I SA/Lu 565/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda Protokolant specjalista Marta Wawrzecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty - oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (organ I instancji) z [...] maja 2021 r. stwierdzającą nadpłatę podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...] zł oraz odmawiającą stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości [...] zł. Adresatem tych decyzji była P. (spółka), wnioskująca o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2015 r. W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że [...] grudnia 2020 r. wpłynął do organu I instancji wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...] zł. Spółka tłumaczyła, że deklarując podatek od nieruchomości za wymieniony rok podatkowy zawyżyła wysokość zobowiązania podatkowego, bowiem zaliczyła do budowli łączniki sterowane zdalnie instalowane na liniach napowietrznych średniego napięcia o wartości w sumie [...] zł (por. zestawienie tabelaryczne na s. 1-2 decyzji organu). Odnosząc się merytorycznie do wniosku spółki, organ ocenił, że zasługuje on na uwzględnienie w zakresie kwoty [...] zł. Jeden z punktów rozłącznikowych [...]) niewłaściwie został opodatkowany podatkiem od nieruchomości na rzecz Wójta Gminy [...]. Natomiast, zdaniem organu, w przypadku pozostałych łączników zdalnie sterowanych objętych rozpatrywanym wnioskiem spółki i zlokalizowanych na terenie Gminy [...], stanowią one budowle opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Organ nawiązał do art. 1a ust. 1 pkt 1, pkt 2, art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2014.849 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 2015 r. - u.p.o.l.) oraz do art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 9 ustawy Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409 ze zm. dla 2015 r. - u.p.b.), a następnie do stanowiska i argumentów Trybunału Konstytucyjnego przyjętych w sprawie sygn. P 33/09 i na tym tle tłumaczył, że bezspornie łącznik zdalnie sterowany instalowany na liniach napowietrznych SN jest urządzeniem służącym do załączania, przewodzenia i wyłączania prądów w normalnych warunkach pracy linii. Może też pracować w określonych warunkach anormalnych, jak zwarcie. Łącznik jest między innymi sterowany zdalnie z systemu dyspozytorskiego, co daje możliwość telemechanizacji procesów łączeniowych w głębi sieci SN. Zastosowanie łącznika zapewnia sprawne prowadzenie połączeń planowych, a w przypadku awarii sieci SN pozwala na szybką lokalizację uszkodzeń w sieci i - o ile istnieje taka możliwość - przełączenie pozostałego odcinka linii nieobjętego awarią na zasilanie rezerwowe z innej linii, przyczyniając się tym samym do skrócenia czasu trwania wyłączeń awaryjnych. Według twierdzeń spółki, omawiane łączniki ułatwiają eksploatację linii elektroenergetycznych, ale nie są niezbędne do użytkowania linii zgodnie z jej przeznaczeniem. Nie stanowią one części składowych budowli. Nie są też wolno stojącymi instalacjami i urządzeniami technicznymi ani częściami budowlanymi urządzeń technicznych. Jednak organ - w kontekście tych argumentów spółki - zwrócił uwagę, że zadaniem linii energetycznych jest przesyłanie i rozdzielanie energii elektrycznej, co wymaga nie tylko linii napowietrznych, którymi transportowana jest energia, lecz także szeregu urządzeń technicznych, dzięki którym ta funkcja linii jest realizowana. W efekcie współpracy urządzeń z liniami przesyłowymi lub rozdzielającymi sieć staje się funkcjonującą całością. Istotny jest związek techniczno-użytkowy, gdyż łącznik instalowany na liniach napowietrznych jest urządzeniem służącym do załączania, przewodzenia i wyłączania prądów zarówno w normalnych warunkach pracy linii, jak i w przypadkach zwarcia. Umożliwia telemechanizację procesów łączeniowych w głębi sieci, przez co zapewnia sprawne prowadzenie przełączeń planowych, a w razie awarii sieci pozwala na szybką lokalizacją uszkodzeń, przełączenie pozostałego odcinka linii nieobjętego awarią na zasilanie rezerwowe z innej linii i tym samym skraca czas wyłączeń awaryjnych. W tych okolicznościach, w przekonaniu organu, łącznik zdalnie sterowany jest urządzeniem technicznym powiązanym z budowlą w sposób techniczno -użytkowy i umożliwia korzystanie z budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Łącznik