II SA/Wa 2065/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 30 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.F. na postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki postanawia - odrzucić skargę - UZASADNIENIE A. F., jako były funkcjonariusz Policji, został skierowany na kontrolne badanie lekarskie przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w celu uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] orzekła, że funkcjonariusz jest zdolny do pracy, nie wymaga opieki innej osoby, zalicza się do trzeciej grupy inwalidzkiej, inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, inwalidztwo nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby/choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, inwalidztwo istnieje od nadal, inwalidztwo jest trwałe. Po rozpoznaniu odwołania, Centralna Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości i wydała nowe, orzekając, że funkcjonariusz jest częściowo niezdolny do pracy, nie wymaga opieki innej osoby, zalicza się do drugiej grupy inwalidzkiej, inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, inwalidztwo nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby/choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, inwalidztwo istnieje od nadal, inwalidztwo jest trwałe. Następnie Centralna Komisja Lekarska postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) w związku z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398), sprostowała oczywistą omyłkę pisarską w części [...], rozdział [...], punkt [...] orzeczenia nr [...] z dni [...] czerwca 2020 r. dotyczącego byłego funkcjonariusza emeryta A. F. w ten sposób, że w miejsce: "nadal" postanowiła wpisać: "od 2013 r. – trzecia grupa inwalidzka w związku ze służbą od [...] czerwca 2020 r. – druga grupa w związku ze służbą". Pismem z dnia [...] września 2020 r. A. F. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej o sprostowaniu oczywistej omyłki wnosząc o stwierdzenie jego nieważności, ewentualnie uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym w myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2020 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Jak wynika z powołanego powyżej przepisu możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona powinna w pierwszej kolejności wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie od zaskarżonego postanowienia służył A.F. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Centralnej Komisji Lekarskiej, o czym nie został on prawidłowo pouczony. W świetle bowiem art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730 i 1133). Zgodnie z art. 113 § 3 K.p.a., na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie, zaś w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 "Zażalenia" do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144 K.p.a.). Natomiast z art. 127 § 3 K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Wobec tego, że CKL jest organem wyższego stopnia i wydaje orzeczenia (decyzje administracyjne) ostateczne, to od postanowień przezeń wydanych nie przysługuje zażalenie lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast błędne pouczenie co do sposobu i trybu wniesienia środka odwoławczego nie może wbrew przepisom P.p.s.a. kreować prawa do skutecznego zainicjowania kontroli sądowoadministracyjnej. W związku z tym skoro skarżący nie wyczerpał, określonego w art. 52 § 2 P.p.s.a., trybu zaskarżenia to skarga na postanowienie, które było nieostateczne w administracyjnym toku instancji, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.