III SA/Po 393/20

SENTENCJA Dnia 26 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2016r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej za wydobywanie kopaliny z naruszeniem koncesji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: "K.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r. o ustaleniu dla A. M. opłaty dodatkowej w wysokości [...] zł za działalność wykonywaną z rażącym naruszeniem warunków koncesji Starosty [...] z [...] marca 2011 r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" na działce ew. nr [...] w W. w gminie T.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących uwarunkowaniach faktycznych i prawnych. Decyzją z [...] maja 2012 r. Starosta [...] na podstawie art. 139 ust. 1, 2, 3 pkt 3, art. 141 ust. 1, art. 142 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2011 r. nr 163, poz. 981), dalej: "p.g.g. z 2011 r.", ustalił dla A. M. opłatę dodatkową w wysokości [...] zł za wyżej wskazaną działalność uznając, że w 2011 r. wydobył on z rażącym naruszeniem warunków koncesji [...] t kruszywa. Decyzją z [...] grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 342/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję organu odwoławczego z powodu naruszenia art. 10 K.p.a. i brak ustaleń, czy wydobycie kontynuowano w roku 2012, co mogło mieć wpływ na ilość wydobytej kopaliny w roku 2011 i na wysokość opłaty dodatkowej za ten rok. Decyzją z [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z [...] maja 2012 r. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Starosta [...] ustalił opłatę dodatkową dla strony za wyżej wskazaną działalność w wysokości [...] zł. Decyzją z [...] października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Starosta [...] na podstawie art. 139 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 3, ust. 4, ust. 5 i art. 141 ust. 1, art. 142 ust. 1, art. 143 ust. 1, ust. 2 pkt 1 p.g.g z 2011 r. ustalił opłatę dodatkową dla strony za wyżej wskazaną działalność w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje. Zasadnicze znaczenie dla określenia wielkości wydobycia w 2011 r. ma opracowany na zlecenie strony przez uprawnionego geologa "Operat ewidencyjny zasobów kruszywa naturalnego [...]". Z obliczeń w nim zawartych wynika, że strona wydobyła w 2011 r. [...] t kruszywa naturalnego. Operat jest rzetelny i merytorycznie poprawny, a poza tym znajdujący potwierdzenie w pozostałym, wiarygodnym materiale dowodowym. W operacie wskazano, że dokumentuje on stan istniejący na [...] grudnia 2011 r. ("Przedsiębiorca nie prowadził eksploatacji od [...].12.2011 r. do [...].02.2012 r. i stan zasobów geologicznych w złożu "[...] ustalony w niniejszym operacie będzie odpowiadał stanowi na dzień [...].12.2011 r."). Ustalenia operatu w powyższym zakresie znajdują potwierdzenie w innych dowodach: protokołach kontroli, informacjach o wydobyciu i w zestawieniu zmian zasobów. Strona nie zakwestionowała skutecznie tych dowodów, nie naprowadziła na żadne materiały, które poddawałyby wątpliwość, że wynikające z nich dane dotyczą ilości kruszywa wydobytego w 2011 r. ([...] t kruszywa). Analiza zebranego materiału pozwala na wysnucie logicznych, spójnych wniosków, wskazujących faktyczne wydobycie w 2011 r. oraz potwierdza, że przedsiębiorca nie wydobywał kopalin od [...] stycznia 2012 r. do [...] lutego 2012 r., o czym świadczy również to, że od 2012 r. do chwili wydania decyzji przedsiębiorca nie realizował żadnych obowiązków ustawowych nałożonych na podmiot prowadzący działalność wydobywczą (nie przedstawiał informacji o opłatach eksploatacyjnych, nie uiszczał ich, nie przedstawiał zestawień zmian zasobów złoża według stanu na 31 grudnia każdego roku). Niewiarygodne są wyjaśnienia strony, że wydobycie wspomnianej wyżej ilości [...] t kruszywa miałoby przypadać częściowo na rok 2012. Nie znajdują one potwierdzenia w innych dowodach i są sprzeczne z dokumentacją opisaną wyżej. Strona wyjaśniła, że nie posiada żadnego dokumentu potwierdzającego wydobycie kruszywa z przedmiotowego złoża w roku 2012 r. Strona wydobyła w 2011 r. z tego złoża [...] t kruszywa, przy ustalonym w koncesji rocznym limicie wydobycia [...] mł, tj. [...] t, a zatem [...] t wydobyła ponad ten limit, rażąco naruszając koncesję. Opłatę dodatkową ustalono w wysokości pięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożoną przez ilość wydobytej z rażącym naruszeniem warunków koncesji kopaliny (5 x [...] zł/t x [...] t ). Decyzją z [...] września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podtrzymano ustalenia i argumentację Starosty [...]. