II SA/Gl 841/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 25 marca 2022 r. nr SKO.4103.142.2021 w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 14 września 2021 r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącego kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 14 września 2021 r. nr [...] Prezydent Miasta C. działając m.in. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3 i ust. 4, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503, ze zm.), dalej w skrócie "u.p.z.p.", oraz na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588, dalej w skrócie "Rozporządzenie") ustalił na rzecz L. S. (dalej zwanego inwestorem) warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami na parterze (sklep ogólnospożywczy, gabinety lekarskie lub salon fryzjerski) wraz z realizacją obiektów infrastruktury i urządzeń technicznych niezbędnych dla funkcjonowania obiektu oraz elementów zagospodarowania terenu w zakresie zapewniającym powiązanie funkcjonalne w granicach terenu inwestycji przewidzianej do realizacji na nieruchomości obejmującej działkę nr 1 z obr [...] położonej w C. przy ul. [...]. Organ ustalił jednocześnie następujące warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu: - nieprzekraczalna linia zabudowy - na przedłużeniu budynku położonego przy ul. [...] - zgodnie z załącznikiem nr 1 do decyzji; - wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (z uwzględnieniem zabudowy istniejącej) - do 25% (zgodnie z wnioskiem); - udział powierzchni biologicznie czynnej - min. 30%; - szerokość elewacji frontowej - do 12,5 m (zgodnie z wnioskiem); - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych mierzona od poziomu terenu do gzymsu lub okapu - do 8 m; - geometria dachów - dach płaski, całkowita wysokość budynków do 8 m. Organ wyjaśnił, że ustalenie linii zabudowy na przedłużeniu zabudowy przy ul [...], która jest położona w większej odległości od pasa drogowego. spowodowałoby znaczne ograniczenie możliwości zagospodarowania terenu objętego wnioskiem. Stałoby się tak ze względu na istniejący w głębi działki budynek mieszkalny jednorodzinny, który będzie podlegać rozbiórce. Zaakcentowano przy tym, że wyznaczenie linii zabudowy powinno znajdować oparcie w wynikach analizy oraz powinno respektować zasadę uwzględnienia prawa własności. Organ wyjaśnił także, że wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do terenu ustalono według § 5 ust. 2 Rozporządzenia, przyjmując wartość mieszczącą się w wynikach analizy. Szerokość elewacji frontowej ustalono według § 6 ust. 2 Rozporządzenia, przyjmując wartość mieszczące się w wynikach analizy. Wysokość górnych krawędzi elewacji frontowej ustalono według § 7 ust. 3 Rozporządzenia, przyjmując wartość średnią. Geometrię dachu budynku ustalono natomiast według § 8 Rozporządzenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. G. właściciel nieruchomości przy ul. [...] w C., domagając przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Nie przyniosło ono jednak oczekiwanego skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 25 marca 2022 r. nr SKO.4103.142.2021Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zrelacjonowało przebieg dotychczasowego postępowania, w tym przypomniało, że wcześniej w ramach obecnego postępowania organ I instancji w dniu 17 lutego 2021 r. wydał pozytywną dla inwestora decyzję nr [...], która na skutek odwołań została jednak uchylona przez Kolegium (decyzją z dnia 20 maja 2021 r. nr SKO.4103.33.2021), ze względu na brak wymaganej analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz brak uzasadnienia dotyczącego wyznaczenia linii zabudowy planowanej inwestycji. Braki te, zdaniem Kolegium, zostały wyeliminowane przez organ I instancji w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy. Kolegium zaaprobowało wyznaczenie przez organ I instancji obszaru analizy urbanistycznej, wyznaczonego w odległości około 60 m od granic działki objętej wnioskiem inwestora, co stanowiło trzykrotność frontu działki o szerokości około 20 m. Według Kolegium prawidłowym było objęcie analizą całej powierzchni działek, które tylko w części znajdują się w obszarze analizowanym. Wskazało przy tym przykładowo na działki przy ul. [...], [...], [...], [...], oraz przy ul. [...], [...], [...]