III SA/Gl 1195/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Gmina B. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż organ pierwszej instancji nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi od decyzji wydanej w niniejszej sprawie, albowiem Gmina B. nie była stroną postepowania, a także nie wykazała interesu prawnego do uznania, iż przysługuje jej przymiot strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że skarga wniesiona do Sądu – zanim zostanie poddana merytorycznej kontroli – podlega ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących ją do rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącej skargę, w sytuacji gdy brak tej legitymacji jest ewidentny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wskazać należy, iż istotę legitymacji wnoszącego skargę stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli legalności rozstrzygnięcia organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a., przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dwu kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Zatem wnoszący skargę, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu sprzeciwu interes prawny rozumiany jako istnienie związku między, sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którym jest organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi. Nadto zgodnie z uchwałą składu pięciu sędziów NSA z 9 października 2000r OPK 14/00 należy przyjąć, że gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art.50 § 1 p.p.s.a na decyzję administracyjną , choćby miała w tym interes prawny, jeśli do wydania decyzji w pierwszej instancji upoważniony jest wójt, burmistrz lub prezydent tej gminy. Dlatego też wniesienie skargi przez organ , który wydał decyzję nie jest dopuszczalne. Mając na uwadze powyższe okoliczności wniesiona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.