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący zarzucił: 1. rażące naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 139 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 3 i art. 222 p.g.g. z 2011 r., mające istotny wpływ na wynik sprawy przez przyjęcie, że wydobycie kopalin nastąpiło z rażącym naruszeniem warunków koncesji oraz przyjęcie, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. nr 228, poz. 1947 ze zm.), dalej: p.g.g. z 1994 r.", podczas gdy wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło [...] września 2011 r. wezwaniem skarżącego do zaprzestania wydobywania kopalin; naruszenie art. 87 ust. 1 i 2 p.g.g. z 1994 r. i art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej: "o.p.", w wyniku wydania decyzji po upływie okresu przedawnienia; 2. sprzeczność istotnych ustaleń organu administracyjnego z treścią zebranego w sprawie materiału przez błędne przyjęcie w oparciu o treść pisma z [...] października 2011 r., że eksploatację złoża zakończono, a związku z tym, że przekroczono limity wydobycia za 2011 r. w wysokości [...] t kruszywa w oparciu o operat ewidencyjny zasobów złoża kruszywa naturalnego, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z treści tego operatu wynika, że stan zasobów geologicznych stanowiących podstawę do wymierzenia opłaty dodatkowej ustalono na [...] lutego 2012 r., co skutkowało zawyżeniem faktycznego, ponadnormatywnego wydobycia i nie uwzględnieniem zrealizowanych przez skarżącego limitów wydobywczych na rok 2012; 3. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na: niedostateczne ustalenie faktów oraz ich znaczenia według obowiązujących przepisów prawa; niedostateczne wyjaśnienie przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia organu administracyjnego; brak oceny przeprowadzonych dowodów w szczególności pod kątem ich wiarygodności, zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także ich spójności ze zgromadzonym pozostałym materiałem dowodowym; 4. naruszenie art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, wskutek czego nie dokonano rzeczywistych ustaleń faktycznych w zakresie tego, czy organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wysokość opłaty eksploatacyjnej; zaniechano ustalenia dowodów świadczących o tym, że limity wydobywcze na rok 2012 w rzeczywistości wykorzystano w danym roku i że po [...] stycznia 2012 r. wydobycie miało miejsce, przez co błędnie zakwalifikowano je do nadwyżki obejmującej cały rok 2011; zaniechano powołania niezależnego biegłego, przy udziale strony w celu opinii jako istotnego dowodu pozwalającego na weryfikację ustaleń organu pierwszej instancji co do ilości wydobytej kopaliny; 5. naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 w zw. z art. 27 § 1 K.p.a., co skutkowało udziałem w wydaniu zaskarżonej decyzji członków samorządowego kolegium odwoławczego, którzy wcześniej uczestniczyli w wydaniu decyzji z [...] września 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1197/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, co następuje. Przepis art. 222 p.g.g. z 2011 r. stanowi, że do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie p.g.g. z 2011 r. stosuje się dotychczasowe przepisy. P.g.g. z 2011 r. weszła w życie 1 stycznia 2012 r. (art. 227 p.g.g. z 2011 r.). Do postępowań wszczętych przed 1 stycznia 2012 r. należało zatem stosować przepisy p.g.g. z 1994 r. Starosta [...] pismem z [...] marca 2012 r. (k. 16 akt