I FSK 1469/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Stanik (spr.) Sędzia NSA Juliusz Antosik Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 8 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. I FSK 1469/06 w sprawie ze skargi kasacyjnej T.F.L. S.A. w Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2006 r., sygn. I SA/Po 1835/04 w przedmiocie odrzucenia skargi T.F.L. S.A. w Z. G. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o/z w Poznaniu z dnia 26 listopada 2002 r., sygn. I SA/Po 273/01 w sprawie ze skargi T.F.L. S.A. w Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. z dnia 20 grudnia 2000 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 1995 r. postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12.04.2007 r., sygn. I FSK 1469/06, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone przez T.F.L S.A. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17.05.2006 r., sygn. I SA/Po1835/04 odrzucające skargę spółki na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o/z w Poznaniu z dnia 26.11.2002 r., sygn. I SA/Po 273/01. W dniu 30.07.2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Z. G. złożył wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.04.2007 r., sygn. I FSK 1469/06. W uzasadnieniu wniosku w pierwszej kolejności przybliżono stan faktyczny sprawy. W końcowej części uzasadnienia wskazano, że w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. wydane orzeczenie budzi wątpliwości. Treść postanowienia nie określa w sposób jasny i czytelny, jakie orzeczenie Sąd miał na uwadze stwierdzając, że "nieważność wspomnianego wyżej orzeczenia, determinującego procesowy wynik pierwotnej sprawy w niniejszym postępowaniu, stwierdzona została dopiero po podjęciu orzeczenia objętego przedmiotowym żądaniem" oraz "na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie (umorzenie postępowania sądowego) wpływ miało dotknięte wadą nieważności inne orzeczenie, która to okoliczność ujawniła się dopiero po uprawomocnieniu się postanowienia objętego przedmiotowym żądaniem. Analizując ten fragment zdaniem wnioskodawcy Sąd nie wskazał w sposób jasny i czytelny orzeczenia stwierdzającego nieważność orzeczenia determinującego procesowy wynik pierwotnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje: Wniosek o wykładnię wyroku jest nieuzasadniony i jako taki podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że jakkolwiek art. 182 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej "popsa" stanowi, że na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, to jednak wyjątek od tej zasady wynika z art. 158 w zw. z art. 193 popsa. Przepis ten wymaga aby w sprawie wątpliwości co do treści wyroku rozstrzygał Sąd, który wydał wyrok, czyli skład, który orzekał w sprawie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04.10.2005 r., sygn. FSK 1887/04, niepubl). Przechodząc do meritum rozważań niezbędnym jest ustalenie, kiedy w ramach obowiązujących regulacji prawnych, żądanie w przedmiocie wykładni wyroku lub postanowienia stanie się uprawnione. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem konieczność dokonania wykładni orzeczenia (tu: postanowienia) zachodzi wtedy, gdy treść, czy to sentencji orzeczenia, czy też jego uzasadnienia, sformułowana została w sposób niejasny (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15.01.2001 r., sygn. I PZ 29/00 [w:] OSNP z 2002 r., nr 17, poz. 413, czy też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.07. 2001 r., sygn. II SAB 57/98 [w:] System Informacji Prawniczej Wyd. Praw. LEX w Sopocie – Lex nr 75533, które aczkolwiek wyrażone zostały na gruncie art. 352 Kpc, to jednak z racji konstrukcyjnej tożsamości regulacji art. 158 popsa, znajdują zastosowanie także i w niniejszej sprawie). Równocześnie przywołane wyżej orzeczenia wskazują, że wykładnia wyroku nie daje możliwości "wyjaśniania przez Sąd powodów zajętego w sprawie merytorycznego stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia". Odnosząc zatem przytoczone wyżej poglądy do okoliczności przedmiotowej sprawy, zauważyć trzeba, że sentencja postanowienia z dnia 12.04.2007 r., jest wbrew temu co twierdzi wnioskodawca, jasna i oczywista. Te same cechy ujawnia także pisemne uzasadnienie wskazanego postanowienia, w którym tut. Sąd przedstawił swe stanowisko w sprawie. Równocześnie zauważyć trzeba, że między tymże uzasadnieniem a sentencją postanowienia nie zachodzi jakakolwiek rozbieżność. W rezultacie tego, skoro stanowisko Sądu przedstawione zostało w sposób jasny zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu wyroku, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Nie zachodzą bowiem przesłanki określone w art. 158 popsa. Wykładni postanowienia dokonywać można, gdy jego treść oceniana w kategoriach obiektywnych jest niejasna, sprzeczna ze sobą, bądź dotknięta inną podobną wadą. Żadnej z takich wad skład orzekający jednak nie dostrzega. W szczególności nie potwierdza ich istnienia złożony wniosek, który, w ocenie Sądu, jest aktem obawy o przyszłe rozstrzygnięcie sprawy. Spostrzeżenie to potwierdza argumentacja wniosku, która sprowadza się do 3-krotnego powtórzenia budzącego wątpliwości – zdaniem wnioskodawcy – fragmentu uzasadnienia oraz odwołaniem się do niespornych przecież okoliczności faktycznych. W uzasadnieniu wydanego postanowienia tut. Sąd wyeksponował, że strona postępowania nie może być pozbawiona prawa do sądu wyłącznie z powodu cofnięcia skargi dokonanego pod wpływem zdarzeń procesowych dotkniętych wadą nieważności. Podjęcie takiego działania, tj. cofnięcia skargi obliguje Sąd w postępowaniu wznowieniowym do jego oceny w kontekście wystąpienia przesłanek nieważności – czego Sąd nie uczynił. Kierując się zatem powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 158 w związku z art. 193 popsa, orzekł jak w sentencji.