II GSK 695/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2043/14 w sprawie ze skargi P. W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zmiany statutu szpitala oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2043/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Rada Powiatu [...] uchwałą z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 217 ze zm.), dokonała zmiany Statutu Szpitala Powiatowego w W. - Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w ten sposób, że w § 6, dodano ust. 5 w brzmieniu: "Szpital Powiatowy w swojej działalności kieruje się bezwzględnie zasadą ochrony życia ludzkiego." Następnie rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lipca 2014 r. Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.), stwierdził nieważność powyższej uchwały. W uzasadnieniu organ podniósł, że z art. 42 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej wynika, iż ustawodawca nie pozostawił podmiotowi tworzącemu całkowitej swobody w kształtowaniu treści statutu. Zakres regulacji statutowej został odniesiony wprost do funkcjonowania podmiotu leczniczego w sposób określony w ustawie. Tymczasem przyjęta uchwała wykracza poza zakres określony w ustawie, gdyż brak jest w niej delegacji do określenia w statucie zasad wykonywania działalności leczniczej. Zdaniem organu nadzoru, statut podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą nie może dotyczyć spraw, które są uregulowane w przepisach ustawy, ani nie może odmiennie regulować spraw unormowanych odrębnie w innych ustawach. Statut, jako akt prawny wykonawczy, nie może ograniczać praw pacjenta, ani też nakładać pozaustawowych obowiązków i nadawać nowych uprawnień pracownikom podmiotu leczniczego, ponieważ są one uregulowane w odrębnych ustawach. Organ nadzoru stwierdził naruszenie art. 8 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r., poz. 159 ze zm.), poprzez skierowanie nakazu bezwzględnej zasady ochrony życia ludzkiego do Szpitala Powiatowego w W., jako jednostki organizacyjnej, w tym zarówno do osób wykonujących zawód medyczny, jak tego zawodu niewykonujących. W ocenie organu, uchwała wprowadza dodatkowe kryterium wykonywania działalności leczniczej i tym samym udzielania świadczeń zdrowotnych. Organ podkreślił, że przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych osoby wykonujące zawód medyczny kierują się zasadami etyki zawodowej określonymi przez właściwe samorządy zawodów medycznych. Rada Powiatu [...] nie jest jednostką samorządu zawodowego, który mógłby te zasady wprowadzać w życie. Organ nadzoru stwierdził również naruszenie art. 39 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. Nr 277, poz. 1634 ze zm.), który przewiduje możliwość powstrzymania się przez lekarza od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego sumieniem, na określonych warunkach. Stosownie zaś do art. 30 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki. Organ podniósł, że art. 39, w powiązaniu z art. 30 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, wyznacza ramy uprawnienia lekarza do działania zgodnego ze swoim sumieniem. Klauzula sumienia w tym przepisie została podporządkowana bezwzględnemu nakazowi ratowania życia i zdrowia chorego. Przyjęcie przez Radę Powiatu [...] bezwzględnej zasady ochrony życia ludzkiego narusza ten przepis oraz klauzulę powstrzymania się od wykonywania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego sumieniem. Organ nadzoru powołał się również na przepisy Kodeksu Etyki Lekarskiej, które stanowią, że lekarz ma swobodę postępowania zgodnie z sumieniem, zaś granice tej swobody wynikają z konieczności postępowania zgodnego z aktualnym stanem wiedzy medycznej. Organ uznał, że uchwała narusza również art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. Nr 174, poz. 1039 ze zm.), który stanowi, iż pielęgniarka i położna mogą odmówić wykonania zlecenia lekarskiego oraz wykonania innego świadczenia zdrowotnego niezgodnego z ich sumieniem lub z zakresem posiadanych kwalifikacji, podając niezwłocznie przyczynę odmowy na piśmie przełożonemu lub osobie zlecającej, chyba że zachodzą okoliczności powodujące, że zwłoka w udzieleniu pomocy mogłaby spowodować stan nagłego zagrożenia zdrowotnego. Organ nadzoru stwierdził również naruszenie art. 4a i 4b ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. Nr 17, poz. 78 ze zm.), które określają, kiedy przerwanie ciąży może być dokonane oraz przyznają osobom objętym ubezpieczeniem społecznym i osobom uprawnionym na podstawie odrębnych przepisów do bezpłatnej opieki leczniczej, prawo do bezpłatnego przerwania ciąży w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej. Zdaniem