adm.) zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu [...] marca 2012 r. postępowania w sprawie ustalenia opłaty dodatkowej za działalność wykonywaną z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego z przedmiotowego złoża. Skoro zatem postępowanie administracyjne wszczęto [...] marca 2012 r., czyli po 1 stycznia 2012 r., organy prawidłowo zastosowały przepisy p.g.g. z 2011 r. Brak też jest w związku z powyższym podstaw do uznania, że doszło do przedawnienia. Wskazane przez skarżącego pismo z [...] października 2011 r. nie było jedynym dowodem w sprawie. W protokole z [...] października 2011 r. wskazano, że eksploatacja złoża prowadzona była w I i II kwartale 2011 r. i eksploatację zakończono. Skarżący podpisał protokół bez uwag, potwierdzając tym samym to ustalenie. Ponadto w przedłożonym przez skarżącego operacie ewidencyjnym zasobów kruszywa naturalnego "[...]" (stan na [...] lutego 2012 r.) wskazano, że przedsiębiorca nie prowadził eksploatacji od [...] grudnia 2011 r. Również w protokole z kontroli Okręgowego Urzędu Górniczego przeprowadzonej [...] kwietnia 2012 r. stwierdzono, że roboty eksploatacyjne nie były prowadzone od października 2011 r., a sam przedsiębiorca oświadczył, że złoże zostało wyczerpane. Ponadto organy wzięły pod uwagę zeznania Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego, zawarte w protokole z [...] kwietnia 2015 r., zgodnie z którymi nie pamięta on, czy w 2012 r. prowadzono eksploatację, jednak uważa, że jeżeli prowadzono eksploatację, to przedsiębiorca zobowiązany był do zapłaty opłaty eksploatacyjnej za I kwartał 2012 r. Organy ustaliły, że przedsiębiorca nie uiścił opłat dotyczących wydobycia za rok 2012. Ponadto informacja z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. potwierdza prawidłowość ustaleń zawartych w operacie ewidencyjnym wskazującym, że wydobycie miało miejsce wyłącznie w roku 2011. Informacja ta wskazuje, że ze złoża wydobyto wtedy [...] t kruszywa. Organy wzięły pod uwagę również, że sam skarżący wskazał w zestawieniu zmian zasobów złoża z [...] marca 2012 r., że od [...] grudnia 2010 r. do [...] grudnia 2011 r. wyeksploatowano [...] tys. t kopaliny. Skarżący nie przedłożył żadnych nowych dowodów mogących podważyć prawidłowość tych ustaleń np. dokumentów sprzedaży kopalin z 2012 r. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 27 § 1 K.p.a. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zarzucono m. in. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a.", w zw. z art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, wskutek czego nie dokonano rzeczywistych ustaleń faktycznych w zakresie tego, czy organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił ilość wydobytego w roku 2011 kruszywa i co za tym idzie - wysokość opłaty eksploatacyjnej. Wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II GSK 3726/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, co następuje. Do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie p.g.g. z 2011 r. stosuje się dotychczasowe przepisy (art. 222 p.g.g. z 2011 r.). Powyższe oznacza, że dla nałożenia na określony podmiot opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 139 ust. 1 p.g.g. z 2011 r. konieczne jest ustalenie: 1. ilości wydobytej kopaliny, 2. wykonywania działalności z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji oraz 3. daty wszczęcia postępowania, którego przedmiotem jest opłata dodatkowa i kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych. Odnośnie ustalenia ilości wydobytej w roku 2011 kopaliny podniesiono, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organu o prawidłowym postępowaniu w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Skoro z akt sprawy wynika, że ustalenia w zakresie daty rozpoczęcia i zaprzestania eksploatacji złoża i ilości wydobytej kopaliny ze złoża w roku 2011 wynikają z operatu ewidencyjnego zasobów kruszywa naturalnego sporządzonego przez uprawnionego geologa, który to dokument został złożony przez skarżącego, jak