I OSK 1437/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska – spr., Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Anna Łukaszewska – Macioch, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [..] Sp. z o.o. [...] w O. – Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Po 23/04 w sprawie ze skargi [..] Sp. z o.o. [...] w O. – Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w R. na rzecz [...] Sp. z o.o. [...] w O. – Z. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Po 23/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Sp. z o.o. [...] O.-Z. wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...], nr [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w R. - po rozpoznaniu odwołania [...] Sp. z o.o. wniesionego od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w R. z dnia [...], nr [...] o obciążeniu spółki karą pieniężną w wysokości 720 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 K.p.a. oraz art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b, art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838, ze zm.), a także § 4 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432), a także na podstawie art. 2, art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 41, poz. 365, ze zm.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że kara pieniężna została nałożona w dniu [...] kwietnia 2002 r., na przejściu granicznym w O., po przeprowadzeniu pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu o nr rej. [...], należącego do przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. i stwierdzeniu przekroczenia na drugiej osi pojazdu dopuszczalnych norm nacisku ustalonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano na wadze dynamicznej typu [...], posiadającej ważne świadectwo legalizacji, wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G., a wagi tego typu zostały zatwierdzone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego, tzw. ruletki, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. Organ odwoławczy szczegółowo wskazał techniczne etapy procesu ważenia oraz system zabezpieczeń zapewniający jego prawidłowy przebieg, a także stwierdził, że brak reakcji aparatury kontrolnej podważa zasadność jakiegokolwiek kwestionowania wyniku ważenia. Nie ma zatem podstaw do jego powtarzania, ani do żądania weryfikacji ważenia na wadze statycznej, skoro to właśnie waga dynamiczna służy do sprawdzania faktycznych nacisków osi na jezdnię. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi [...] Sp. z o. o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) ją oddalił. Sąd pierwszej instancji za bezpodstawny uznał podstawowy zarzut skargi – brak umocowania kierownika zmiany W. N. do podpisania w imieniu Dyrektora Urzędu Celnego w R. decyzji z dnia [...]., nr [...]. Sąd ustosunkowując się do zarzutu podpisania decyzji przez osobę do tego nieupoważnioną, wskazał, że ustawą z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 41, poz. 365 ze zm.) zniesiono organ administracji państwowej w sprawach celnych - Dyrektora Urzędu Celnego (art. 2 pkt 2) i utworzono organ Naczelnika Urzędu Celnego (art. 3 pkt 2), do którego zakresu działania przeszły dotychczasowe zadania i kompetencje dyrektorów urzędów celnych w zakresie indywidualnych postępowań w sprawach celnych (art. 5 ust. 1). Organ pierwszej instancji, na wezwanie Sądu, przedstawił decyzję nr 3 Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 10 czerwca 2002 r. i decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w R. z dnia [...], nr [...]. Sąd wskazał, że ze względu na datę wydania decyzji przez organ pierwszej instancji miarodajna dla oceny prawidłowej delegacji kompetencji mogła być jedynie druga z wymienionych decyzji. Na podstawie decyzji z dnia [...] upoważniono Zastępców Dyrektora Urzędu Celnego i Naczelników Oddziałów do podejmowania w imieniu Dyrektora decyzji, jak i wykonywania obowiązków lub innych czynności przypisanych temu organowi jako organowi administracji celnej, zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Urzędu Celnego w O. W § 2 tej decyzji określono, że Zastępcy Dyrektora i Naczelnicy Oddziałów mogą przekazać nadane im uprawnienia kierownikom komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszom celnym, zgodnie z podziałem kompetencji określonym w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Celnego. W piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. stwierdził, że Kierownik Zmiany był upoważniony do podpisania decyzji na podstawie pkt I.1.D i pkt IV Karty zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy, wydanej na podstawie pkt I.1 Karty zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy, wydanej na podstawie art. 284 Kodeksu celnego. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, korzystanie z dróg publicznych mogło być uzależnione od wniesienia opłat drogowych, które zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 3 mogły być pobierane, m.in., za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Z kolei z art. 13 ust. 2a wynika, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, pobiera się kary pieniężne, których wysokość, w myśl ust. 2 b powołanego artykułu, określał załącznik do ustawy. Przy pomiarze nacisku dla pojedynczej osi napędowej, w rozumieniu § 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm określonych w § 5 ust. 4 powołanego rozporządzenia. W związku z tym Dyrektor Urzędu Celnego w R. nałożył na skarżącą, zgodnie ze wspomnianym załącznikiem do ustawy o drogach publicznych, karę pieniężną w wysokości 720 zł. Kierowca bowiem nie okazał stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Sąd pierwszej instancji przyjął, że z akt sprawy wynika, iż ważenia pojazdu dokonano przy pomocy dynamicznej wagi samochodowej typu [...], przystosowanej do ważenia pojazdów. Waga ta posiadała ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. w dniu [...], a wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...]. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego tzw. ruletki, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. dnia [...] listopada 2001 r., a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Opis przebiegu ważenia odpowiadał warunkom zawartym w zarządzeniu nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6, poz. 40), a przyrządy, na których dokonywano pomiarów posiadały ważne świadectwa legalizacji. Opinia Instytutu Studiów Podatkowych Modzelewski i Wspólnicy przedstawiona przez skarżącą w tym zakresie nie jest trafna. Zdaniem Sądu, brak podczas ważenia osoby umocowanej do reprezentowania Spółki nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Ponadto strona skarżąca miała możliwość podniesienia swoich zarzutów w odwołaniu. W sprawie miał natomiast zastosowanie art. 10 § 2 K.p.a., gdyż ewentualne oczekiwanie na przedstawiciela Spółki groziło niepowetowanymi szkodami materialnymi. Sąd wskazał, że decydującym i jedynym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu nie ma znaczenia fakt braku możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu po załadunku. Z art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych, wynika, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. W ocenie Sądu, aczkolwiek uzasadniony jest zarzut skarżącej co do nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., to jednak nie jest to uchybienie, które miało wpływ na wynik sprawy, w związku z czym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., nie mogło ono prowadzić do uchylenia decyzji. Od powyższego wyroku [...] Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając wyrok w całości. W ramach drugiej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 133 § 1 i 134 § 1 P.p.s.a. przez niewzięcie pod uwagę, że decyzję organu celnego wydano na podstawie okoliczności, które nie zostały udowodnione oraz w oparciu o niewłaściwie przeprowadzone postępowanie dowodowe, a wyrok został oparty na okolicznościach, które nie zostały potwierdzone w aktach sprawy; 2) art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego i przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów w postaci dokumentów przez nieprawidłowe przyjęcie, że osoba podpisująca decyzję w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego w O. była prawidłowo upoważniona do wydawania decyzji administracyjnych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że Sąd powinien z urzędu wziąć pod uwagę fakt, że decyzja została oparta na jednym dowodzie tj. protokole ważenia. Przed wydaniem decyzji skarżąca nie mogła się wypowiedzieć co do przeprowadzonego dowodu. Protokół ten, zdaniem skarżącej, "nie mógł być uznany za dowód w sprawie". Organy celne złamały prawo uniemożliwiając stronie czynny udział w postępowaniu. Kierowca złożył określony wniosek dowodowy – o powtórne ważenie pojazdu – który nie został uwzględniony. Brak w tym zakresie jakiegokolwiek odniesienia się w zaskarżonym wyroku. Uznanie zaś przez Sąd, że odstąpienie w tym względzie od ogólnych zasad prawa administracyjnego uzasadnia treść art. 10 § 2 K.p.a., gdyż groziłoby to zakłóceniem pracy organu celnego i niepowetowanymi stratami materialnymi, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, ponieważ z żadnego dowodu nie wynika, aby istniała najmniejsza choćby groźba straty materialnej. Skarżąca wywiodła z tego wniosek, że żaden przepis prawa polskiego nie każe organowi administracji celnej wydawać decyzji w takiej sprawie natychmiast po dokonaniu ważenia pojazdu. Skoro zatem przed wydaniem decyzji reprezentant Spółki nie został zapoznany z protokołem kontroli, to decyzja nie była oparta na prawidłowo przeprowadzonym dowodzie. Organy celne zaś nie podjęły żadnych działań do zapewnienia udziału w postępowaniu skarżącej spółki. Jeżeli chodzi o naruszenie art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c., to skarżąca podniosła, że przedstawione przez stronę dokumenty nie stanowią upoważnienia w rozumieniu art. 268a K.p.a. Przeniesienie kompetencji do wydawania decyzji może nastąpić jedynie przez organ administracji. Kodeks postępowania administracyjnego jest w tym zakresie precyzyjny i żaden przepis ustawy nie daje osobie upoważnionej prawa do przenoszenia swojego upoważnienia na innego pracownika nawet za zgodą organu administracji. W konkluzji skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że zarzuty skargi kasacyjnej są nietrafne i nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że decyzję w pierwszej instancji wydał organ do tego nieuprawniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W związku z regulacją zawartą w art. 183 P.p.s.a. należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z uwzględnieniem przesłanek określonych w § 2 tegoż artykułu. Przytoczone podstawy kasacyjne determinują więc kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wychodząc z tego założenia, należy wstępnie podkreślić, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. W skardze kasacyjnej zawarto dwa zasadnicze zarzuty. Pierwszy z nich - zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. przez uznanie, że w sprawie rozpoznawanej przez organy administracji nie miał zastosowania art. 10 § 1 K.p.a. - nie jest zasadny. