II OZ 1109/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.S i M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 568/20 o odrzuceniu skargi L.S i M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: 1. oddalić zażalenie w stosunku do L.S., 2. uchylić zaskarżone postanowienie w stosunku do M.S.. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 568/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L.S. I M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz zwrócił skarżącym kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że powodem odrzucenia skargi wskazanych na wstępie skarżących było nieuzupełnienie, w ustawowym terminie braków formalnych skargi w postaci numerów PESEL. Siedmiodniowy termin do usunięcia opisywanych braków upłynął z dniem 22 lipca 2020 r., a skarżący uzupełnili braki formalne w dniu 28 lipca 2020 r., a zatem po terminie, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd podkreślił przy tym, że firma kurierska, którą posłużyli się skarżący nie jest operatorem pocztowym wyznaczonym w rozumieniu art. 83 § 3 p.p.s.a., zatem pismo za pośrednictwem tego operatora nie zostało wniesione 27 lipca 2020 r. (tj. w dniu nadania tejże przesyłki), a w dniu wpływu do Sądu, co miało miejsce 28 lipca 2020 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący, kwestionując je w całości i domagając się uchylenia tego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że podany do sprawy adres zamieszkania nie jest miejscem ich stałego pobytu, ale domem rodzinnym. Wezwanie do uzupełnienia braków odebrał ojciec skarżących. O konieczności uzupełnienia braków skarżący zostali powiadomieni telefonicznie przez ojca, który jednak nie poinformował ich, że braki należy usunąć w terminie 7 dni. Skarżący przyjęli, że jest to ogólnie przyjęty w korespondencji termin 14 dni. Podnieśli także, że z uwagi na pandemię nie kontaktowali się z ojcem osobiście, obawiając się ewentualnego zakażenia rodziców. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W świetle art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna przede wszystkim czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy szczególne, wymienione w pkt 1 - 4 powołanego przepisu. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go nie mając takiego obowiązku. W sprawie niniejszej w treści skargi skarżący nie wskazali swoich numerów PESEL. W związku z tym winni zostać wezwani do usunięcia tego braku poprzez wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, stosownie do treści art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi, skierowane do skarżącego L. S., zostało sformułowane prawidłowo. W sprawie nie jest sporne, że wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało ww. skarżącemu doręczone w dniu 15 lipca 2020 r. Zaś braki skargi zostały uzupełnione dopiero w dniu 28 lipca 2020 r., a więc już po upływie 7 dni, liczonych od daty doręczenia wezwania. Natomiast argumentacja zażalenia wskazująca na przyczyny nieuzupełnienia braku skargi w terminie, nie może być uznana za skuteczną w niniejszym postępowaniu zażaleniowym. Dokonanie danej czynności procesowej już po terminie ma charakter obiektywny. Jak już wyżej wskazano, w sprawie nie ma sporu, że przedmiotowy brak formalny nie został uzupełniony w ustawowym terminie. Zaś przyczyny uchybienia terminowi mogą stanowić przedmiot oceny, ale w postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu do dokonania czynności, któremu strona uchybiła. Z powyższych względów zażalenie w stosunku do l.S. nie zasługiwało na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny natomiast uwzględnił zażalenie w stosunku do M. S., albowiem wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci numeru PESEL zostało sformułowane nieprawidłowo. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że "jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.". W odniesieniu do skargi, gdy strona nie uzupełniła jej braków formalnych w terminie, sąd skargę odrzuca - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z powyższego wynika zatem, że w piśmie wzywającym stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma, należy wskazać nie tylko braki które należy uzupełnić, ale zakreślić termin i pouczyć o rygorze nieuzupełnienia braków w terminie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że stosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. winno być rozważane i wchodzić w rachubę tylko w razie pełnego ziszczenia się ustanowionych przez ustawodawcę warunków. Dostrzegając cel tego przepisu jakim jest wymuszenie na stronie składającej skargę podporządkowania się dyscyplinie procesowej dla zapewnienia sprawnego przebiegu postępowania, nie sposób jednak nie podnieść, że usterki przy korzystaniu z omawianego unormowania prowadzą wprost do naruszenia także konstytucyjnie chronionego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r.) - patrz postanowienie NSA z 2 października 2007 r. sygn. akt I GSK 2348/06. Brak spełnienia tak rozumianych wymogów - zwłaszcza jeżeli wezwanie nie jest adresowane do profesjonalnego pełnomocnika - pozbawia możliwości korzystania z sankcji w postaci odrzucenia skargi na gruncie analizowanego przepisu. Natomiast w niniejszej sprawie pismo wzywające M. S. do uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 34) wprawdzie wskazywało jakie konkretnie braki i w jakim terminie należy uzupełnić, ale nie pouczono skarżącego o skutkach nieusunięcia przedmiotowego braku formalnego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedwcześnie odrzucił skargę w stosunku do M. S.. Z tych przyczyn, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.