również z innych dokumentów wskazanych przez Sąd pierwszej instancji, to brak jest podstaw do twierdzenia, że okoliczności faktyczne dotyczące wielkości wydobytej kopaliny i daty zakończenia eksploatacji złoża zostały ustalone w sposób naruszający przepisy prawa. Odnośnie trzeciej kwestii wskazano, że: a) Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w zakresie odnoszącym się do kwestii wszczęcia postępowania administracyjnego i wskazania przyczyn dla których uznał, że powołane przez organ przepisy mogły znajdować w sprawie zastosowanie, a tym samym stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak również w zakresie odnoszącym się do oceny zasadności zarzutu przedawnienia, ograniczył się do ogólnikowego uznania zarzutów skargi za niezasadne, co powoduje, że strony ani Naczelny Sąd Administracyjny nie mogą poznać powodów zajęcia takiego stanowiska, a tym samym nie są w stanie zbadać prawidłowości operacji myślowej Sądu pierwszej instancji; b) w szczególności istotne jest, aby w sposób wyżej opisany przedstawiono stanowisko Sądu pierwszej instancji dotyczące kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych; w tym celu m. in. konieczne jest odniesienie do rozumienia ustawowo określonego zakresu stosowania przepisów o.p. dotyczących zobowiązań podatkowych do opłat, o których mowa zarówno w p.g.g. z 1994 r., jak i w p.g.g. z 2011 r.; w omawianym zakresie istotne jest, co należy rozumieć przez odpowiednie stosowanie przepisów o.p. dotyczących zobowiązań podatkowych do opłat, o których mowa w przywołanych aktach prawnych; dokonując tej oceny konieczne jest także uwzględnienie art. 68 § 1 i 2 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 o.p.; natomiast w zakresie oceny określenia terminu, od którego liczony byłby bieg terminu przedawnienia koniecznym jest, zwłaszcza w kontekście wyżej opisanych uwag, przedstawienie uzasadnienia odnoszącego się do daty wszczęcia postępowania. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że organ odwoławczy nie naruszył art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż przepis ten stosuje się jedynie do sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych. W kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji sprawie członkowie Kolegium brali udział w rozstrzygnięciu sprawy jedynie jako członkowie organu odwoławczego (na poziomie drugiej instancji), nie uczestniczyli natomiast w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.). Wykładnia prawa to ustalenie znaczenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego. To ostatnie stwierdzenie wymaga jednak rozważenia z uwagi na szczególny charakter spraw przed sądami administracyjnymi. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa procesowego, a to art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji, że organy nie wyjaśniły dostatecznie okoliczności faktycznych, w wyniku czego błędnie ustaliły ilość wydobytego w roku 2011 kruszywa, a w konsekwencji ustaliły błędną wysokość opłaty eksploatacyjnej za ten rok. Biorąc to pod uwagę, w kontekście zakresu związania Sądu pierwszej instancji określoną w art. 190 p.p.s.a. istotne jest, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że powyższy zarzut jest bezzasadny. Wskazał, że skoro z akt sprawy wynika, że ustalenia w zakresie daty rozpoczęcia i zaprzestania eksploatacji złoża i ilości wydobytej kopaliny ze złoża w roku 2011 wynikają z operatu ewidencyjnego zasobów kruszywa naturalnego sporządzonego przez uprawnionego geologa, który to dokument został złożony przez skarżącego, jak również z innych dokumentów wskazanych przez Sąd pierwszej instancji, to brak jest podstaw do twierdzenia, że okoliczności faktyczne dotyczące wielkości wydobytej kopaliny i daty zakończenia eksploatacji złoża zostały ustalone w sposób naruszający przepisy prawa. Jakkolwiek więc Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok w całości, to jednak z jego uzasadnienia wynika, że ustalenia faktyczne co do ilości wydobytego w roku 2011 kruszywa były prawidłowe. Takie