wprawdzie może być odłączony od napowietrznej linii elektroenergetycznej, jednak może to skutkować jej nieprawidłowym funkcjonowaniem w określonych warunkach pracy, wyłączeniem telemechanizacji zarządzania siecią w określonym zakresie, a wtedy zakres jej funkcjonalności uległby pogorszeniu. Dlatego łączniki są elementami sieci, które umożliwiają prawidłowy przesył energii elektrycznej. Służą one sprawniejszemu i bezpieczniejszemu eksploatowaniu linii elektroenergetycznej. Organ podkreślił, że na całość techniczno-użytkową budowli mogą składać się zarówno elementy nieruchome, jak też ruchome, które dają się zdemontować i przenieść w inne miejsce. Sposób ich połączenia nie ma znaczenia, skoro przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawa budowlanego nie wymagają nierozerwalnego związku elementów, tworzących całość techniczną i użytkową. Istotne jest natomiast, aby taka całość była zdatna do realizacji przypisanego jej celu, w tym przypadku do przesyłu energii elektrycznej. Spółka złożyła skargę na zrelacjonowaną wyżej decyzję organu w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty. Zarzuciła naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., art. 3 pkt 1, pkt 3 u.p.b. przez błędną wykładnię pojęcia obiektu budowlanego i przyjęcie, że łączniki zdalnie sterowane dla celów podatku od nieruchomości stanowią całość techniczno-użytkową z linią elektroenergetyczną, a w rezultacie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - art. 120, art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2021.1540 ze zm. - O.p.) z powodu naruszenia materialnego prawa podatkowego i procedury podatkowej; - art. 120, art. 121, art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 O.p. ze względu na niepełne oraz lakoniczne odniesienie się do zarzutów i argumentów spółki; - art. 127, art. 200 O.p., art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm.) ze względu na "nierozpatrzenie i nierozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w nowym toku instancyjnym zgodnie z zasadami postępowania podatkowego", niewyznaczenie spółce terminu na wypowiedzenie się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego; - art. 120, art. 121, art. 210 § 1 pkt 4 O.p. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o "podstawę prawną, która się wzajemnie wyklucza", a w związku z tym spółka nie mogła prawidłowo odczytać właściwej podstawy prawnej. W następstwie formułowanych zarzutów spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zastosowania art. 145a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm. - P.p.s.a.), zaś ewentualnie uchylenia decyzji organu I instancji. Ponadto spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu powyższych zarzutów i wniosków spółka zasadniczo ponowiła tok argumentacji prezentowany w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty. Konsekwentnie zmierzała do wykazania, że omawiane łączniki sterowane zdalnie instalowane na liniach napowietrznych średniego napięcia nie stanowią całości techniczno-użytkowej z siecią elektroenergetyczną. Można je bowiem zdemontować i użytkować w innej lokalizacji. Powstają one w odmiennych procesach produkcyjnych. Ich połączenie z siecią służy tylko przemijającemu użytkowi. Rozpatrywane łączniki zdalnie sterowane nie są również trwale związane z gruntem ani nie mają cech wolno stojących urządzeń. Spółka zaznaczyła, że - wbrew stanowisku organu - linia elektroenergetyczna działa w sposób prawidłowy także bez analizowanych łączników zdalnie sterowanych. Nabierają one znaczenia dopiero w razie awarii sieci. Wówczas pozwalają na skrócenie przerw w dostawach energii elektrycznej. Jednak funkcję łączników zdalnie sterowanych może również zastąpić pogotowie energetyczne. W powyższym zakresie spółka odwołała się do orzecznictwa sądowego na gruncie sieci gazowej. Natomiast w kontekście zarzutów proceduralnych spółka zwracała uwagę na pozbawienie jej możliwości zapoznania się z opinią biegłego, luki i niespójności w argumentacji organu. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga spółki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja organu jest zgodna z prawem. Spór spółki z organem skoncentrował się na zagadnieniu czy łączniki sterowane zdalnie instalowane na liniach napowietrznych średniego napięcia stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci budowli. Zdaniem spółki, są to przedmioty, które ze względu na sposób ich produkcji, montażu oraz funkcje nie tworzą całości techniczno-użytkowej z siecią elektroenergetyczną. Ponadto nie są one trwale związane z gruntem i nie stanowią urządzeń wolno stojących. Z kolei organ zajął przeciwne stanowisko. Przyjął, że analizowane łączniki sterowane zdalnie, biorąc pod uwagę sposób ich połączenia z liniami napowietrznymi oraz przeznaczenie, należą do sieci elektroenergetycznej, a tym samym są składowymi elementami budowli. W ocenie sądu, w tak zarysowanym sporze należy zaaprobować stanowisko organu z punktu widzenia prawa. Przede wszystkim - wbrew przekonaniu spółki - organ nie naruszył przepisów postępowania podatkowego w sposób, mogący mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Zgromadził materiał dowodowy, pozwalający na wyczerpujące rozpatrzenie i prawidłowe rozstrzygnięcie istoty sprawy, a tym samym na realizację obowiązku załatwienia sprawy podatkowej zgodnie z prawdą obiektywną i prawem materialnym. Dokumentacja techniczna przedstawiona przez spółkę wraz z pismem z [...] stycznia 2021 r. oraz opinia biegłego J. M. z [...] lutego 2021 r. były wystarczające dla wyjaśnienia, z jakimi konkretnymi przedmiotami mamy do czynienia od strony technicznej oraz użytkowej (k. 13 i nast., k. 91 i nast. akt podatkowych). Organ prawidłowo skorzystał z wiedzy specjalistycznej biegłego przy zastosowaniu art. 197 § 1 O.p., aby w ten sposób rzetelnie wyjaśnić na czym polega istota funkcjonowania łączników sterowanych zdalnie instalowanych na liniach napowietrznych średniego napięcia i więź tych łączników z liniami napowietrznymi średniego napięcia, na których są one instalowane. Spółka, formułując zarzuty proceduralne, nie wykazała luk w materiale dowodowym czy też błędów w jego ocenie, które mogłyby być uznane za istotne, a więc za prowadzące do podważenia legalności rozstrzygnięcia organu. Nie przedstawiła również żadnych konkretnych argumentów, które mogłyby obiektywnie podważać kompetencje biegłego - projektanta, autora opinii technicznych, ekspertyz i analiz z wieloletnim doświadczeniem (k. 89-90 akt podatkowych). Pozbawione uzasadnienia jest twierdzenie, że spółka nie mogła zapoznać się z opinią biegłego J. M.. W przestawionych sądowi aktach podatkowych znajduje się potwierdzenie przesłania tej opinii [...] kwietnia 2021 r. na adres poczty elektronicznej umocowanego pracownika spółki K. B., zgodnie z wnioskiem zawartym w piśmie z [...] marca 2021 r. (k. 72, 82 akt podatkowych). Postanowienie organu I instancji wydane w trybie art. 200 § 1 O.p. zostało doręczone na adres pełnomocnika i jednocześnie pracownika spółki [...] kwietnia 2021 r. (k. 83 -84 akt podatkowych). Natomiast organ I instancji wydał decyzję [...] maja 2021 r. Zatem spółka miała zagwarantowaną niczym nieograniczoną możliwość zapoznania się z dowodami i ustosunkowania się do nich przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, z której jednak nie skorzystała. W tym stanie sprawy niezastosowanie przez organ trybu z art. 200 § 1 O.p. nie miało żadnego znaczenia z punktu widzenia wyniku sprawy, zwłaszcza że organ nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego, a spór spółki z organem w istocie rzeczy nie dotyczy faktów, tylko kwalifikacji prawnej łączników zdalnie sterowanych, które spółka zna zarówno od strony technicznej, jak i użytkowej. W uchwale sygn. FPS 6/04 (por. system elektroniczny LEX) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 O.p. nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas Dz.U.2002.153.1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biegły, analizując w świetle wiedzy fachowej cechy i zadania przypisane łącznikom zdalnie sterowanym objętym wnioskiem spółki, stanowczo stwierdził, że stanowią one jeden z kluczowych elementów sieci dystrybucyjnej dla jej standaryzacji, również jako SMART GRID. Nie są one odrębne pod względem technicznym. Natomiast tworzą zintegrowany system dystrybucji energii elektrycznej w linii elektroenergetycznej średniego napięcia. Z kolei linie elektroenergetyczne z urządzeniami, tworzącymi techniczną i funkcjonalną strukturę, w tym z omawianymi łącznikami zdalnie sterowanymi, bezwzględnie - zdaniem biegłego - należy zaliczyć