I SA/Bk 468/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2007 r. 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) na rzecz ustanowionego z urzędu radcy prawnego H. W. kwotę brutto 219,60 zł (słownie: dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy), w tym VAT 39,60 zł (słownie: trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) - tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną, a także kwotę 17 zł (słownie: siedemnaście złotych) – tytułem zwrotu niezbędnych wydatków. UZASADNIENIE Decyzją z [...] lutego 2007 r., nr [...], Wójt Gminy J. K. ustalił M. W. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2007 w kwocie [...] zł. Za podstawę opodatkowania organ przyjął grunty, oznaczone jako pozostałe, o pow. [...] m2 i odniósł do niej stawkę podatku w wysokości 13 groszy za 1 m2. W skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. odwołaniu od tej decyzji M. W. postawił zarzuty: wydania decyzji bez podstawy prawnej; zaniechanie powołania w decyzji podstawy prawnej; niepowiadomienie strony o wszczęciu postępowania podatkowego; niewyznaczenie siedmiodniowego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy; brak uzasadnienia decyzji; powołanie się przez organ pierwszej instancji na uchwałę Rady Gminy, gdy uchwała ta nigdy nie została podatnikowi doręczona; naruszenie przepisu § 68 rozporządzenia Ministra rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Po rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wydaną [...] czerwca 2007 r. decyzją, nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że podatnik jest właścicielem gruntu o powierzchni [...] m2, który od 2003 roku oznaczony jest w ewidencji gruntów jako "Bi". Grunty takie, zgodnie z § 68 cyt. wyżej rozporządzenia, nie są użytkami rolnymi ani lasami, w związku z czym podlegają podatkowi od nieruchomości. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy, od czasu zmiany w ewidencji gruntów, systematycznie wymierzał podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Jako, że w roku 2006 również stosowna decyzja została wydana (i stała się ostateczna), organ przyjął, że w roku 2007 nie wystąpiła żadna zmiana w stanie faktycznym (w porównaniu do roku poprzedniego), a w związku z tym w sprawie nie zachodziła konieczność wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego oraz wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. W złożonej do Sądu skardze M. W. zarzucił decyzji organu drugiej instancji "rażące naruszenie prawa materialnego oraz procesowego". Jego zdaniem organ odwoławczy pominął merytoryczną stronę złożonego odwołania. W sprawie doszło też do naruszenia przepisów art. 35, art. 36, art. 37, art. 38 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez przekroczenie dwumiesięcznego terminu do rozpatrzenia sprawy, a także przepisu art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej - poprzez zaniechanie powołania podstawy prawnej do twierdzenia iż organy administracji nie mają obowiązku doręczania z urzędu obywatelom przepisów prawa. Skarżący wniósł o zmianę decyzji organu drugiej instancji, poprzez jej uchylenie w całości oraz zwrócenie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wniósł także o przywrócenie terminu "do zaskarżenia decyzji z roku 2003 .r o zmianie klasyfikacji gruntów" oraz o "zobowiązanie Wójta Gminy w J. K. do doręczenia na adres domowy skarżącego decyzji o zmianie klasyfikacji gruntu z roku 2003 r." W uzasadnieniu skargi M. W. podniósł, że nigdy nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany klasyfikacji gruntów w roku 2003 r. i nigdy nie doręczono mu decyzji o zmianie klasyfikacji. Jego zdaniem zmiany klasyfikacji gruntów nie należy mylić ze zmianą ustalenia zobowiązań podatkowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie zgodziło się z zarzutami skarżącego i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny może uchylić zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdyby stwierdził: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przywołanych wyżej przesłanek uchylenia zaskarżonej decyzji. Organy skarbowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i odniosły do niego obowiązujące przepisy prawa. W sprawie nie zachodziły też przesłanki, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa – art. 145 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z § 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle przepisów trzech ustaw: art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), art. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.) - jeżeli dane grunty nie są sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, albo jako lasy, wówczas, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przywołane regulacje prawne nie pozostawiają więc wątpliwości, że decydujące o sposobie opodatkowania gruntów są zapisy w ewidencji gruntów. Wyjątek w tym zakresie stanowi sytuacja, gdy grunty, mimo sklasyfikowania ich jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, albo jako lasy, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. Wówczas takie grunty również podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym, albo leśnym. O tym, że to zapisy w ewidencji gruntów są podstawą wymiaru podatków stanowi także przepis art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Ewidencję gruntów dla danego obszaru prowadzi starosta – art. 22 ust. 1 cyt. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Natomiast wymiaru podatku od nieruchomości, dokonuje, jako organ podatkowy, właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta) – art. 1c cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Należy podkreślić, że organ podatkowy jest związany zapisami zawartymi w ewidencji gruntów. Nie ma też uprawnień do wprowadzania w tej ewidencji zmian. Kwestia poprawności zapisów ewidencji gruntów w ogóle nie mieści się granicach sprawy dotyczącej wymiaru podatku. Dlatego też, jeżeli podatnik kwestionuje zawarte w ewidencji gruntów dane, w tym także sposób ich wprowadzenia, to winien z tym wystąpić do właściwego organu. Dopóki jednak zapisy w ewidencji gruntów dają podstawę do opodatkowania danego gruntu podatkiem od nieruchomości, dopóty organ podatkowy zobowiązany jest taki podatek wymierzyć. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż będący przedmiotem opodatkowania grunt M. W. o pow. [...] m2 sklasyfikowany został w ewidencji gruntów jako "Bi", co oznacza "inne tereny zabudowane" - § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Nie jest to zatem żadna z kategorii, która umożliwiałaby opodatkowanie tego gruntu podatkiem rolnym albo leśnym. W tej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że grunt ten powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy grunt został sklasyfikowany jako "Bi" już w roku 2003 (k. 1-2 akt administracyjnych). Od tej pory podatnikowi wymierzano podatek od nieruchomości. Słusznie zatem organy uznały, że w sprawie wymiaru tego podatku za 2007 rok nie było potrzeby zawiadamiania podatnika o wszczęciu postępowania, a także o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jak wyjaśnił to już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, zgodnie z art. 165 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Jednakże przepis art. 165 § 5 pkt 1 tej ustawy stanowi, iż nie jest wymagane wydawanie postanowienia w sprawie wszczęcia postępowania podatkowego w sprawach ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. W takiej też sytuacji organ podatkowy nie wyznacza stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego – art. 200 § 2 pkt 1 cyt. ustawy. Wbrew zarzutom skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. trafnie stwierdziło, że organy administracji nie mają obowiązku doręczania z urzędu obywatelom przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym uchwały rad gmin dotyczących stawek w podatku od nieruchomości, publikowanych w wojewódzkich dziennikach urzędowych. Trzeba też stwierdzić, iż wydane w tej sprawie decyzje zostały prawidłowo uzasadnione. W świetle tych wszystkich uwag za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy - Ordynacja podatkowa. Z kolei wymienione w skardze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie miały w sprawie zastosowania. Niemniej słusznie strona skarżąca zauważyła, że organ drugiej instancji, choć nieznacznie, to jednak przekroczył dwumiesięczny termin do załatwienia sprawy, który wynika z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Uchybienie to nie mogło być jednak podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, dlatego, że nie miało ono żadnego wpływu na ostateczny wynik tej sprawy, a tylko w takim przypadku Sąd mógłby uchylić zaskarżoną decyzję – 145 § 1 pkt 1 lit.c cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po drugie, nieuzasadniona zwłoka w załatwieniu sprawy przez organ administracji publicznej może być przedmiotem oddzielonej skargi na bezczynność tego organu – art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu i zwrocie niezbędnych wydatków Sąd orzekł ma podstawie art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 6 pkt 2, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" i § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1369 ze zm.).