I GZ 459/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3494/21 o odrzuceniu skargi S. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2021 r., nr 1401-IEE1.711.1.56.2021.2.KO w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 10 marca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3494/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od złożonej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Sąd ten wskazał, że wezwanie doręczono w trybie zastępczym. Natomiast w wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wpisu od skargi. W związku z tym w ocenie Sądu pierwszej instancji, skargę należało odrzucić. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie, zaskarżając je w całości. Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, jakoby skarżący nie uzupełnił braków formalnych pisma w wyznaczonym terminie, w sytuacji gdy spełnił i wykonał wszelkie wymogi formalne dla skargi. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i nadanie biegu skardze, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji. Skarżący wniósł o udzielenie skarżącemu prawa pomocy prawnej poprzez zwolnienie od konieczności poniesienia wpisu od niniejszego zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku określają przepisy p.p.s.a. regulujące podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) oraz instytucję prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący nie jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych czy to na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też na podstawie orzeczenia sądu. W postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy odmówiono skarżącemu jej przyznania we wnioskowanym zakresie. Wobec tego, w myśl art. 230 p.p.s.a. skarżący obowiązany jest uiścić wpis sądowy. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało skarżonemu doręczone w trybie awizo. Na kopercie znajduje się adnotacja o dokonaniu pierwszego awizowania z datą 21 stycznia 2022 r. Natomiast data drugiego awizowania to 31 stycznia 2022 r. Słusznie więc przyjął Sąd pierwszej instancji, że termin doręczenia przedmiotowego wezwania przypadał na dzień 4 lutego, co pozostaje zgodne z dyspozycją art. 73 § 4 p.p.s.a. Wobec tego należało się zgodzić z argumentacją Sądu pierwszej instancji, że termin na uiszczenie spisu od złożonej skargi, upływał w dniu 11 lutego 2022 r. Nie sposób się zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że skarżący spełnił i wykonał wszelkie wymogi formalne skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, tak więc nie uzupełnił braku formalnego w wymaganym terminie. Argumentacja zażalenia nie podważa zaś oceny Sądu I pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.