do sieci dystrybucyjnej. Według biegłego, zmiana lokalizacji łączników zdalnie sterowanych, do której nawiązała spółka, mówiąc o ich "mobilności", po pierwsze wskazywałaby na błędną lokalizację z perspektywy "inteligencji sieci" (SMART GRID), a po drugie wymagałaby ich zastąpienia przy podjęciu dodatkowych przedsięwzięć analityczno-technicznych, jak również poniesieniu dodatkowych kosztów. Biegły - co do zasady - podważył adekwatność pojęcia "mobilności" łączników zdalnie sterowanych konsekwentnie przyjętego przez spółkę. Jednocześnie zaznaczył, że wysokie standardy zarządzania i kadry technicznej, wyróżniające spółkę, w istocie wykluczają "mobilność" łączników zdalnie sterowanych jako świadectwo popełnionych błędów. Biegły podsumował, że inżynieria to konkret, w którym nie do pogodzenia jest dysonans między pozytywną techniczną oceną łączników sterowanych zdalnie a jej antytezą, że nie są one niezbędnymi składnikami linii elektroenergetycznej. Sieci techniczne związane są ze znakomitą większością infrastruktury OSD. W tym kontekście biegły mówił o integralnej i stałej więzi łączników zdalnie sterowanych z siecią elektroenergetyczną, która polega na spójnym zintegrowaniu pod względem technicznym i funkcjonalnym. Są one jednym z kluczowych elementów sieci dystrybucyjnej dla jej standaryzacji. W następstwie biegły nie miał wątpliwości co do tego, że analizowane łączniki zdalnie sterowane należą do budowli z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej dotyczącej konstrukcji, parametrów i funkcjonowania sieci elektroenergetycznej. Przechodząc na grunt prawa materialnego, przypomnieć należy, że w myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. za budowlę należy uważać obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W dalszej kolejności wymaga odnotowania stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. P 33/09 (por. system elektroniczny LEX), w myśl którego standardy konstytucyjne określone w art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji RP zobowiązują do przyjęcia, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. mówi o budowli wymienionej w ustawie Prawo budowlane, w załączniku do niej bądź w innych ustawach w obowiązującym porządku prawnym. Wobec tego trzeba nawiązać do art. 3 u.p.b w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., który stanowił wówczas, że ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1 u.p.b.). Natomiast ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 u.p.b.). Z kolei tam, gdzie ustawa mówi o obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 3a u.p.b.). Od 28 czerwca 2015 r. przez obiekt budowlany - należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (por. zmiana art. 3 pkt 1 u.p.b. przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz.U.2015.443). W świetle powyższych okoliczności faktycznych i prawnych sąd ocenia, że organ trafnie zaliczył wymienione przez spółkę łączniki sterowane zdalnie instalowane na liniach napowietrznych średniego napięcia do przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci budowli, a ściślej do sieci technicznych, które jednocześnie noszą istotne znamiona obiektu liniowego. Jednym z charakterystycznych parametrów omawianej sieci jest długość, bowiem poprzez system linii elektroenergetycznych i powiązanych z nimi urządzeń zapewnia ona dostawy energii elektrycznej do oddalonych od siebie punktów odbioru, w których jest zużywana. Wbrew przekonaniu spółki, zmiana stanu prawnego w trakcie 2015 r. w zakresie zdefiniowania obiektu budowlanego w ustawie Prawo budowlane nie ma znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. O ile od 1 stycznia 2015 r. ustawodawca postrzegał budowlę jako całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, to od 28 czerwca 2015 r. przeszedł na kryterium, polegające na możliwości użytkowania budowli wraz z instalacjami zgodnie z jej przeznaczeniem. Oznacza to, że w stanie prawnym zmienionym od 28 czerwca 2015 r. kluczowe stało się przeznaczenie, a tym samym funkcjonalny związek budowli z towarzyszącymi jej instalacjami. Biegły w świetle swojej wiedzy specjalistycznej i doświadczenia zawodowego jednoznacznie stwierdził, że omawiane w sprawie łączniki zdalnie sterowane są integralną składową sieci elektroenergetycznej, zarówno z punktu widzenia techniki, jak