stwierdzenia w uzasadnieniu wyroku należy uznać za wykładnię przepisów procesowych wymienionych w skardze kasacyjnej. Skoro więc Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że w odniesieniu do ilości wydobytego w roku 2011 kruszywa przepisy procesowe nie zostały naruszone, to przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Sąd pierwszej instancji niedopuszczalne byłoby uznanie, że ilość wydobytego w roku 2011 kruszywa była jednak inna. Powyższe oznacza, że Sąd jest związany na podstawie art. 190 p.p.s.a. stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie ustalenia nienaruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa procesowego odnoszących się do wadliwego ustalenia ilości wydobytego w roku 2011 kruszywa. W związku z tym sformułowane w skardze zarzuty (od drugiego do czwartego) naruszenia tych przepisów są niezasadne. Niezasadny w świetle art. 190 p.p.s.a. i stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego jest również piąty zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 27 § 1 K.p.a. Sąd przyjmuje to stanowisko za własne, a w związku z jego przytoczeniem powyżej, powtarzanie go w tym miejscu byłoby zbędne. Odnośnie zarzutu pierwszego skargi należy wskazać, co następuje. Jak już wyżej wskazano, prawidłowe jest ustalenie organów, że skarżący wydobył w 2011 r. z przedmiotowego złoża [...] t kruszywa, przy ustalonym w koncesji rocznym limicie wydobycia [...] mł, tj. [...] t. Oznacza to, jak wskazały zasadnie organy, że [...] t kruszywa wydobyto ponad ten limit, co rażąco narusza warunki określone w koncesji. Nie jest zatem zasadny zarzut, że skarżący nie naruszył rażąco tych warunków. Rażące naruszenie tych warunków jest konieczną przesłanką ustalenia opłaty zarówno na podstawie p.g.g. z 1994 r. (art. 85a ust. 1 - opłata eksploatacyjna), jak i p.g.g. z 2011 r. (art. 139 ust. 1 - opłata dodatkowa). Organ odwoławczy ustali, biorąc pod uwagę art. 222 w zw. z art. 227 p.p.g. z 2011 r., przepisy której z powyższych ustaw mają zastosowanie w sprawie. Z kolei skarżący zakwestionował przyjętą przez organy datę wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej. Jego zdaniem nastąpiło to nie w marcu 2012 r., jak przyjął organ odwoławczy, lecz [...] września 2011 r., z chwilą wezwania skarżącego do zaprzestania wydobywania kopalin. Organ odwoławczy ustalając datę wszczęcia postępowania na marzec 2012 r. nie uzasadnił jednak swego stanowiska podając jedynie (str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), że dla ustalenia tego ma znaczenie wydanie zawiadomienia z [...] marca 2012 r. Data wszczęcia postępowania ma istotne znaczenie z uwagi na przepisy, które mają być zastosowane w sprawie. Przepis art. 222 p.p.g. z 2011 r. stanowi bowiem, że do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie p.g.g. z 2011 r. stosuje się dotychczasowe przepisy. P.g.g. z 2011 r. weszła w życie 1 stycznia 2012 r. (art. 227 p.g.g. z 2011 r.). Do postępowań wszczętych przed 1 stycznia 2012 r. stosuje się zatem przepisy p.g.g. z 1994 r. Także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego wyroku uznał za konieczne ustalenie daty wszczęcia postępowania. Sąd pierwszej instancji nie przesądza, kiedy postępowanie wszczęto. Ustalenie tej daty będzie zadaniem organu odwoławczego, który szczegółowo uzasadni przyjęte w tym zakresie stanowisko. Organ odwoławczy szczegółowo też odniesie się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, zgodnie z wyżej przedstawionymi wskazówkami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z ich uprzednim przedstawieniem, powtarzanie ich byłoby zbędne. Organ nie podjął zatem wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.) i niewyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Wobec tego Sąd orzekł, jak w pkt I. sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na zasądzone koszty składają się: kwota [...]zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota [...]zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia adwokackiego.