. Według organu odwoławczego wnioskowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji istniejącej w obszarze analizowanym. Sklep osiedlowy, przychodnia lekarska, salon fryzjerski czy kosmetyczny są obiektami o funkcji uzupełniającej, służącej zabudowie mieszkaniowej i jako, że dotyczą usług podstawowych, to można je pogodzić z funkcją mieszkalną istniejącą w analizowanym obszarze. Ponadto analiza zabudowy sąsiedniej obejmującej 11 zabudowanych nieruchomości przy ul. [...], [...] i [...] wskazuje na spełnienie przez planowaną inwestycję wymagań określonych art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Załącznik nr 1 do decyzji, zdaniem Kolegium, wskazuje na prawidłowość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, będącej przedłużeniem linii zabudowy od strony budynku przy ul. [...], posiadającego wjazd od ul. [...]. Lina nowej zabudowy nie narusza również przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Według Kolegium prawidłowo ustalono również wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy. W analizowanym obszarze wskaźnik ten nie przekracza 37 % dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz 36 % dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, średnio dla całej zabudowy wynosi około 22,36%. Projektowana budowa łącznie z zabudową istniejącą nie przekracza zatem maksymalnego wskaźnika. Za prawidłowe uznano również określenie szerokości elewacji frontowej. Wskaźnik ten wynosi od około 10 metrów (przy ul. [...] i [...]) do około 33 metrów (ul. [...]), średnio około 18,75 m. Podobnie prawidłowym było według Kolegium ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (wobec średniej wynoszącej około 7,71 m.), dachu płaskiego oraz całkowitej wysokości budynku do 8 m. Wobec zarzutów odwołania Kolegium wskazało jednocześnie, że dane podane w analizie urbanistyczno-architektonicznej są szacunkowe – podane są w zaokrągleniu do 0,5 metra. W skardze na powyższą decyzję właściciel działki przy ul. [...] (dalej zwany skarżącym) wniósł o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: - brak właściwego i rzetelnego ustalenia wskaźników, parametrów i cech zabudowy bez ich oparcia o konkretne dane, co uniemożliwia dokonanie ich oceny, a także poprzez nieuwzględnienie argumentacji skarżącego oraz nieprzeprowadzenie dowodu z pomiaru wysokości budynków sąsiednich. Zarzucono także naruszenie art. 6, art. 7a, art. 8 i 9, art. 75 i art. 80 k.p.a. Ponadto zarzucono naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Organ nie odniósł się w pełni i nie zastosował zasady tzw. dobrego sąsiedztwa wyrażającej w kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy oraz jej cech architektonicznych i urbanistycznych. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 27 maja 2021 r. oraz § 3 ust. 1 i 3, § 4, § 7 i § 8 Rozporządzenia. W skardze zawarty został także wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację zmierzającą do wykazania zasadności podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2022 r. skarżący, działając przez pełnomocnika będącego adwokatem, podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Ponadto wniósł o dopuszczenie jako dowodu w sprawie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta C. z dnia 14 października 2020 r. podkreślając, że argumentacja zawarta w tej decyzji jest zupełnie odmienna od prezentowanej obecnie przez organ. Ponadto wskazał, że inwestor od tamtej decyzji nie wniósł odwołania lecz złożył nowy wniosek. Skarżący wyjaśnił, że po stronie zachodniej, na skrzyżowaniu z ul. [...] znajduje się zabudowa jednorodzinna, bez usług. Sąd dopuścił wnioskowany przez skarżącego dowód z dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć tylko niektóre z zarzutów podniesionych w skardze okazały się zasadne. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329, t.j. ze zm. dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone, w określonych wyżej ramach, badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami, uzasadniającymi ich wzruszenie. Zgodnie z art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. – dalej w skrócie jak dotychczas: "u.p.z.p.") zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Jednocześnie w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wskazane powyżej warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588), dalej jak dotychczas "Rozporządzenie". W realiach rozpoznawanej sprawy zastosowanie znajdowały przepisy tego rozporządzenia sprzed zmiany wprowadzonej Rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2399). W sprawie znajdował zatem zastosowanie uchylony tym rozporządzeniem § 3 Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Jak wynika z części graficznej analizy architektoniczno-urbanistycznej stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji, obszar analizowany objął również działki położone po wschodniej strony ul. [...] i z tej ulicy dostępne. Jest to ulica, z którą ul. [...] od strony południowej nie ma bezpośredniego skomunikowania. Jest bowiem skomunikowana z tą ulicą za pośrednictwem ul. [...], która właśnie od strony południowej obszaru analizowanego przecina najpierw ul. [...], a następnie ul. [...] (teren objęty wnioskiem zlokalizowany jest w kwartale, zwierającym się pomiędzy ul. [...], [...] i [...]). Sama ul. [...] znalazła się poza wyznaczonym przez organ obszarem analizy architektoniczno-urbanistycznej. Natomiast w obszarze tym znalazły się fragmenty działek oznaczonych adresami: [...], [...], [...], [...] oraz większość działki pod adresem [...], dostępnej z ul. [...]. Kolegium dużo uwagi poświęciło wykazaniu, że choć wymienione działki jedynie częściowo znajdują się w obszarze analizowanym, to jednak w całości powinny zostać wzięte pod uwagę w ramach przeprowadzonej analizy. Skoro zaś w analizie urbanistycznej zastosowane takie właśnie podejście, to Kolegium uznało ją za prawidłową. Tymczasem, zdaniem Sądu, w pierwszej kolejności należało dokonać oceny, czy działki dostępne z ul. [...], z którą teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym inwestora nie jest bezpośrednio skomunikowany, w ogóle mogły zostać uwzględnione w analizie. Natomiast to, czy uwzględnienie tych działek w analizie powinno obejmować jedynie ich fragmenty (położone w obszarze analizowanym wyznaczonym jako trzykrotność szerokości frontu działki), czy też całość tych działek było zagadnieniem drugorzędnym. W ocenie zaś Sądu brak jest argumentów przemawiających za tym, aby działki dostępne z ul. [...] uwzględniać w analizie. Z tego względu niezależnie od tego w jakiej części działki te znajdują się w obszarze analizowanym, to nie powinny być one w ogóle brane pod uwagę w analizie. Uwzględnienie w analizie działek, które nie powinny być nią objęte, z góry wyklucza, aby analiza ta mogła stanowić podstawę ustalenia wnioskowanych przez inwestora warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji ze względu na nieprawidłowy dobór działek stanowiących przedmiot analizy przedwczesnym było ustalenie wnioskowanych przez inwestora warunków zabudowy. Kolegium nie wyjaśniło również z jakich względów w analizie uwzględniło działkę oznaczoną numerem geodezyjnym 2, znajdującą się pod adresem [...]. Działka ta w całości znajduje się poza obszarem analizowanym, przy czym dostępna jest ona, tak jak teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym z ul. [...], jednak sama droga wewnętrzna umożliwiająca ten dostęp znajduje się poza wyznaczonym przez organ obszarem analizy. Pomijając nieuzasadnione rozszerzenie analizy o wskazanej powyżej działki organy nie przedstawiły wystarczającego uzasadnienia ustalonej w załączniku do decyzji linii zabudowy. W tym zakresie przypomnieć należy, iż zgodnie z § 4 ust. 1 Rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Natomiast jak wynika z ust. 3 analizowanego przepisu, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Ponadto stosownie do treści § 4 ust. 4 Rozporządzenia dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Jak wynika z przedstawionych regulacji, co do zasady, linię zabudowy wyznacza się zgodnie z ust. 1, jako kontynuację linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji, z uwzględnieniem treści ust. 2-3 przywołanego przepisu. Odmienne wyznaczenie linii zabudowy, w oparciu o odstępstwo wynikające z § 4 ust. 4 Rozporządzenia możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy wynika to z treści sporządzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej, czyli powinno być uzasadnione