II SO/Wr 5/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 29 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. K. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych); II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z dnia 27 stycznia 2022 r. (przesłanym przez ePuap w dniu 28 stycznia 2022 r.) skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Z przedstawionych do wniosku załączników wynika, że skarga z dnia 25 listopada 2021 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej jako: "organ") w sprawie zezwolenia na pracę typ A została przesłana do organu za pośrednictwem ePuap w dniu 25 listopada 2021 r. Jednak pomimo upływu 30 dni, organ nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Organ przekazał skargę wraz z aktami przy piśmie datowanym na dzień 10 lutego 2022 r. stanowiącym pismo przewodnie przekazujące skargę. Pismo to zostało przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem ePuap w dniu 14 lutego 2022 r. (sprawa zarejestrowana pod sygn. II SAB/Wr 223/22). Pismem z dnia 12 lipca 2022 r. Sąd wezwał organ administracji publicznej do złożenia odpowiedzi na wniosek. W dniu 1 sierpnia 2022 r. do akt sprawy wpłynęła odpowiedź organu na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 zdanie pierwsze w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymii uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie to może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. przewiduje grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Według komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2021 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej wyniosło 4944,79 zł. Jak stanowi art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-prewencyjny. Jest to środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w powołanym przepisie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06). Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny, sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarga została wniesiona w dniu 25 listopada 2021 r. Skarga ta wpłynęła do organu w tym samym dniu (ePuap). Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że skargę należało przekazać do Sądu wraz z aktami sprawy najpóźniej w dniu 27 grudnia 2021 r. z upływem 30 – dniowego terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości Sądu, że termin ten nie został zachowany, bowiem przedmiotowa skarga została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przekazana dopiero w dniu 14 lutego 2022 r. Przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Nieprzekazanie skargi ogranicza w istocie stronie skarżącej możliwość realizacji jej konstytucyjnego prawa do sądu. Powołana regulacja ma charakter dyscyplinujący, represyjny oraz prewencyjny, co jednoznacznie wynika z orzecznictwa (np. postanowienia NSA z dnia 21 maja 2015 r. I OZ 426/15 i z dnia 7 marca 2017 r. I OZK 228/06, WSA w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2015 r. IV SA/Po 7/14). W rozpatrywanym przypadku przekroczenie terminu do przekazania skargi z dnia 25 listopada 2021 r. wynosi 1,5 miesiąca. Wymierzenie grzywny w kwocie 200 zł jest adekwatne do uchybienia, jakiego organ dopuścił się, nie przekazując skargi wraz z odpowiedzią na skargę jak i aktami sprawy, a nadto spełni rolę prewencyjną. W uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., (sygn. akt II GPS 3/09) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że taka wysokość wymierzonej grzywny będzie spełniać wszystkie wymienione powyżej funkcje, tym bardziej, że organ mimo opóźnienia wykonał ciążący na nim obowiązek. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w oparciu o art. 200 oraz art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się kwota 100 złotych uiszczona tytułem wpisu od wniosku, kwota 17 złotych stanowiąca opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 złotych ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2018 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.)