II OSK 2332/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 401/20 w sprawie ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, II. zasądza od M. S. na rzecz Gminy K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 401/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę M.S. i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej w skrócie P.p.s.a., był w niniejszej sprawie związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3681/19 wydanym na skutek skargi kasacyjnej M. S. wniesionej od wyroku WSA w Łodzi z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 753/19, mocą którego uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Dokonując merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały Sąd podniósł, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym nie zaistniały przesłanki wynikające z norm prawa materialnego nakazujące stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego skarżącemu, określone w art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.) dalej w skrócie u.s.g., w związku z art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2019 r., poz. 684) dalej w skrócie K.w. Gmina K. nie wykazała bowiem ponad wszelką wątpliwość, że radny M. S. przed podjęciem uchwały prowadził działalność gospodarczą, w tym wypadku działalność rolniczą z wykorzystaniem gruntu gminnego. Podkreślono bezspornym jest, że działki nr [...]i [...] położone w obrębie 3 miasta K. stanowią mienie gminne, ponieważ ostatecznymi decyzjami z dnia [...] sierpnia 2005 r. i z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda Łódzki stwierdził ich nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Gminę K. Przysługujący Gminie tytuł prawny do przedmiotowych działek wynika również z treści ksiąg wieczystych. Jednocześnie wymienione działki znajdują się w posiadaniu skarżącego, a wcześniej jego wstępnych, od kilkudziesięciu lat. Skarżący włada gruntami bezumownie, od 2001 r. uzyskał ustną zgodę Gminy K. na bezpłatne użytkowanie przedmiotowych działek, do czasu upomnienia się o nie przez Gminę, co potwierdza protokół spisany w Urzędzie Miejskim w K. w dniu [...] sierpnia 2017 r. Ponadto z dokumentów złożonych do akt sprawy wynika, że M. S. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w B. I Wydział Cywilny o stwierdzenie nabycia prawa własności poprzez zasiedzenie ww. działek. Sprawa ta jeszcze się nie zakończyła, zatem aktualnie stan prawny przedmiotowych działek nie zmienił się, ich właścicielem nadal jest Gmina K., co sprawia, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z mieniem gminnym. Okoliczność, że mienie komunalne znajduje się we władaniu radnego nie jest jednak, zdaniem Sądu, wystarczająca do pozbawienia mandatu radnego. Rada gminy musi wykazać, że mienie to służyło działalności gospodarczej prowadzonej przez radnego. Zaakcentowano przy tym, że w art. 24f u.s.g. chodzi o ujawniony fakt rzeczywistego (realnego) prowadzenia działalności gospodarczej, dający się stwierdzić na podstawie obiektywnie występujących okoliczności faktycznych. O kwalifikacji zaś danej działalności przesądza kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie przynosi dochód i wykonuje ją sposób zorganizowany i ciągły (art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292), a wcześniej w art. 2 nieobowiązującej już ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2168)). Niewątpliwie działalność wytwórcza w rolnictwie mieści się w definicji działalności gospodarczej określonej ww. regulacji (uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 1/07). Cechy te ma także prowadzenie gospodarstwa rolnego. Zdaniem Sądu, brak jest w materiale dowodowym niniejszej sprawy dowodów potwierdzających fakt wykorzystywania mienia gminnego w prowadzonej przez M. S. działalności gospodarczej po dniu objęcia przez niego mandatu radnego. Nie jest zabronione przez prawo bezumowne posiadanie przez radnego gruntów należących do gminy, lecz ich wykorzystywanie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Organ, powołując się na dokumenty w postaci wniosku o dopłaty bezpośrednie oraz wniosku o oszacowanie szkód w gospodarstwie rolnym powstałych w wyniku wystąpienia niekorzystnego zjawiska atmosferycznego (wniosku suszowego) złożone przez skarżącego w 2019 r., w których wskazane zostały działki o nr [...][...], pominął całkowicie, że skarżący w dniu [...] lipca 2019 r. złożył korektę wniosku o dopłaty bezpośrednie, w której wykreślił stanowiące własność gminy działki nr [...][...], co miało również wpływ na zakres złożonego przez niego wniosku suszowego. Skarżący konsekwentnie też twierdził, że nie wykorzystuje działek gminy na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających rolnicze użytkowanie spornych nieruchomości przez skarżącego po objęciu