II SA/Gl 14/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2022 r. sprawy ze skargi C. S.A. w P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 29 października 2021 r. nr IFXIV.7840.10.18.2021 w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 7 grudnia 2020 r. T. S.A. Oddział w G., wystąpiła do Prezydenta Miasta S. o wydanie pozwolenia na rozbiórkę słupów nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 4/1, 4/2 elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji: [...] oraz słupów nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 w elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji: [...], na działkach: nr[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], zlokalizowanych w granicach administracyjnych miasta S. Decyzją z dnia 2 lutego 2021 r. nr [...] organ administracji udzielił wnioskowanego pozwolenia. Odwołanie od tej decyzji złożyła W. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w S., reprezentowana przez likwidatora. Podniesiono, że do inwestora skierowany został wniosek o zaniechanie prac rozbiórkowych przedmiotowych linii elektroenergetycznych, zasilających nieruchomość należącą do skarżącej spółki ze względu na zaawansowane prace projektowe związane z utworzeniem na terenie tej nieruchomości "[...]" zakładającego rewitalizację nieruchomości i rozpoczęcie na tym terenie działalności przez przedsiębiorców oraz stworzenie nowych miejsc pracy. Podniesiono, że ww. nieruchomość jest przedmiotem egzekucji komorniczej i przy szacowaniu jej wartości uwzględniono dotychczasowy sposób zasilania w energię elektryczną, natomiast likwidacja linii może udaremnić zbycie nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto deklarowane przez T. uruchomienie, po rozbiórce, nowego procesu inwestycyjnego związanego z przyłączeniem do zasilania będzie długotrwałe i kosztowne. Wskazano, że organ I instancji nie odniósł się do powyższych okoliczności faktycznych, o których został poinformowany w toku prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na rozbiórkę. Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda Śląski utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Podkreślił, że w odwołaniu podniesiono szereg argumentów dotyczących spornych interesów biznesowych stron, które jakkolwiek istotne są z punktu widzenia wzajemnych relacji pomiędzy podmiotami gospodarczymi, jednakże merytorycznie nie są związane z prawem budowlanym i materią podlegającą rozpatrzeniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Na tę decyzję złożone do tutejszego zostały trzy skargi, Pierwsza ze skarg została złożona przez W. sp. z o.o. reprezentowaną przez likwidatora. Domaga się w niej uchylenia rozstrzygnięć obu instancji, zasądzenia kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania decyzji organu II instancji. Zarzuciła Wojewodzie Śląskiemu naruszenie: 1) art. 15 k.p.a. i art. 7 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania przez organ drugiej instancji z pominięciem oceny znajdujących się w aktach sprawy materiałów, a także nie skorzystanie z przysługującej organowi odwoławczemu możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, czym nie dokonano oceny znajdujących się w aktach sprawy dowodów na okoliczność posiadania przez wnioskodawcę T. S.A. Oddział w G. prawa do dysponowania nieruchomościami na cele związane z rozbiórką, 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na niedokonaniu przez organ prowadzący postępowanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do wydania przez Wojewodę decyzji w oparciu o błędne ustalenie stanu faktycznego tj. bez udziału strony postępowania spółki T1 Sp. z o.o., jako nowego użytkownika wieczystego nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją, 3) art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 109 § 1 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie nowemu użytkownikowi wieczystemu Spółce T1 Sp. z o.o. czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, w tym nie doręczenie decyzji, jak również niepowiadomienie nowego użytkownika wieczystego o toczącym się postępowaniu administracyjnym, co doprowadziło do uznania, że ww. spółce T1 Sp. z o.o. nie przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w świetle art. 28 k.p.a.; 4) art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez niezastosowanie i zaniechanie wezwania wnioskodawcy przez organ administracji na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do przedłożenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele związane z rozbiórką. Skargę identyczną co do żądań oraz zarzutów złożyła W. S.A. w likwidacji reprezentowana przez likwidatora. Skargę na decyzję Wojewody Śląskiego złożyło wreszcie T1 sp. z o.o. z siedzibą w K. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, zasądzenia kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania decyzji organu II instancji zarzuciła Wojewodzie Śląskiemu naruszenie: 1) art. 15 k.p.a. i art. 7 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania przez organ drugiej instancji z pominięciem oceny znajdujących się w aktach sprawy materiałów, a także nieskorzystanie z przysługującej organowi odwoławczemu możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, czym nie dokonano oceny znajdujących się w aktach sprawy dowodów na okoliczność posiadania przez wnioskodawcę T. S.A. Oddział w G. prawa do dysponowania nieruchomościami na cele związane z rozbiórką; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na niedokonaniu przez organ prowadzący postępowanie wyczerpującego zebrani- i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do wydania przez Wojewodę decyzji w oparciu o błędne ustalenie stanu faktycznego tj. bez udziału strony postępowania spółki T1 Sp. z o.o., jako nowego użytkownika wieczystego nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją; 3) art. 10 § 1 Kpa oraz art. 109 § 1 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie nowemu użytkownikowi wieczystemu Spółce T1 Sp. z o. o. czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w tym niedoręczenie decyzji, jak również niepowiadomienie Skarżącej o toczącym się postępowaniu administracyjnym, co doprowadziło do uznania, że ww. spółce nie przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w świetle art. 28 k.p.a.; 4) art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez niezastosowanie i zaniechanie wezwania inwestora przez organ administracji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy do przedłożenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele związane z rozbiórką. Sprawy z powyższych skarg zostały połączone do wspólnego rozpatrzenia. Odpowiadając na skargi organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Pismem z dnia 5 lipca 2022 r. C. S.A. z siedzibą w P. poinformowała Sąd, że nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, których dotyczy postępowanie. W związku z powyższym spółka ta wstąpiła w miejsce dotychczasowych skarżących. Pismem zaś z dnia 25 lipca 2022 r. poinformowała, że w pełni popiera skargi i podniesioną tam argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Istotą sporu w rozstrzyganej sprawie jest kwestia konieczności dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele związane z rozbiórką, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 poz. 1333). Takie stanowisko prezentuje obecnie skarżąca. W jej ocenie bez zgody właściciela nieruchomości, na której znajdują się słupy energetyczne wydanie pozwolenia na rozbiórkę jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W rozstrzyganej sprawie przedmiotem rozbiórki mają być słupy energetyczne. W odniesieniu do urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa prawo polskie wprowadza szczególny model regulacji. W świetle art. 49 § 1 kodeksu cywilnego nie stanowią one części składowej nieruchomości. Ich posadowienie, konserwacja oraz rozbiórka nie są uzależnione od woli właściciela nieruchomości, na której się znajdują. Świadczy o tym treść art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz.1899) Zgodnie z tym przepisem "starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". Należy odwołać się tu wreszcie do treści art. 30b ustawy Prawo budowlane. Jego ustęp 1 stanowi, że "rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę". Jednocześnie ust. 3 wskazuje, że do wniosku dołącza się: 1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Jak widać z powyższego, w przypadku pozwolenia na rozbiórkę nie jest wymagane dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Konieczna jest jednak zgoda właściciela obiektu budowlanego. A tym w rozpatrywanej sprawie jest wnioskodawca (inwestor). Reasumując powyższe należy stwierdzić, że słupy elektroenergetyczne, wchodzące w skład przedsiębiorstwa, stanowią odrębny od nieruchomości przedmiot prawa własności. Wystąpienie o pozwolenie na rozbiórkę tych słupów nie wymaga dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak zgody właściciela nieruchomości na dokonanie rozbiórki może zostać konwalidowane decyzją wydaną na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.