IV SA/Wr 146/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Sędzia WSA del. Tomasz Judecki, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia 16 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia 16 grudnia 2021 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia 29 października 2021 r., nr [...], w sprawie nieprzyznania stypendium Rektora stronie skarżącej – D.M. Z uzasadnienia decyzji wynika, że skarżąca w dniu 7 października 2021 r. złożyła wniosek o przyznanie stypendium Rektora w roku akademickim 2021/2022. Studentka do wniosku załączyła kserokopię artykułów naukowych, za które otrzymała łącznie 12 pkt, a za średnią ocen wynoszącą 4,5 otrzymała 22,5 pkt, co łącznie dało 34,5 pkt. Organ stypendialny w trakcie postępowania podjął czynności dotyczące ustalenia okresu studiowania przez studenta w celu zweryfikowania przekroczenia dopuszczalnego terminu uprawniającego do przyznania stypendium Rektora w roku akademickim 2021/2022. Po zweryfikowaniu raportu w systemie POL-on ustalono, że skarżąca przekroczyła 6-letni okres studiowania w związku z podjęciem z dniem 01.10.2015 r. studiów: 1. Uniwersytet Przyrodniczy we W., Wydział Medycyny Weterynaryjnej, Kierunek Weterynaria, data rozpoczęcia studiów: 01.10.2015 r., data skreślenia: 11.05.2019 r. 2. Ś. Uniwersytet Medyczny w K.; Wydział Nauk Medycznych w Z., kierunek lekarski; data rozpoczęcia studiów: 01.10.2016 r., data skreślenia: 01.12.2017 r. 3. Uniwersytet Medyczny im. [...] we W., Wydział Lekarski, kierunek: lekarski; data rozpoczęcia studiów: 01.10.2017 r. - obecnie Komisja Stypendialna wydała przywołaną wyżej decyzję z dnia 29 października 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium od 1 października 2021 r. do 30 czerwca 2022 roku, uzasadniając faktem, iż okres odbywania przez skarżącą studentkę nauki przekroczył 6 lat w dniu 1 października 2021 r., co reguluje art. 93 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 478 ze zm., zwanej poniżej "ustawą" lub w skrócie u.p.s.w.n.). Utrzymując w mocy decyzję pierwszej instancji organ odwoławczy wskazał, po wcześniejszym przytoczeniu obowiązujących regulacji prawnych, iż strona na dzień 1 października 2021 r. studiowała łącznie 72 miesiące, posiadając status studenta, a co za tym idzie, w tym okresie przysługiwało jej prawo pobierania świadczeń dla studentów, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy. Tymczasem wykładnia art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce musiałaby być zgodna z intencją ustawodawcy, zaprezentowaną przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego na stronie: Świadczenia dla studentów od 1 października 2020 r. - Ministerstwo Edukacji i Nauki - Portal Gov.pl (www.gov.pl) (i stanowiący dokładne powielenie treści pisma z dnia 8 lutego 2019 r. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, znak: [...] dot. Stypendia dla studentów w świetle ustawy 2.0). Według tego stanowiska, świadczenia przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. W opinii Ministerstwa, oznacza to łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera. 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Termin ten biegnie również wówczas, gdy osoba znajduje się na urlopie od zajęć, ale pozostaje na studiach. W przypadku przerwania studiów (skreślenia z listy studentów) i ponownego ich podjęcia, liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się od nowa. Podobnie w przypadku ukończenia studiów pierwszego stopnia i podjęcia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, sumują się wyłącznie okresy studiowania na tych studiach, natomiast przerwę pomiędzy tymi studiami wyłącza się. Do 6-cio letniego okresu przysługiwania świadczeń wlicza się także okresy studiowania sprzed wejścia w życie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. sprzed 1 października 2018 r.). Powyższe stanowisko znajduję się też w Przewodniku po systemie Konstytucja dla Nauki. W skardze zawnioskowano o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na poparcie skargi wywodzono, że pojęcie "przysługuje", wobec braku definicji ustawowej, należy odczytywać zgodnie z jego rozumieniem w języku potocznym i odnosić do świadczeń, które zostały przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów. Sześcioletni okres przysługiwania świadczenia odnosi się do faktycznego pobierania stypendium. Okres ten trwa więc 72 miesiące z uwagi na to, że stypendium rektora jest przyznawane na semestr albo rok akademicki, który trwa 10 miesięcy. Należy bowiem zauważyć, że okres ten nie pokrywa się z okresem roku kalendarzowego, a właśnie odniesieniem do roku kalendarzowego posłużył się ustawodawca w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. Stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w kwestii