przekonywującymi przesłankami zawartymi wprost w tej analizie. Należy przy tym zaakcentować, że naczelnym celem planowania przestrzennego jest uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). W tym kontekście Sąd w realiach rozpoznawanej sprawy nie może zaakceptować poprzestania na nawiązaniu przez organy do linii zabudowy na działce przy ul. [...] bez przedstawienia argumentacji, która wykazałaby, że takie nawiązanie służy realizacji wymagań ładu przestrzennego. Z przedstawienia takiej argumentacji organów nie zwalniały względy dotyczące istniejącego zagospodarowania terenu objętego wnioskiem i obawa przed znacznym ograniczeniem możliwości zagospodarowania tego terenu. Jakkolwiek optymalizacja zagospodarowania terenu objętego wnioskiem może przemawiać za wyznaczeniem linii zabudowy w inny sposób niż wynikałoby to z § 4 ust. 1 – 3, to jednak może to stanowić co najwyżej dodatkowy argument. Podobnie samodzielnego argumentu nie może stanowić tutaj wskazany przez Kolegium brak naruszenia przepisów o drogach publicznych. Kluczowym jest natomiast to, aby już w wynikach analizy (a nie dopiero w uzasadnieniu decyzji) wykazać że, wyznaczenie linii zabudowy według linii zabudowy na działce przy ul. [...] nie naruszy zastanego ładu przestrzennego. Treść uzasadnienia powyższego odstępstwa musi być ponadto na tyle szczegółowa, aby możliwe stało się skontrolowanie, czy przyjęte przez organy wyznaczenie linii zabudowy będzie powodować zachowanie ładu przestrzenno-urbanistycznego w obszarze analizowanym. Tymczasem takiego uzasadnienia w stanowiącej załącznik do decyzji analizie architektoniczno-urbanistycznej zabrakło, a skutków tego braku nie udało się wyeliminować także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnotowania wymaga także treść przedłożonej przez skarżącego (na rozprawie w dniu 1 grudnia 2022 r.) decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 października 2020 r. nr [...]. W decyzji tej organ odmówił uwzględnienia poprzedniego wniosku inwestora dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla podobnego przedsięwzięcia. Różnica polegała na tym, że poprzednio inwestor wnioskował o decyzję dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku usługowo-mieszkaniowego. Jak wynika z treści przedstawionej decyzji powodem odmowy był poprzednio brak w analizowanym obszarze zabudowy usługowo i usługowo- mieszkalnej. W ocenie Sądu treść poprzednio wydanej decyzji nie wykluczała jednak z góry możliwości uwzględnienia kolejnego wniosku inwestora, zwłaszcza, że dotyczył on tym razem zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami na parterze. Ponadto organ I instancji w obecnie kontrolowanej decyzji przedstawił, zasługujący zdaniem Sądu na akceptację, wywód, którego konkluzja sprowadza się do tego, że usługi przewidziane w budynku objętymi zamierzeniem inwestycyjnym mają charakter komplementarny w stosunku do funkcji mieszkaniowej. W konsekwencji treść poprzednio wydanej decyzji, która, co należy podkreślić, nie była kontrolowana przez tutejszy Sąd, nie stanowi argumentu przemawiającego za wadliwością obecnie kontrolowanego rozstrzygnięcia. Pozostaje to jednak bez wpływy na konieczność uchylenia obecnie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a to ze względu na jej wady opisane w dotychczasowych rozważaniach Sądu. Przestawione dotychczas nieprawidłowości nie zostały zauważone przez Kolegium, a wcześniej przez organ I instancji. Świadczy to o naruszeniu przez organy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd nie podziela dalej idących zarzutów skargi. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy w kwocie 500 zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego w osobie adwokata, tj. kwotę 480 zł i opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, tj. czyli w kwocie 997 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej zgodnie z art. 200, art. 205 i art. 206 przywoływanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zastosuje się do wskazań, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań Sądu, w tym przed wszystkim przeprowadzi ponownie analizę architektoniczno-urbanistyczną z uwzględnieniem stanowiska Sądu. Powołane przez Sąd orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.