IV SA/Gl 29/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę. UZASADNIENIE Ostateczną decyzją Starosty G. z dnia [...] r. skierowano T.P., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( j.t. Dz. U. Nr 108 z 2005 r., poz. 908, ze zm.), na kontrolne badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii B. W dniu [...] r. uprawniony lekarz Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. wydał orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie u T. P. przeciwwskazań zdrowotnych w zakresie wyżej wskazanym. W oparciu o to orzeczenie decyzją z dnia [...] r. Starosta G. , na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, cofnął T. P. uprawnienia do prowadzenia pojazdów silnikowych kat. B. W odwołaniu strona zarzuciła, że orzeczenie lekarskie nie wskazuje konkretnego przeciwwskazania zdrowotnego. Zarzuciła też, że ustalenia co do stanu jego zdrowia są błędne, a wszczęcie przeciwko niej postępowania i pozbawienie prawa jazdy było nieuzasadnione. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. Podniosło dodatkowo, że orzeczenia lekarskie wydane zgodnie z rozporządzeniem z dnia [...] r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. Nr 2, poz. 15 ), nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie takich uprawnień, a badania lekarskie mogą być przeprowadzone wyłącznie w wojewódzkich ośrodka medycyny pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. P. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji lub skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zasadniczo powtórzył zarzuty z odwołania uważając przy tym, że nie zostały one właściwie rozpatrzone w instancji odwoławczej. Powołując się na trzy wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych zakwestionował wydane w sprawie orzeczenie lekarskie, które nie zawiera uzasadnienia i nie podaje konkretnego przeciwwskazania zdrowotnego do kierowania pojazdami. Decyzje administracyjne zostały zatem podjęte w oparciu o niedające się zweryfikować i niejasne orzeczenie lekarskie, co powoduje poczucie krzywdy i niesprawiedliwości społecznej, skutkując utratę zaufania obywateli do Państwa. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej ( art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.). Otóż podstawę prawną cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami stanowił art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, według którego decyzję w tym przedmiocie wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzenia badań lekarskich oraz ich weryfikację regulują przepisy powołanego wcześniej rozporządzenia z dnia [...]r. Rozporządzenie przewiduje prawo do odwołania od orzeczenia lekarskiego do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania badanego, a jeżeli pierwsze orzeczenie lekarskie wydał lekarz zatrudniony w takim ośrodku, to "podmiotami odwoławczymi" są wymienione w § 12 ośrodki medycyny pracy. W niniejszej sprawie skarżący nie skorzystał z tej procedury odwoławczej, w związku z czym sam pozbawił się możliwości skontrolowania prawidłowości podjętej diagnozy medycznej. Natomiast w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, ugruntowany jest pogląd, że ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji tak pod względem ich treści, jak i procesowania ( por. wyrok NSA z 17.III.2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, zbiór LEX nr 189224). W orzecznictwie wyjaśniono też, że stosownie do § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia, istnienie lub brak chorób lub objawów uprawniony lekarz stwierdza u osoby badanej. Przepis ten nie odnosi się jednak do treści orzeczenia, lecz do samego badania. Natomiast wzór orzeczenia lekarskiego określony w załączniku nr 5 do rozporządzenia nie przewiduje uzasadnienia medycznego orzeczenia, co wynika między innymi z ochrony prywatności osoby badanej. Oceny zgodności sposobu przeprowadzenia badań wskazanych w omawianym rozporządzeniu dokonuje natomiast ośrodek medyczny, który w wyniku odwołania kierowcy przeprowadza ponowne jego badanie ( tak : NSA w wyroku z 25.X.2011 r., sygn. akt I OSK 1859/10, nie publ.). Sąd w niniejszym składzie całkowicie przyłącza się do tej linii orzeczniczej, nie podzielając tym samym odmiennego stanowiska, które przytacza skarga. Chybione jest zatem wyrażanie przez skarżącego poczucia krzywdy i niezrozumienia orzeczenia lekarskiego w sytuacji niewyczerpania przez niego trybu odwoławczego w zakresie diagnostyki medycznej, w ramach którego mógł przedstawiać posiadaną dokumentację i zgłaszać stosowne wnioski i zarzuty. Kwestionowanie orzeczenia lekarskiego dopiero na etapie postępowania administracyjnego – i to w drugiej instancji, należy więc uznać za spóźnione. Z przyczyn trafnie też podniesionych w zaskarżonej decyzji nie mogły być brane pod uwagę, dołączone do odwołania, wyniki badań wykonanych w innej placówce medycznej już po sporządzeniu omawianego orzeczenia lekarskiego. W tym stanie rzeczy, skoro skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.