interpretacji art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. nie jest wiążące dla organu ani dla sądu, a zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ono sprzeczne z celem uregulowań dotyczących pomocy materialnej studentom wyrażonym w uzasadnieniu projektu ustawy. Ustawa ma bowiem realizować cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP - jej regulacje mają pozwalać na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat. Zaznaczono w końcowych fragmentach skargi, że skarżąca nie pobierała żadnego stypendium w całym okresie studiowania przez okres przekraczający 72 miesiące. Zgodnie z prawidłową wykładnią okresu pobierania świadczenia, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., skarżąca powinna otrzymać stypendium na cały rok akademicki 2021/2022. Organ odwoławczy w odpowiedzi podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 202 r., poz. 2492 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Z przywołanych przepisów wynika że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne stwierdzić należy, że skarga okazała się zasadna. Istota sporu koncentruje się wokół interpretacji art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 478 ze zm., zwanej dalej "ustawą" lub w skrócie "u.p.s.w.n."), w myśl którego świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Organy uznały, że czas studiowania przez stronę skarżącą przekroczył z dniem 1 października 2021 r. 72 miesiące, do którego to okresu zaliczono wszystkie okresy studiowania przez stronę skarżącą, to znaczy posiadania statusu studenta. Zdaniem organów bowiem - dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student faktycznie występuje o te świadczenia i je pobiera, gdyż 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy z chwilą złożenia ślubowania na pierwszym roku studiów, przy czym okresy studiowania sumują się. W ocenie Sądu przyjęta przez organy wykładnia przepisu art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. nie jest prawidłowa. Wyraźnie należy przy tym podkreślić, że orzekającego w niniejszej sprawie Sądu nie wiąże przywoływane w zaskarżonej decyzji pisemne stanowisko Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w kwestii interpretacji art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., gdyż w żadnej mierze nie stanowi ono źródła prawa. W omawianej materii Sąd orzekający w pełni podziela natomiast jednolite zapatrywanie wyrażane w motywach licznych wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych (przykładowo wskazać można na wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 500/21, z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 88/22, z dnia 20 maja 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 533/21, z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 585/21, i z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 615/21; WSA w Szczecinie z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 596/20, w WSA w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 461/20 i z dnia 20 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 460/20; w WSA w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 106/20, w WSA w Olsztynie z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 107/20, w WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Po 773/20; czy tez w WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/20 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). Według poglądów tamże wyrażonych, które skład orzekający w niniejszej sprawie uznaje za własne, pojęciu "przysługuje", o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy, wobec braku definicji ustawowej, należy nadać powszechne rozumienie językowe i odnosić je do świadczenia, które zostało przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów, a nie do okresu samego studiowania i związanego z nim samego prawa do ubiegania się o świadczenia. Skoro zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy student może ubiegać się o przyznanie pomocy materialnej, w tym o stypendium rektora, tak więc samo posiadanie statusu studenta nie jest równoznaczne z posiadaniem prawa do stypendium. W celu otrzymania stypendium student musi bowiem złożyć wniosek o przyznanie tego świadczenia oraz spełnić przesłanki. W związku z tym, iż z samym tylko statusem studenta nie wiąże się przysługiwanie świadczeń stypendialnych, to nie sposób przeto uznać, że z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec wspomniany 6-letni termin ograniczający czas przysługiwania świadczenia. Nie można również pominąć, że zgodnie z art. 92 ust. 1 u.p.s.w.n. stypendia są przyznawane na semestr albo na rok akademicki i wypłacane co miesiąc przez okres do 10 miesięcy w roku. Rok akademicki trwa pięć szóstych roku kalendarzowego, a zatem