przez niego mandatu radnego. Sam skarżący podniósł zaś, że po objęciu mandatu w dniu [...] listopada 2018 r. oddał je w użytkowanie J. K. ze względu na możliwy konflikt interesów. Fakt ten potwierdza złożone do akt sprawy oświadczenie J. K. z dnia [...] października 2019 r., w którym wskazał on, że z dniem [...] listopada 2018 r. na podstawie ustnej umowy użyczył od M. S. nieruchomości oznaczone nr [...] i [...] położone w K.. Brak wykazania w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący faktycznie wykorzystał mienie gminy do prowadzenia działalności gospodarczej prowadzi z kolei do wniosku, że zaskarżona uchwała narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, orzekając o pozbawieniu radnego mandatu w oparciu o art. 383 § 1 pkt 5 K.w., a tym samym przekreślając wyniki wyborów powszechnych na to stanowisko. Za niezasadny uznano natomiast zarzut skargi wskazujący, że podstawą do wykorzystania majątku gminnego, o którym mowa w art. 24f ust. 1 u.s.g., musi być umowa cywilnoprawna stanowiąca niezbędny tytuł prawny do nieruchomości. W ocenie Sądu, w pojęciu działalności z "wykorzystaniem mienia komunalnego" mieści się bezumowne wykorzystywanie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej gruntów należących do gminy, co jednak nie zostało wykazane przez organ orzekający w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd nie dopatrzył się także naruszeń procedury poprzedzającej wydanie zaskarżonej uchwały. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Miejska w K., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: 1) art. 190 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 147 § 1 P.p.s.a.: a) poprzez przyjęcie związania - nie wykładnią prawa w sprawie - ale oceną co do stanu faktycznego w sprawie dokonaną przez NSA, b) poprzez pominięcie związania wykładnią prawa dokonaną przez NSA i nieuzasadnione przyjęcie, że radny M. S. nie wykorzystywał po dniu objęcia mandatu mienia komunalnego gminy K. w prowadzonej działalności gospodarczej, przy jednoczesnym przyjęciu, że mienie gminne było w bezumownym władaniu radnego, c) poprzez pominięcie całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego w aktach materiału dowodowego przemawiającego za tym, że radny M. S. wykorzystywał mienie gminne do prowadzonej działalności gospodarczej (rolniczej), 2) art. 190 P.p.s.a. w związku z art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 K.w. poprzez przyjęcie związania w zakresie oceny, że Rada Miejska w K. nie wykazała w sposób bezsporny, że radny prowadził działalność gospodarczą (rolniczą) z wykorzystaniem gruntu rolnego gminy, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego, 3) art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 i art. 245 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, z późn. zm.) dalej w skrócie jako K.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, przyjęcie za wiarygodny i wiążący dowód w sprawie oświadczenia datowanego na dzień [...] października 2019 r., a w konsekwencji oparcie orzeczenia na przyjęciu nieuprawnionych wniosków, w tym w szczególności błędne przyjęcie, iż M. S. po objęciu mandatu z dniem [...] listopada 2018 r. na podstawie ustnej umowy użyczył J. K. nieruchomości oznaczone nr [...] i [...] położone w K., co skutkowało błędnym uznaniem, że Rada Miejska w K. nie wykazała, by po objęciu mandatu M. S. wykonywał na przedmiotowych działkach jakąkolwiek działalność gospodarczą, przy jednoczesnym przyjęciu, iż M. S. bezumownie władał wskazanymi powyżej nieruchomościami; II. naruszenie prawa materialnego: 1) art. 24f ust. 1 u.s.g., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nie zaistniały w niniejszej sprawie przesłanki nakazujące stwierdzenie wygaśnięcia mandatu z uwagi na brak dowodów potwierdzających fakt wykorzystywania mienia gminnego w prowadzonej przez M. S. działalności gospodarczej po dniu objęcia mandatu, przy jednoczesnym przyjęciu, że mienie komunalne znajdowało się we władaniu radnego, podczas gdy analiza sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego, przede wszystkim dlatego, że radny M. S. przyznał, że użytkował przedmiotowe nieruchomości, zatem wykorzystywał je w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej (rolniczej). W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi M. S. , ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. S. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej, w każdym zaś wypadku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skarga kasacyjna jest zasadna. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w tej sprawie już raz Naczelny Sąd Administracyjny orzekał. W wyroku z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3681/19 NSA uchylił wydany wcześniej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 753/19 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był związany poglądem prawnym zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3681/19. W tym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że w tej sprawie Sąd pierwszej instancji powinien uwzględnić oceny i wnioski zawarte w uzasadnieniu tego wyroku, ocenić status prawny nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [...]oraz ustalić, czy w dniu objęcia mandatu przez radnego M. S. prowadził on działalność rolniczą z wykorzystywaniem mienia Gminy K. i w tym zakresie odniesie się do okoliczności i faktu przekazania przez skarżącego M. S. działek rolnych nr [...][...]do użytkowania. Brak wyjaśnienia tych kwestii, a w szczególności ustalenia, czy skarżący M. S. w dniu objęcia mandatu prowadził działalność rolniczą z wykorzystywaniem mienia Gminy K. w zakresie działek nr [...] i [...], stanowił podstawę do wydania przez NSA wyroku uchylającego wcześniejszy wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. NSA w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził ponadto, że Rada Miejska w K. nie wykazała w sposób bezsporny w uzasadnieniu uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego M. S. brak prowadzenia działalności gospodarczej (rolniczej) z wykorzystaniem gruntu rolnego Gminy w rozumieniu art. 24f ust. 1 u.s.g. Tym samym zobowiązując do ustalenia okoliczności prowadzenia lub braku prowadzenia przez radnego M. S. działalności gospodarczej w dniu objęcia mandatu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jest niewystarczający, a tym samym prawidłowe ustalenie stanu faktycznego wymaga jego uzupełnienia i przeprowadzenia dowodów z dokumentów. Wynika to także z uzasadnienia ww. wyroku NSA w którym wskazano, że w tej sprawie to nie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym powinny być przeprowadzane dowody w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a., tylko przed Sądem pierwszej instancji. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a sąd administracyjny może zarówno na wniosek, jak i z urzędu przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W związku z tym zobowiązaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien dopuścić z urzędu dowody na okoliczność ustalenia, czy M. S. w dniu objęcia mandatu prowadził działalność rolniczą na działkach nr [...] i [...]. Postępowanie w tej sprawie nie jest prowadzone na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tym samym to Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien zwrócić się do Burmistrza K. oraz Rady Miejskiej w K. o przekazanie ewentualnych dowodów i informacji dotyczących prowadzenia działalności rolniczej przez M. S. na datę objęcia mandatu ([...] listopada 2018 r.). Skoro żadnych czynności w tym zakresie Sąd pierwszej instancji nie podjął, a jedynie ograniczył się do powtórzenia stanowiska NSA dotyczącego zebranych dowodów, zawartego w uzasadnieniu wyroku z 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3681/19, to zasadnym jest zarzut strony skarżącej kasacyjnie co do naruszenia art. 190 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 106 § 3 P.p.s.a. Wadliwie bowiem Sąd pierwszej instancji, mimo wyraźnego zobowiązania zawartego w wyroku NSA z 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3681/19, nie podjął żadnych czynności dowodowych związanych z ustaleniem podstawowej dla sprawy okoliczności, tj. prowadzenia działalności rolniczej na działkach nr [...] i [...] przez M. S. Zasadnym jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 190 P.p.s.a. w związku z art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 K.w. W uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3681/19 zostało wyraźnie stwierdzone, że Rada Miejska w K. nie wykazała w sposób bezsporny prowadzenia działalności gospodarczej (rolniczej) przez M. S. na działkach nr[...] i [...] i że zawarta w uchwale stwierdzającej wygaśniecie mandatu argumentacja organu stanowiącego nie potwierdza w sposób bezsporny zaistnienia okoliczności z art. 383 § 1 pkt 5 K.w., tj. prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia Gminy. Tym samym celem wyjaśnienia wątpliwości dotyczących prowadzenia lub braku prowadzenia działalności gospodarczej na działkach nr[...] i [...], a więc spełnienia lub braku spełnienia przesłanki z art. 383 § 1 pkt 5 K.w. Sąd pierwszej instancji został zobowiązany do ustalenia, czy na datę objęcia mandatu radnego M. S. prowadził działalność rolniczą na w. działkach. W związku z tym bez przeprowadzenia w tym zakresie ustaleń przez Sąd pierwszej instancji, a jedynie opierając się na argumentach zawartych w wyroku NSA, Sąd pierwszej instancji przedwcześnie stwierdził, że nie zaistniały przesłanki zawarte w art. 383 § 1 pkt 5 K.w. w związku z art. 24f ust. 1 i ust. 1a u.s.g. w zakresie wygaszana mandatu radnego. Zasadnym jest zarzut strony skarżącej kasacyjnie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 i art. 245 K.