organu, zamieszczenie w uchwale klauzuli generalnej w postaci bezwzględnej zasady ochrony życia ludzkiego wykracza poza normę zawartą w art. 38 Konstytucji RP, która określa, że Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. W ocenie organu nadzoru, Państwo zapewnia ochronę życia zgodnie z zasadami wyrażonymi w obowiązującym w Rzeczypospolitej prawie - zatem ochrona ta nie ma charakteru bezwzględnego. Organ powołał się również na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz na treść art. 9 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Powiat [...] zaskarżył rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, że dokonana zmiana statutu szpitala mieści się w zakresie materii, która podlega regulacji statutowej. Uchwała nie eliminuje przy tym żadnego z obligatoryjnych elementów, które winny być szczegółowo uregulowane w statucie i nie czyni go sprzecznym z przepisami ustawy. Statut Szpitala Powiatowego w W., zarówno przed zmianą, jak i po jej dokonaniu nie określał indywidualnych praw pacjentów do świadczeń zdrowotnych. Powiat podkreślił, że uchwała nie wprowadza ani zasady rezultatu przejawiającej się w uzyskaniu pozytywnego efektu w postaci osiągnięcia pełni zdrowia, ani nie zakazuje personelowi medycznemu kierowania się zasadami etyki zawodowej określonymi przez właściwe samorządy. Ponadto Rada Powiatu [...] w swojej uchwale nie podjęła się próby wskazania, w jakim okresie życie ludzkie ma być chronione, nie podjęła się dookreślenia ani momentu wskazującego na początek życia ludzkiego ani jego kres, jednocześnie brak w treści uchwały zwrotu precyzującego ochronę życia "od momentu poczęcia", brak także zwrotów odwołujących się chociaż pośrednio do zakazu przerywania ciąży. W ocenie Powiatu, wartość konstytucyjnie chronionego dobra prawnego, jakim jest życie ludzkie, w tym także życie dzieci poczętych, które rozwija się w fazie prenatalnej, nie może być różnicowane. Życie ludzkie jest wartością chronioną konstytucyjnie od momentu jego powstania. Konstytucyjna zasada ochrony życia ludzkiego przemawia za uchyleniem przepisów dopuszczających przerywanie ciąży w okolicznościach określonych ustawą o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Polskie prawo winno chronić życie każdej istoty ludzkiej - każdego człowieka, od momentu poczęcia do naturalnej śmierci. Jakiekolwiek odstępstwa od tej zasady, w szczególności z powodu upośledzenia nienarodzonego dziecka, nie powinny mieć miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że organ nadzoru wykazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, iż uchwała w sposób rażący naruszyła art. 42 ust. 2 ustawy o działalności leczniczej, bowiem zmiana statutu Szpitala Powiatowego w W. wykraczała poza zakres upoważnienia określony w tym przepisie, gdyż ustawa nie daje podmiotowi tworzącemu, możliwości określania w statucie Szpitala zasad wykonywania działalności leczniczej, a szczególnie wskazania kryterium wykonywania tej działalności. To z ustawy o działalności leczniczej wynikają bowiem zasady wykonywania działalności leczniczej (art. 1 pkt 1 ustawy), zatem statut podmiotu leczniczego nie może tego obszaru normować. Sąd I instancji stwierdził również, że zarówno z motywów skargi, jak i z przebiegu posiedzenia Rady, na którym wprowadzono zmianę do statutu, wynika, iż Rada Powiatu w W. – powołując się na Konstytucyjną zasadę ochrony życia ludzkiego, kontestuje przepisy dopuszczające przerywanie ciąży w okolicznościach określonych ustawą o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu I instancji organ zasadnie stwierdził również naruszenie art. 4a i 4b ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, które wskazują, kiedy przerwanie ciąży może być dokonane oraz kiedy kobieta ma prawo do bezpłatnego przerwania ciąży w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej. Sąd I instancji podniósł, że udzielanie świadczeń zdrowotnych, ma ścisły związek zarówno z prawami pacjenta jak i regulacjami odnoszącymi się do udzielania świadczeń zdrowotnych, a zatem również z art. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, poprzez możliwość pozbawienia prawa do szczególnego rodzaju świadczenia zdrowotnego. Regulacja taka narusza również przepisy ustaw: o zawodach lekarza i lekarza dentysty, o zawodach pielęgniarki i położnej, bowiem uniemożliwia działanie lekarza i pielęgniarki w przypadku określonym w art. 4a i 4b ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Sąd podkreślił, że Rada Powiatu [...] nie miała kompetencji do ingerencji w kwestie, w których obowiązują przepisy rangi ustawowej. Powiat [...] zaskarżył wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2043/14 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zaś w przypadku braku dostrzeżenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny przez uwzględnienie skargi i uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Mazowieckiego, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów procedury, tj.: art. 147 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku bez ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanego orzeczenia, podczas gdy naruszenie prawa procesowego i materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy uzasadniało uchylenie aktu nadzoru. Skarżąca postawiła również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego: 1. art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o działalności leczniczej, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Rada Powiatu [...] przekroczyła ustawowe upoważnienie do kształtowania treści Statutu Szpitala Powiatowego w W. - Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej, 2. art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, poprzez uznanie, że uchwała Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. jest sprzeczna z prawem, a tym samym nieważna, pomimo niewskazania w uzasadnieniu wyroku, w jaki sposób przedmiotowa uchwała jest wyraźnie sprzeczna z obowiązującym prawem w zw. z art. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, art. 39 ustawy o zawodach lekarza i dentysty, art. 12 ust. 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, art. 4a i 4b ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży oraz art. 38 Konstytucji, poprzez uznanie, iż Rada Powiatu [...] dopuściła się naruszenia wyżej przywołanych przepisów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej, statut szpitala jako podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą określa ustrój oraz inne sprawy dotyczące jego funkcjonowania nieuregulowane w ustawie. Przez "inne sprawy dotyczące funkcjonowania" podmiotu należy rozumieć tryb i sposób wewnętrznego postępowania w zakładzie. Zdaniem skarżącej, zagwarantowanie, że szpital bezwzględnie kieruje się zasadą ochrony życia ludzkiego jest potwierdzeniem szeregu przepisów o randze ustawy, tj. art. 1 ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, art. 38 Konstytucji, art. 2 Kodeksu Etyki Lekarskiej. Konieczność kierowania się zasadą bezwzględnej ochrony życia mieści się w pojęciu "innych spraw dotyczących funkcjonowania" szpitala. Ponadto Powiat stwierdził, że z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego wynika bez wątpienia obowiązek zagwarantowania ochrony życia ludzkiego w każdej fazie jego rozwoju, w tym także obowiązek pełnej i bezwarunkowej ochrony życia dzieci nienarodzonych. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu należy przypomnieć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej według kryterium zgodności z prawem pozytywnym, a więc stanowionym przez konstytucyjnie upoważnione do tego organy. To prawo ma budowę hierarchiczną, co oznacza, że akt prawny niższego rzędu nie może być niezgodny z aktem (aktami) zajmującymi wyższą pozycję w hierarchii źródeł prawa. Ustawa nie może być sprzeczna z konstytucją, a statut szpitala, przyjęty na mocy uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, nie może być sprzeczny z ustawą. W rzeczywistości ustrojowej Rzeczypospolitej Polskiej samorząd nie ma charakteru autonomicznego, a zatem tworzone przezeń prawo miejscowe nie jest prawem autonomicznym, co potwierdza zarówno treść art. 7, jak i art. 94 Konstytucji RP. Według tego pierwszego przepisu organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Z kolei art. 94 Konstytucji stanowi, że organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach określonych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Wspomniane przepisy Konstytucji stanowią kontekst dla interpretacji przepisów prawa, które miały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. W tym więc kontekście należy ocenić podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o działalności leczniczej, (na marginesie trzeba zauważyć, że ust. 2 art. 42 ma kilka jednostek redakcyjnych - punktów, które nie zostały konkretnie wskazane w skardze kasacyjnej, co ma istotne znaczenie, ze względu na zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, a więc określonymi w skardze podstawami tej skargi). Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, wpisana do statutu szpitala zasada bezwzględnej ochrony życia mieści się zarówno w ustawowym upoważnieniu do uregulowania w statucie szpitala "innych spraw dotyczących funkcjonowania szpitala" (art. 42 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej), jak i w upoważnieniu do "określenia w statucie celów i zadań" szpitala (art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy). Dla uzasadnienia tego stanowiska wnoszący skargę kasacyjną przyjmuje, że zasada bezwzględnej ochrony życia wprowadzona do statutu szpitala znajduje potwierdzenie w ustawie - art. 1 ustawy o planowaniu rodziny i w art. 38 Konstytucji, a także w sformułowanej w art. 2 Konstytucji zasadzie państwa prawnego. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić chociażby ze względu na treść art. 4a i 4b ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Dowodzą one w sposób niebudzący wątpliwości, że mająca umocowanie konstytucyjne zasada ochrony życia nie ma charakteru bezwzględnego. Nie można więc wspomnianymi przepisami art. 2 i art. 38 Konstytucji, traktowanymi jako źródła prawnej ochrony życia, niemającej charakteru absolutnego i bezwzględnego, uzasadniać stanowienie prawa miejscowego, wprowadzającego nakaz bezwzględnej ochrony życia. Wówczas mamy bowiem do czynienia z naruszeniem wspomnianych przepisów art. 7 i art. 94 Konstytucji, a także, co oczywiste, z naruszeniem art. 42 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej. Warto dodać, że w skardze kasacyjnej, w ramach uzasadnienia dopuszczalności wprowadzenia zasady bezwzględnej ochrony życia powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 maja 1997 r., sygn. akt K 26/96, w którym Trybunał przyjął, że zasada prawnej ochrona życia ma m.in. umocowanie w zasadzie państwa prawnego. Uważna lektura uzasadnienia tego wyroku pozwala jednak zauważyć, że Trybunał stwierdził również, że nie ulega wątpliwości, iż w świetle konstytucji prawo do życia nie ma charakteru absolutnego, co oznacza, że w pewnych wyjątkowych sytuacjach ochrona tego prawa może zostać ograniczona ze względu na konieczność ochrony innych wartości, praw lub wolności konstytucyjnych. Za niezasadny należy uznać również uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym, poprzez stwierdzenie nieważności uchwały pomimo niewskazania w uzasadnieniu wyroku, w jaki sposób uchwała jest wyraźnie sprzeczna z obowiązującym prawem. Sąd I instancji szczegółowo uzasadnił bowiem, że przyjęcie w statucie szpitala powiatowego nakazu bezwzględnej zasady ochrony życia ludzkiego wykracza poza kompetencje rady powiatu określone w art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o działalności leczniczej, a ponadto stoi w sprzeczności z regulacjami określającymi uprawnienia i obowiązki lekarzy, pielęgniarek i położnych, a także pacjentów określone w art. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, art. 39 ustawy o zawodach lekarza i dentysty, art. 12 ust. 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, art. 4a i 4b ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, a także w art. 38 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu I instancji wyrażonym w zaskarżonym wyroku racją wprowadzonej do statutu szpitala zmiany, polegającej na wprowadzeniu zasady bezwzględnej ochrony życia było wyłączenie możliwości stosowania art. 4a i 4b ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Nie sposób nie zgodzić się z tą konstatacją Sądu. Znajduje ona zresztą potwierdzenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym stwierdzono, że konstytucyjna zasada ochrony życia przemawia za uchyleniem przepisów dopuszczających przerywanie ciąży w okolicznościach określonych ustawą o planowaniu rodziny. A także, że polskie prawo powinno chronić życie każdej istoty ludzkiej od momentu poczęcia aż do naturalnej śmierci, bez jakichkolwiek odstępstw od tej zasady. Sąd administracyjny ze względów, o których była mowa na wstępie, jest obowiązany powstrzymać się od wypowiedzi co do tego, czy obowiązujące obecnie przepisy dotyczące przerywania ciąży powinny być uchylone. Do kompetencji sądu należy jednak stwierdzenie, że nie jest dopuszczalne osiągnięcie tego celu za pomocą uchwały rady powiatu, nawet jeżeli ten skutek miałby mieć wymiar jednostkowy, ograniczony do jednego tylko szpitala powiatowego. Reasumując należy stwierdzić, że uchwała Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. naruszała szereg wymienionych wcześniej przepisów rangi ustawowej, w tym przede wszystkim art. 42 ust. 2 ustawy o działalności leczniczej, co zasadnie ocenił organ nadzoru, stwierdzając nieważność tej uchwały. Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego wydane zostało zatem zgodnie z prawem, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo oddalił skargę Powiatu [...] na to rozstrzygnięcie. Biorąc wszystko powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.