I GZ 368/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. Ł. S.A. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 589/10 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi D. Łódź S.A. w Ł na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia 10 września 2010 r. po rozpoznaniu skargi D. Ł. S. A. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 22 marca 2001 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od stycznia 2006 r. do października 2008 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. jako podstawę prawną zawieszenia postępowania. Sąd I instancji podniósł, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie wszczęte postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. w sprawie, czy przepisy Działu III rozdziału 9 w szczególności art. 79 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie, w jakim nie warunkują stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego i jej zwrotu od tego, kto poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku, są zgodne z art. 2 Konstytucji RP. W związku z tym, że kwestia ta jest przedmiotem sporu między stronami, rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego, ma ona kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał na rozbieżność poglądów w tej materii w orzecznictwie sądowym. W zażaleniu na powyższe postanowienie D. Ł S A z siedzibą w Ł zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez uznanie, że zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego na podstawie skargi Spółki, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie jej terminowego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie ww. postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu. W myśl art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania, o którym mowa w wymienionym przepisie następuje z urzędu ale jego celowość została pozostawiona uznaniu sądu. Oznacza to, że zawieszenie postępowania jest w tym przypadku uprawnieniem a nie obowiązkiem sądu. Podstawa prawna zawieszenia określona w art. 125 § 1 p.p.s.a. ma charakter prejudycjalny. Innymi słowy rozstrzygnięcie, sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania i orzeczenie wydane przed innym sądem lub organem będzie miało wpływ na przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym. Instrument prawny, jaki został przyznany w tym przepisie sądowi ma na celu zapobieżenie późniejszemu wznowieniu postępowania sądowego, w sytuacji gdyby w postępowaniu prejudycjalnym zapadło orzeczenie odmienne lub dotyczące kwestii będącej przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym i ten sąd orzekłby już wcześniej w sprawie nie czekając na rozstrzygnięcie prejudycjalne. Takie stanowisko jest też prezentowane w doktrynie (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2006, str. 282). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zawiesił postępowanie z uwagi na trwające postępowanie prejudycjalne przed Trybunałem Konstytucyjnym zainicjowane pytaniem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii, w której istnieje spór pomiędzy stronami przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. w sprawie objętej skargą. Wobec tego, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności z Konstytucją art. 79 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej będzie miało istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy zawisłej przed Sądem I instancji, zasadne było zawieszenie postępowania sądowego. Rozpoznanie merytoryczne przez Sąd I instancji skargi Spółki i wydanie w tej sprawie rozstrzygnięcia pomimo toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym prowadziłoby w konsekwencji do ewentualnego wznowienia postępowania w tej samej sprawie na wypadek wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia stwierdzającego niezgodność z art. 2 Konstytucji wspomnianego przepisu ustawy. Spowodowałoby to zatem otwarcie zamkniętej sprawy na nowo i w rezultacie przedłużenie postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł o zawieszeniu postępowania i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.