II OSK 1271/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 13 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 864/20 w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 kwietnia 2020 r. nr 271/OPON/2020 w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 864/20, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." oddalił skargę S. S.A. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 3 kwietnia 2020 r. nr 271/OPON/2020 w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z 9 grudnia 2019 r. nr 146/S/2019 wniósł sprzeciw do zgłoszenia instalacji informatora reklamowego przy ul. [...] (działka nr [...]) dokonanego przez S. S.A. w W. Po rozpoznaniu odwołania inwestora Wojewoda Mazowiecki decyzją z 3 kwietnia 2020 r. utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor rozpoczął roboty budowlane przed upływem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.). W skardze do sądu administracyjnego inwestor zarzucił naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu pomimo braku ku temu podstaw; art. 142 k.p.a. przez nierozstrzygnięcie co do zaskarżonego w odwołaniu postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia; art. 15 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Podniesiono, że organ odwoławczy nie wyjaśnił zasadności wezwania do uzupełnienia braków zgłoszenia pomimo braku podstaw prawnych do żądania wymienionych w postanowieniu dokumentów. Postanowienie to jako bezprawne nie przerwało biegu terminu na wniesienie sprzeciwu, a więc zdaniem inwestora nie można przyjąć, że roboty rozpoczęto przed upływem tego terminu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja odpowiada prawu, lecz z innych przyczyn niż wskazane w jej uzasadnieniu. Podstawę wniesienia sprzeciwu powinien stanowić art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, sporny obiekt wymagał bowiem uzyskania pozwolenia na budowę, jako że stanowi budowlę o znacznych rozmiarach trwale związaną z gruntem. Sąd wskazał, że z materiału fotograficznego zawartego w aktach administracyjnych sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że jest to nośnik reklamowy o znacznych gabarytach, posadowiony na stopie żelbetowej trwale związanej z gruntem. Parametry techniczne obiektu i jego wielkość wykluczają zatem przyjęcie, że stanowi on mobilny informator reklamowy, jak zostało to podane w zgłoszeniu. Budowa objęta zgłoszeniem nie mieści się wobec tego w dyspozycji art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Skargę kasacyjną złożyła S. S.A. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ponadto zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności Wojewody, co skutkowało oddalenie skargi; 2. art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu dotyczącego nierozpoznania przez Wojewodę zaskarżenia postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia oraz nieodniesienie się do zarzutu wydania decyzji ze sprzeciwem w dacie, kiedy skarżąca była uprawniona do wniesienia odpowiedzi na postanowienie; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi, mianowicie Sąd nie odniósł się do zarzutu dotyczącego nierozpoznania przez organ zaskarżenia postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia oraz nieodniesienie się do zarzutu wydania decyzji ze sprzeciwem w dacie, kiedy skarżąca była uprawniona do wniesienia odpowiedzi na postanowienie; 4. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów I i II instancji, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w ww. przepisach; 5. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżony akt narusza prawo w stopniu dającym podstawę do uwzględnienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w wyznaczonym terminie nie zażądała jej przeprowadzenia. Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania polegającego na tym, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do całości zarzutów skargi. Sąd wskazał, że sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych został wniesiony prawidłowo, bowiem roboty budowlane objęte zgłoszeniem nie mieszczą się w dyspozycji art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego i w konsekwencji wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji nie ma znaczenia kwestia prawidłowości wydania przez organ postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia czy upływu terminu do wniesienia odpowiedzi na wezwanie organu. Podkreślenia wymaga, że w skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń Sądu we wskazanym zakresie, w tym nie podniesiono zarzutów naruszenia prawa materialnego - art. 29 ust. 2 pkt 6 czy art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie zakwestionowano (również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) twierdzenia Sądu, że inwestycja objęta zgłoszeniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd nie naruszył zatem art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., rozstrzygnięcie mieści się bowiem w granicach sprawy. Z ww. unormowania wynika zaś, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa oraz wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Sąd nie wydał również orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Wskazał jedynie, że organ pominął podstawową przesłankę, która niezależnie od tych wymienionych w uzasadnieniu decyzji, jest samodzielną podstawą wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopuścił się również naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a., art. 151 p.p.s.a. ani art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. - w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.