I SA/Gl 1196/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.L., R.W., Z.N. – wspólników A s.c. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej również: organ odwoławczy) utrzymało w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania M.L., R.W., Z.N. – wspólników A s.c. w K. (dalej: strona skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazywał, że z uwagi na ogromną wysokość zobowiązania podatkowego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec strony skarżącej zostało już bowiem wszczęte postępowanie egzekucyjne, a ponieważ nie dysponuje ona dużymi środkami finansowymi podjęte czynności egzekucyjne mogą doprowadzić do sparaliżowania funkcjonowania przedsiębiorstwa strony skarżącej a w skrajnym przypadku nawet do jego likwidacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjął się pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Stąd, przesłanki mogące uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że dany akt nadaje się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08, Lex nr 551927). Zaakcentować jednocześnie należy, że instytucja wstrzymania wykonania dotyczy, co do zasady, zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, art. 61 § 3 P.p.s.a rozszerza możliwość wstrzymania wykonania na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazuje się, że dopuszczalność zbadania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania innego niż zaskarżony aktu jest uzależniona od uprzedniego uznania, że zgodność z prawem tego aktu będzie mogła być zweryfikowana na etapie rozpoznania skargi. W konkretnej sprawie zbiór aktów, których wykonanie może być wstrzymane, musi więc pokrywać się ze zbiorem aktów, których zgodność z prawem może zostać zbadana. Sąd nie może zatem wstrzymać wykonania aktu, którego legalności w danej sprawie nie mógłby ocenić (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 14/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem koniecznym uznania możności wstrzymania wykonania innego niż zaskarżony aktu jest stwierdzenie, że pomiędzy tym aktem a aktem zaskarżonym (lub zaskarżoną czynnością) zachodzi związek pozwalający na uznanie tożsamości tych spraw. Jest tak w przypadku, gdy sprawy te dotyczą tego samego podmiotu i przedmiotu, a zatem stanowią rozstrzygnięcie tej samej kwestii podjęte wobec tej samej strony postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl; zob. także: B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2012, str. 235). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, iż przedmiot skargi stanowi postanowienie organu odwoławczego o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Zbadanie zgodności z prawem działania organów administracji publicznej w takiej sprawie ogranicza się tylko i wyłącznie do tej kwestii procesowej. Zadaniem sądu administracyjnego w takim przypadku jest zweryfikowanie, czy zgodne z prawem było pozostawienie bez rozpatrzenia odwołania. Tym samym poza granicami tej sprawy pozostaje stwierdzenie, czy doszło do prawidłowego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji, od której odwołanie to zostało nieskutecznie wniesione (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 163/13; z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3530/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, decyzja organu pierwszej instancji, której wstrzymania wykonania domaga się pełnomocnik strony skarżącej nie może być uznana za akt wydany lub podjęty w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy co zaskarżone postanowienie. Ponieważ postanowienie to dotyczy kwestii proceduralnych, związanych z pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia, zaś decyzja organu pierwszej instancji odnosi się do kwestii materialnoprawnych, są to dwie odrębne sprawy administracyjne i nie zachodzi w takiej sytuacji tożsamość przedmiotowa spraw. Prowadzić to musi do wniosku, że w niniejszym postępowaniu nie jest możliwe orzeczenie przez Sąd o wstrzymaniu wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.