student nie ma prawa do otrzymania żadnych świadczeń przez jedną szóstą roku. W konsekwencji nie można uznać, że prawo do świadczeń przysługuje mu przez cały rok kalendarzowy. W każdym roku maksymalny upływ okresu to 10 miesięcy. Ustawodawca nie posłużył się pojęciem roku akademickiego, tylko kalendarzowego, co należy uznać za zabieg świadomy. Omawiany termin 6 lat należy więc odnosić do okresu kiedy studentowi realnie przysługiwało świadczenie w ujęciu wyżej przedstawionym, tj. gdy na skutek jego wniosku i po spełnieniu przesłanek zostało mu przyznane stypendium, na określony w decyzji czas. I właśnie ten czas pobierania stypendium, a nie czas studiowania, zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., nie może przekroczyć łącznie 6 lat. Dodatkowo wypada zaznaczyć, iż za takim rozumieniem pojęcia "przysługiwania świadczenia" przemawia również uzasadnienie projektu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w którym to dokumencie przytoczono, w odniesieniu do regulacji dotyczących pomocy materialnej dla studentów, że: "(...) realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". Oznacza to, że pobieranie stypendium nie może trwać dłużej niż 6 lat, a nie okres studiowania. Godzi się również podkreślić, że w ustawie nie zawarto przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do świadczeń ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż sześć lat. Z unormowań art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 u.p.s.w.n. wprost wynika, w jakich sytuacjach studentowi prawo do stypendium nie przysługuje lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia. Żadne z tych uregulowań nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania, który może być spowodowany nie tylko nieprzykładaniem się do nauki, lecz sytuacją zdrowotną, losową czy ekonomiczną. Podsumowując zaprezentowane wywody wskazać trzeba, iż niezależnie od długości okresu posiadania przez daną osobę statusu studenta, może ona pobierać świadczenia wymienione w art. 86 ust.1 pkt 1 – 4 u.p.s.w.n. tylko przez okres sześciu lat, chyba że zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 93 ust. 2 pkt 2, ust. 3 i 4 ustawy. Zbieżne zapatrywanie w kwestii interpretacji komentowanego przepisu wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 1 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3967/21, z dnia 15 czerwca 2021 r,. sygn. akt III OSK 4082/21, i z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3913/21, stawiając tezę, że 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. W konsekwencji zatem naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni skutkuje uznaniem, że wydane rozstrzygnięcia obarczone są również wadami proceduralnymi. Przepis art. 86 ust. 2 ustawy wyraźnie bowiem stanowi, że przyznanie świadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej. Tym samym organy uczelni do podejmowanych decyzji w przedmiocie przyznania stypendium są obowiązane do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej. Jakkolwiek, w świetle wyrażonej w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych, decyzje organów uczelni nie muszą spełniać tak rygorystycznych kryteriów jak decyzje organów administracji publicznej, to jednak, skoro zostały poddane kontroli prowadzonej przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem, powinny spełniać standardy umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli. Organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium powinny zatem zgromadzić materiał dowodowy stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie podjęte rozstrzygnięcie uzasadnić zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., co oznacza, że należy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zawrzeć również uzasadnienie faktyczne, czyli przytoczyć ustalone okoliczności faktyczne mające znaczenie prawotwórcze w kontekście stosowanych norm prawa oraz wskazać dowody wspierające stwierdzone fakty. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji pomija aspekt rozważenia za jaki okres strona skarżąca pobierała stypendium. W tej materii brak jest ustaleń faktycznych, co przemawia za stwierdzeniem, że organy nie zbadały czy i w jakim okresie strona skarżąca była beneficjentem świadczenia. W rezultacie Sąd uznał, że wydane decyzje dotknięte są mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem zarówno prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. przez błędną jego wykładnię, jak i wymienionych przepisów prawa procesowego. Ponownie rozpoznając sprawę organy, kierując się wymogiem art. 153 p.p.s.a., uwzględnią przedstawioną ocenę prawną. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Orzeczenie o kosztach znajduje wsparcie w art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.