też jej użytku, przeznaczenia. Bez nich sieć elektroenergetyczna nie będzie pracowała według oczekiwanych, zakładanych standardów. Wobec tego zadania, jakie mają spełniać łączniki zdalnie sterowane są wpisane w zadania całej sieci elektroenergetycznej, sprowadzające się do zapewnienia niezakłóconych dostaw energii elektrycznej odbiorcom. Jednocześnie realizacja tych zadań wymaga odpowiedniego technicznego włączenia łączników zdalnie sterowanych do pozostałych elementów sieci elektroenergetycznej. Omawiane łączniki nie pracują, nie spełniają swojej roli odrębnie, niezależnie od parametrów technicznych i funkcjonalnych sieci elektroenergetycznej. Przeciwnie, reagują bezpośrednio na warunki, parametry pracy całej sieci elektroenergetycznej. W konsekwencji w przypadku łączników zdalnie sterowanych i pozostałych elementów sieci elektroenergetycznej mamy do czynienia zarówno z całością techniczno-użytkową, wymaganą w stanie prawnym od 1 stycznia 2015 r., jak również z zapewnieniem przez łączniki zdalnie sterowane możliwości użytkowania sieci elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem, na gruncie stanu prawnego od 28 czerwca 2015 r. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że użytkowania sieci elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem nie można ograniczać tylko do samej możliwości przesyłu energii elektrycznej, jak to czyni spółka w prezentowanej argumentacji. W ocenie sądu, nie może ulegać wątpliwości, że równie ważne są wszystkie elementy tej sieci, które gwarantują, że proces przesyłu energii elektrycznej do odbiorców będzie przebiegał w sposób bezpieczny, niezakłócony, według przyjętych w tej mierze standardów. Sąd nie podziela argumentów spółki, w których nawiązała do pojęcia części składowej rzeczy stosowanego w prawie cywilnym (art. 47 ustawy Kodeks cywilny, Dz.U.2020.1740 ze zm. - K.c.). Trzeba zauważyć, że ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, ani ustawa Prawo budowlane nie definiują budowli poprzez odwołanie się do części składowej rzeczy w rozumieniu prawa cywilnego. Jedynie na marginesie - w kontekście art. 47 § 2 K.c. - warto raz jeszcze nawiązać do opinii biegłego. Wynika z niej bowiem jednoznacznie, że brak łączników zdalnie sterowanych istotnie zmienia warunki techniczne i funkcjonalne całej sieci dystrybucyjnej, skoro należą one do kluczowych elementów z punku widzenia jej standaryzacji. Nie można również wymagać - jak tego oczekuje spółka - aby wszystkie elementy tworzące sieć elektroenergetyczną powstawały w jednym albo w takich samych procesach produkcji. Z istoty rzeczy poszczególne elementy sieci elektroenergetycznej powstają z różnych materiałów, w różnych technologiach i uzyskują właściwe im parametry. Natomiast rozstrzygająca jest okoliczność, że wszystkie elementy sieci elektroenergetycznej - chociaż osobno różne (jak przykładowo słupy, linie czy łączniki sterowane zdalnie) - są produkowane z jednym, wspólnym założeniem materiałowym, konstrukcyjnym, aby w następstwie dało się je połączyć w całość w postaci sieci elektroenergetycznej funkcjonującej przede wszystkim w sposób bezpieczny, oszczędny i niezakłócony, według najwyższych istniejących standardów. Trudno też nie zauważyć niespójności w argumentacji spółki, która z jednej strony przekonywała, że bez łączników zdalnie sterowanych sieć elektroenergetyczna działa w sposób prawidłowy, a z drugiej strony mówiła o tym, że zadania łączników zdalnie sterowanych może zastąpić pogotowie energetyczne, co przecież oznacza co najmniej utrudnienia w pracy tej sieci w przypadku braku tych łączników. Orzecznictwo sądowe, na które powołała się spółka w skardze, dotyczy istotnie innych stanów faktycznych (sieci gazowych i stacji redukcyjnych, pomiarowych). Podsumowując przedstawione wyżej rozważania, sąd ocenia, że organ prawidłowo zrekonstruował stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia wniosku spółki o stwierdzenie nadpłaty. W dalszej kolejności właściwie zinterpretował pojęcie budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i adekwatnie odniósł je do łączników zdalnie sterowanych wymienionych przez spółkę. W rezultacie żaden z zarzutów, argumentów spółki nie może skutecznie prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga spółki podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.