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym stanowi niewątpliwie jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W przepisie art. 10 § 2 K.p.a. zawarto jednak wyjątki od obowiązywania w postępowaniu tej zasady. Jednym z wyjątków jest sytuacja, w której zapewnienie prawa czynnego udziału strony w postępowaniu groziłoby niepowetowaną szkodą materialną. W rozpoznawanej sprawie taka zaś sytuacja miała miejsce. Faktem notoryjnym jest długi czas oczekiwania, zwłaszcza przez pojazdy ciężarowe, na przekroczenie granicy. Jednocześnie kontrola pojazdu w zakresie jego ważenia w celu sprawdzenia nacisku poszczególnych osi na drogę dokonywana ma być w chwili przekraczania granicy. Ważenie pojazdu jest podstawową czynnością postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Jeżeliby należałoby zastosować art. 10 § 1 K.p.a. do tej czynności, w sytuacji, w której w pojeździe, czy na przejściu granicznym nie znajduje się osoba będąca przedstawicielem bądź pełnomocnikiem strony, to groziłoby to całkowitym paraliżem przejścia granicznego. Takie bezwzględne wymaganie prawidłowej reprezentacji strony pociągałoby także za sobą znaczne utrudnienia w pracy organów celnych, co niewątpliwie groziłoby niepowetowanymi szkodami materialnymi, o których mowa w art. 10 § 2 K.p.a. W związku z powyższym należy stwierdzić, że trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, iż w takiej sytuacji miał zastosowanie art. 10 § 2 K.p.a. Natomiast drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. zasługuje na uwzględnienie. Ocena przeprowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dowodów z dokumentów w postaci decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w R. z dnia [...] nr [...] łącznie z Kartami zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy wydanymi na podstawie tej decyzji, decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz pisma Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] grudnia 2005 r. i wyprowadzenie wniosku, że Kierownik zmiany, że Kierownik zmiany działał w granicach upoważnienia Dyrektora Urzędu Celnego w R., była błędna. W związku z tym zarzutem Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, że z art. 268a K.p.a. wynika, iż organ administracji może upoważnić na piśmie pracowników kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych. W piśmiennictwie przyjmuje się, że upoważnienie musi być skierowane do konkretnego pracownika, a nie do osoby zajmującej określone stanowisko (identyczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 349/06, z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 834/06, z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 832/06, z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 952/06, z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1293/06 i z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1295/06) . Decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. zawiera upoważnienie dla Zastępców Dyrektora Urzędu Celnego oraz Naczelników Oddziałów do podejmowania decyzji w imieniu Dyrektora oraz do wykonywania obowiązków lub innych czynności przypisanych temu organowi jako organowi administracji celnej zgodnie z Regulaminem organizacyjnym Urzędu (§ 1). Stosownie do § 2 tej decyzji, Naczelnicy Oddziałów "mogą przekazać nadane im uprawnienia kierownikom komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszom celnym, zgodnie z podziałem kompetencji określonym w Regulaminie organizacyjnym Urzędu Celnego w R. Obowiązki i uprawnienia nadane przez Dyrektora Urzędu lub za jego zgodą określa się w kartach zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy". Zatem z treści powyższej decyzji wynika, że jest to w istocie akt generalny o charakterze wewnętrznym, a nie akt indywidualny upoważniający konkretnego wskazanego z imienia i nazwiska funkcjonariusza celnego do wydawania decyzji w imieniu Dyrektora Urzędu Celnego w R. Decyzja nr [...] Dyrektora Urzędu Celnego w R. z dnia [...] nie jest więc upoważnieniem, o którym stanowi art. 268a K.p.a. Czy za takie indywidualne upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu Dyrektora Urzędu Celnego uznać można odpowiednie postanowienia zawarte w Karcie zakresu obowiązków i uprawnień Kierownika zmiany W. N. nie wiadomo, bowiem Sąd pierwszej instancji kwestii tej nie rozpatrzył, a ma ona zasadnicze znaczenie dla ustalenia, czy w postępowaniu administracyjnym doszło do wydania decyzji z wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 349/06, z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 834/06, gczelny Sąd az dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 832/06, z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 952/06, z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1293/06 i z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1295/06) . Ponadto wskazać należy, że podstawy prawnej do upoważnienia funkcjonariuszy celnych do wydawania decyzji w imieniu Dyrektora Urzędu Celnego w R. nie mógł stanowić art. 284 § 2 Kodeksu celnego, który to przepis powołano w podstawie decyzji nr [...] z dnia [...]. Z przepisu tego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji nr [...], wynikało, że dyrektorzy urzędów celnych wykonują powierzone im przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł zadania przy pomocy podległych urzędów. Zawierał on zatem jedynie ogólną dyrektywę i w żadnym razie nie mógł zostać uznany za podstawę prawną upoważnienia funkcjonariusza celnego do wydawania decyzji w imieniu określonego dyrektora urzędu celnego. Mając na względzie podniesione wyżej okoliczności, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.