie sprawie wniosek skarżących o udzielenie zezwolenia na pracę dla obywatela P. wraz z korektą złożony został do Wojewody 14 lutego 2022 r. i to od tego dnia na organie ciążył obowiązek podejmowania przewidzianych prawem czynności celem jego załatwienia. Załatwienie sprawy powinno nastąpić w terminie miesiąca od wpływu wniosku. Tymczasem wniosek ten został rozpoznany 1,5 miesiąca od daty jego wpływu. Wprawdzie wniosek skarżących zawierał braki formalne, jednak skarżący uzupełnili je samodzielnie w dniu 3 marca 2022 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że pierwsza czynność zmierzająca do załatwienia sprawy, jaka podjęta została przez Wojewodę, miała z kolei miejsce dopiero 1,5 miesiąca od daty wpływu podania inicjującego postępowanie, przy czym w okresie pomiędzy wpływem tego wniosku, a podjęciem tej czynności organ nie poinformował skarżących o przyczynie zwłoki oraz nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Organ dopuścił się zatem w okresie pomiędzy 14 lutego 2022 r. a 31 marca 2022 r. (data wezwania do uzupełnienia braków formalnych, jak również data wydania decyzji kończącej postępowanie) bezczynności w załatwieniu sprawy. Z bezczynnością mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie załatwia sprawy i nie informuje strony o przyczynie takiego stanu rzeczy. Sytuacja taka miała miejsce przez okres ponad miesiąca, gdzie organ dysponując wnioskiem strony o wydanie określonej decyzji nie przeprowadził nawet badania jego formalnej poprawności i kompletności. Odnosząc się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę zauważyć przyjdzie, że kwestie ewentualnych problemów kadrowych, dużej ilości spraw, znacznego obciążenia pracowników oraz wielości napływających wniosków nie wyłączają możliwości stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności. Stan bezczynności jest bowiem sytuacją obiektywną i jest konsekwencją niepodjęcia przez organ czynności procesowych w przepisanych ustawowo terminach. Nie oznacza to jednak, że okoliczności te nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie, czy przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. wyroki NSA z 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 2556/20, z 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1471/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wzrost ilości spraw do załatwienia musiał, w ocenie tut. Sądu, skutkować opóźnieniami w ich rozpoznaniu. Są to obiektywne trudności, które powodują przedłużenie toczących się postępowań i nie mogą umykać z pola widzenia przy ocenie działań organu administracji. Przezwyciężenie takich obiektywnych trudności może czasami wymagać zmian prawnych na co organ administracji nie ma wpływu i może co najwyżej sygnalizować konieczność dokonania takich zmian. Przeprowadzając ocenę charakteru stwierdzonej bezczynność Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru. Sąd miał na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. W orzecznictwie podkreśla się, że bezczynność organu będzie miała charakter rażący, gdy odpowiednio brak działania lub poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia (por. wyroki NSA z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18 oraz z 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2311/17, wyroki WSA w Krakowie z 23 lipca 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 67/19 oraz z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 73/19, CBOSA). Kwalifikując w rozpatrywanej sprawie stan bezczynności jako nienaruszający prawa w sposób rażący, Sąd uwzględnił, że stan bezczynności nie trwał szczególnie długo, ponadto, w jego przyczynach nie dopatrzył się znamion złej woli po stronie organu. Sąd wziął bowiem pod uwagę argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę, w której organ wskazał na znaczną ilość wpływających wniosków o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemców, a nadto przedstawił szczegółowo podejmowane działania w celu zapewnienia szybszego procedowania. Nie bez znaczenia pozostaje także i to, że wniosek skarżących wymagał usunięcia braków formalnych, co skarżący wprawdzie uczynili samodzielnie, lecz co miało miejsce po ponad dwóch tygodniach od złożenia wniosku do organu. Są to okoliczności, które nie chronią organu przed stwierdzeniem bezczynności, ale które mają wpływ na usprawiedliwienie zaistniałego stanu rzeczy. Odnosząc się do żądania skarżących w zakresie orzeczenia na podstawie art. 149 § 1b P.p.s.a. o istnieniu obowiązku organu do wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy zauważyć, że żądanie takie jest oczywiście niezasadne, gdyż sprawa dotyczy bezczynności organu w sprawie wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a nie sprawy o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż zezwolenia na pobyt czasowy Wojewoda udziela na pisemny, właściwie udokumentowany wniosek cudzoziemca, a niniejsza sprawa toczyła się na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Z tych też względów Sąd nie uwzględnił żądania w tym zakresie, oddalając skargę w tej części. W ocenie Sądu także oczekiwanie przez skarżących zasądzenia na ich rzecz sumy pieniężnej w kwocie [...]zł jest niezasadne. Przedmiotowy wniosek nie zawiera bowiem uzasadnienia, w którym strona skarżąca wskazałaby, w jaki sposób wyceniła wysokość straty wywołanej bezczynnością. Taki obowiązek chociaż nie wynika z przepisu prawa, to jednak aktywność Sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez skarżącą argumentacją (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 12 września 2018 r., sygn. akt I SAB/Bk 3/18, CBOSA). Ponadto zauważyć należy, że rozstrzygnięcie co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej bądź też zastosowania obu tych środków (art. 149 § 2 P.p.s.a.), powinno być w pierwszym rzędzie uwarunkowane celem skargi na przewlekłość, czy jak w niniejszej sprawie – bezczynność, którym jest doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W tym kontekście widzieć także należy dyscyplinowanie organu. Dopiero gdy sąd uzna, że dla realizacji powyższego celu nie wystarczy wymierzenie organowi grzywny, może przyznać skarżącemu sumę pieniężną. To, że przyznanie sumy pieniężnej ma charakter kompensacyjny nie podważa stanowiska, że może ona być przyznana tylko w sytuacji, gdy to przyznanie jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na przewlekłość (bezczynność) – zdyscyplinowania organu (zob. wyrok NSA z 16 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1163/16, CBOSA). Środek ten jako dodatkowa sankcja o charakterze dyscyplinująco-represyjnym powinien być stosowany w szczególnie widocznych i zawinionych przypadkach zwłoki organu, czy też wtedy, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie taką sytuację należy wykluczyć. W ocenie Sądu zastosowanie środków, o których mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. nie jest celowe bowiem Wojewoda żądaną decyzję wydał, a okres jego bezczynność nie był długi, jak również nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa. Dlatego, mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd nie uwzględnił żądania także w tym zakresie, oddalając skargę również w tej części. Podsumowując powyższe rozważania wskazać trzeba, że postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżących należało umorzyć zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż wniosek ten został już merytorycznie rozpoznany, o czym postanowiono w pkt I. sentencji wyroku. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w pkt II. i III. sentencji wyroku, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, jednakże bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt. IV sentencji wyroku na postawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając od organu administracji na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość uiszczonego w sprawie wpisu od skargi w wysokości 100 złotych. W pozostałym natomiast zakresie, w pkt V. sentencji wyroku, Sąd skargę oddalił zgodnie z art. 151 P.p.s.a.