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu w postaci oświadczenia datowanego na dzień 30 października 2019 r. z którego wynika, że M. S. po objęciu mandatu z dniem [...] listopada 2018 r. na podstawie ustnej umowy użyczył J. K. nieruchomości oznaczone nr [...] i [...], położone w K. Dowód ten został dołączony do skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku WSA w Łodzi z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 753/19. NSA rozpoznając skargę kasacyjną od ww. wyroku nie przeprowadził dowodu z tego dokumentu, co wprost znalazło wyjaśnienie na stronie 13 wyroku NSA z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3681/19. Tym samym to Sąd pierwszej instancji winien przeprowadzić dowód z tego dokumentu, w tym ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy takie oświadczenie uznać za wiarygodne i potwierdzające rzeczywiste okoliczności w kontekście innych materiałów takich jak złożenie przez samego skarżącego M. S. jako prowadzącego działalność rolniczą dwóch wniosków (wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 i wniosku o oszacowanie szkód przez komisje w gospodarstwie rolnym, powstałych w wyniku wystąpienia niekorzystnego zjawiska atmosferycznego), okoliczności zmiany tych wniosków, argumentacji samego M. S. na sesji Rady Miejskiej w dniu [...] sierpnia 2019 r. oraz przedłożenia tego oświadczenia datowanego na dzień [...] października 2019 r. dopiero przy skardze kasacyjnej sporządzonej w dniu 31 października 2019 r. Sąd pierwszej instancji oceniając wartość dowodową danego dokumentu prywatnego powinien ocenić ją także w całokształcie innych dowodów, tzn. czy inne dowody potwierdzają okoliczności zawarte w dokumencie prywatnym (tj. oświadczeniu z daty 30 października 2019 r.), czy też nie zawierają potwierdzenia faktów zawartych w takim dokumencie. Takich rozważań w zaskarżonym wyroku zabrakło, a przy tym Sąd pierwszej instancji nietrafnie wskazał, że radny M. S. konsekwentnie twierdził, że nie wykorzystuje działek nr [...] i [...] na potrzeby działalności rolniczej. W szczególności nie ma podstaw do takiej interpretacji na podstawie protokołu obrad sesji Rady Miejskiej w K. z dnia [...] sierpnia 2019 r., a sam radny zaproszony na posiedzenie komisji Rady Miejskiej celem złożenia wyjaśnień, na jej posiedzenie nie stawił się. W okolicznościach tej sprawy, tj. braku wyjaśnienia istotnych okoliczności dotyczących prowadzenia przez radnego M. S. działalności gospodarczej (rolniczej) na działach nr [...] i [...] w dniu objęcia mandatu oraz braku wskazana, z jakich powodów Sąd uznał za wiarygodne oświadczenie z daty 30 października 2019 r. dotyczące przekazania działek nr[...] i [...] do użytkowania innej osobie, Wojewódzki Sąd Administracyjny przedwcześnie przyjął, że nie zaistniały przesłanki wynikające z art. 24f ust. 1 u.s.g. i wskazujące na brak wykorzystywania mienia Gminy K. w prowadzonej przez M. S. działalności gospodarczej (rolniczej) tak w dniu objęcia mandatu, jak i w okresie trzech miesięcy po tej dacie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie rozpoznając sprawę ma obowiązek ustalenia, czy na datę objęcia mandatu przez radnego M. S. prowadził on działalność gospodarczą (rolniczą) na działkach nr [...] i [...] obręb 3 Miasta K. oraz czy taką działalność prowadził w okresie trzech miesięcy od daty objęcia mandatu. W tym celu należy zwrócić się zarówno do Burmistrza K., jak i Rady Miejskiej w K. o przedłożenie dokumentów i dowodów dotyczących ww. okoliczności. Sąd pierwszej instancji powinien również ustalić, na jakim etapie jest postępowanie o sygn. akt [...] w przedmiocie stwierdzenia zasiedzenia przez M. S. ww. działek. Dopiero ustalenie ww. okoliczności, stosownie także do wskazań zawartych w wyroku NSA z 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3661/19 umożliwi Sądowi pierwszej instancji należyte wyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności i rozstrzygnięcie sprawy. Podniesione okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę zaskarżonej uchwały w sposób niepełny, a istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, co pozwoliłby Naczelnemu Sądowi Administracyjnego na jej rozstrzygnięcie. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 204 pkt 1 P.p.s.a. zasądził od M. S. na rzecz strony skarżącej kasacyjnie zwrot kosztów postępowania. Koszty te obejmują wynagrodzenia pełnomocnika za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w wysokości 240 złotych. Wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie zostało ustalone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).